Vergelijking tussen wonen in Brazilië en Colombia

Nadat ik 6 maanden in Mexico gewoond had, was ik verslingerd aan Latijns-Amerika. Ik moest terug gaan. Na wat opzoekwerk viel mijn oog al snel op 2 landen: Brazilië en Colombia.

Fast forward naar vandaag: ik heb zowel in Brazilië als Colombia gewoond, voornamelijk in de steden Rio de Janeiro en Bogota.

In dit artikel evalueer ik kort welk het beste land is om in te wonen of te bezoeken.

Complete reiservaring

Wat betreft de gehele reiservaring, wint Brazilië. Brazilië heeft een interessantere cultuur en complexere samenleving. Colombia heeft héél gastvrije mensen en prachtige natuur, maar de energie, de vibe die ik voelde in Brazilië, die heb ik nooit gevoeld in Colombia.

Laten we het zo zeggen: Colombia is een fantastisch Latijns-Amerikaans land. Brazilië is een andere planeet. Er bestaat geen andere plaats zoals Brazilië. De sfeer is meer dan fantastisch. Meer dan exotisch.

Woon in een favela en je beleeft een onvergetelijke levenservaring. De grote steden in Colombia zijn een beetje monotoon, en de meeste hebben geen strand zoals in Brazilië.

Favela Santa Marta in Rio

Omgang met de mensen

Zowel Brazilianen en Colombianen zijn warm en open, maar Brazilianen zijn actiever in het maken van contact.

Brazilianen noemen je al snel een vriend en nodigen je uit om samen dingen te doen, maar je weet niet of ze daar de volgende dag nog even serieus over zijn. Na vijf minuten noemen ze je een vriend en na vijf minuten zijn ze je weer vergeten, bij wijze van spreken. De relatie is minder betekenisvol.

De manier waarop Colombianen met elkaar omgaan is authentieker en meer relaxed.

La Candelaria in Bogota

Levenskost

Brazilië is geen goedkoop land meer. Zeker Rio en Sao Paulo zijn duur. Ikzelf woonde aan de voet van een favela in Rio, en daar waren de prijzen lager als in andere delen van de stad.

In Colombia ga je heel wat minder geld uitgeven dan in Brazilië. Bogota is iets duurder dan andere steden, maar goedkoop naar onze maatstaven. Als je prijzen vergelijkt met het lokale gemiddelde loon is het wel duur.

Wonen in Brazilië was het beste dat ik ooit gedaan heb

Als ik even terug kijk naar wat ik tot nu toe al heb meegemaakt heb in mijn leven, dan beschouw ik de tijd dat ik Brazilië woonde als de mooiste. De hele periode was één grote roes van euforie. Ik zou het voor geen geld hebben willen missen. Telkens wanneer ik Braziliaanse muziek hoor komen alle sensationele herinneringen levendig naar boven. 

Mijn verblijf in Rio was één grote ontdekkingstocht in een mythische stad, waarbij ik bijna elke dag voor nieuwe verrassingen stond.

Baile funk party

Rio de Janeiro is een van de weinige plaatsen waarvoor ik mijn thuisfront zou kunnen achterlaten om er permanent te gaan wonen. Het is moeilijk om Rio niet leuk te vinden.

Als je van plan bent om naar Brazilië te gaan raad ik je aan om eerst de taal te leren; de meeste mensen spreken weinig Engels. Brazilië is zo’n groot land dat veel Brazilianen nooit naar het buitenland zullen gaan, waardoor Engels leren voor hen minder nut heeft.

Braziliaans-Portugees is een prachtige taal, waarom zou je die niet willen leren? 

De geest van een cultuur zit vervat in de taal. Door de taal te leren krijg je een beter inzicht in hun manier van denken.

Twee maanden voor ik vertrok deed ik elke dag een luister- en spreekoefening van een half uur van Pimsleur. Ik had wel het voordeel dat ik reeds Spaans sprak, een taal die erg lijkt op Portugees. Iemand die van nul begint plant echter beter een langere leerperiode in. Neem ook een degelijk handboek mee om ter plekke te leren. Dat er weinig Engels gesproken wordt zal je geen windeieren leggen.

Ten tweede raad ik aan om voor een periode te gaan van minstens vier maanden, anders is de Brazilië-ervaring niet compleet. Als je ergens een paar weken verblijft krijg je slechts een momentopname. Brazilië heeft een zodanig complexe samenleving dat de leercurve pas na 3 à 4 maanden begint te vervlakken.

Ieder individu heeft zijn eigen droombestemming. De ene is gek van Australië, de andere heeft een voor fascinatie voor een Aziatisch land, sommigen vinden hun genoegen in Arabische landen, … Smaken lopen erg uiteen.

Mijn voorkeur ligt in Latijns-Amerika. Ongetwijfeld heb ik de smaak in het paradijselijke Mexico te pakken gekregen. Wonen in Playa del Carmen was bijna net zo leuk als wonen in Rio de Janeiro. Ik heb al wat landen bezocht, en in vergelijking met andere regio’s vind ik dat:

• De mensen in Latijns-Amerika het meest levendig, openhartig en passioneel zijn.
• De leukste muziek om te dansen komt uit Latijns-Amerika.
• De fauna en flora in Latijns-Amerika zijn prachtig.

De nadelen:

• Latijns–Amerika is waarschijnlijk de onveiligste regio, onervaren reizigers moeten zich goed voorbereiden.
• In tropische gebieden heb je meer kans op maaginfecties, parasieten e.d.

Met dit artikel wil ik niet meer dan andere mensen aansporen om eens een loopbaanonderbreking te nemen en een stapje in de wereld te zetten. Neem een cultuur-injectie. Verbreed je horizon.

Ik ben alleen gegaan en dat is prima verlopen. Omdat ik alleen ging was ik geneigd sneller contact te leggen met andere mensen. 

Voor ik vertrok had ik al enkele kennissen in diverse Braziliaanse steden. Dat was een groot voordeel. Op die manier leerde ik lokale gebruiken, regels en mogelijke gevaren kennen. Bovendien kennen locals de leukste plekjes en evenementen in een stad. Ze bezitten een schat aan informatie. Als je niemand kent in Brazilië is Couchsurfing het aangewezen tool om op voorhand contacten aan te knopen.

Iemand zei me eens: "Tenzij je in Brazilië gewoond hebt, heb je niet echt geleefd." Ik sluit me hier bij aan.

Sfeerbeeld Rio de Janeiro

Soms stap ik buiten in de favela om even een açaí te gaan halen. Achter mijn hoek zijn er ’s weekends regelmatig feestjes in de sambaschool. De inkomprijs is 70 reais, dat kunnen de favelados van Santa Marta zelf niet betalen. Het feestje is gericht tot de middenklasse en de hogere klasse.

Je komt heel gemakkelijk in gesprek met mensen, en voor je ’t weet zit je op een pleintje met een onbekende een biertje te drinken. Het is tropisch warm en er is veel leven op straat. Het broeierig klimaat nodigt niet uit om te gaan slapen.

Kinderen spelen om 2 uur ’s nachts op straat, iets wat ik me in België niet onmiddellijk voor de geest haal. Ze beginnen met stokken naar een crackvrouwtje te gooien. Ze hebben een gebrek aan respect voor oudere mensen.

Als ik honger heb ga ik naar de barbeque. Voor 3 reais (1,1 euro) krijg ik een saté met rundsvlees, gedompeld in farofa met pikante saus erop. Een jongetje eist 3 reais van mij om ook iets te eten, maar ik sponsor liever mensen die iets doen i.p.v. platuit te bedelen.

Naast de barbeque zitten 4 mannen aan een tafeltje. Ze spelen Ronda, een kaartspel waarmee je geld kan inzetten. Ik speel wijselijk genoeg niet mee, want dan word ik waarschijnlijk in de luren gelegd.

Cariocas hebben de reputatie van malandro te zijn, dat wil zeggen dat ze geslepen zijn, onbetrouwbaar en uit elke situatie voordeel proberen te halen.

Cariocas staan er ook voor bekend dat ze niet zo’n harde werkers zijn, tot ergernis van de Paulistas. De aanwezigheid van het strand heeft een fundamentele invloed op de persoonlijkheid van Cariocas. Ze zijn ontspannen en genieten graag. Ze houden van het strand,  uitgaan en zijn ongecompliceerd. Ze worden gekenmerkt door promiscue gezwerf op de straten.

En trots dat ze zijn op hun eigen stad. Toegegeven, het is de mooiste stad die ik al gezien heb, maar vele Cariocas beweren stellig dat Rio dé mooiste stad is en dé mooiste vrouwen heeft zonder dat ze eigenlijk in andere landen geweest zijn en dit kunnen vergelijken.

Rio is een bijzondere stad omdat er zo veel extremen zijn. Soms struikel ik bijna over de mensen die op straat slapen, in buurten waar het peperduur is om te wonen.

Rijke en arme buurten zijn sterk gemixt in Rio. In tegenstelling tot São Paulo waar de favela’s meer lateraal gelegen zijn, liggen de favela’s in Rio verspreid over de stad. Afhankelijk van waar je bent kunnen prijzen enorm verschillen.

Een ander contrast is de natuur t.o.v. de bebouwing. Als je Rio vanuit de lucht bekijkt zie je overal groene plekken. Midden in de stad liggen er stukken jungle op de heuvels waar geen mens te bekennen is (wel aapjes) en waar je de mooiste uitzichten hebt in alle richtingen. Rio fascineert.

Op zondag gaat iedereen naar het strand. Zowel rijk en arm delen het zand. Op strand staat een man met zijn handen te drummen op een metalen tafeltje. Zijn gezelschap, enkele morenas in bikini, dansen wulps met hun heupen en trekken de aandacht.

Er zijn hoge golven vandaag. De meeste mensen blijven aan de kant staan. De golven zijn niet zo geschikt om te surfen omdat ze te steil en te dicht bij het strand breken. Een populair Braziliaans spelletje is jacaré of surf de peito. Het is bodysurfen zonder board, eventueel wel met zwemvliezen.

Door je arm te strekken vergroot je het steunoppervlak van je lichaam. Ik heb het zelf ook gedaan maar het is tamelijk geschift omdat je gemakkelijk tegen de bodem gesmakt wordt.

Zondagavond. De week is nog niet gedaan. Rond 21 uur begint het wekelijkse sambafeest achter de hoek voor favelados. Het tafereel is drieledig. Op het podium staan één of meerdere zangers en enkele muzikanten die o.a. op kleine gitaren spelen. In de zaal staat een groep slagwerkers die met intervallen inspringt op de zangers. Wanneer het vuurwerk van de bateria begint te knallen barst ook het publiek los op de dansvloer, zowel jong en oud.

De volgende dag regent het pijpenstelen. Normaal is muziek een rode draad in de favela, maar als het regent wordt het stil. Het water van de berg stroomt als een riviertje doorheen de favela. Even bekomen vooraleer een nieuwe hittegolf neerstrijkt over Rio…

Interessante weetjes over Brazilië

>De naam Brazilië is afkomstig van pau brasil, een rode houdsoort die de Portugezen verhandelden en die alleen maar in de kustregio's groeit. Deze boom is bijna uitgestorven.

>Bijna alle grote Braziliaanse steden liggen aan de kustlijn. Er wonen relatief weinig mensen in het binnenland.

>Brazilianen zijn gek op slippers. Als je in Rio op straat loopt zie je veel mensen Havaianas dragen. Voor armen is dit vaak het enige betaalbare schoeisel.

>Brazilianen beschouwen zichzelf niet als latino's. Latino verwijst eerder naar Spaanstalige landen.

>In Braziliaanse supermarkten is het niet ongewoon om een halfuur in de rij te wachten aan de kassa. Veel supermarkten hebben te weinig kassiersters in verhouding tot het cliënteel. Vaak besloot ik niet naar een supermarkt te gaan omdat de tijdsinvestering te groot is.

>De belangrijkste maaltijd is ’s middags, hoewel Brazilianen ook ’s avonds warm eten.

>In Braziliië zijn er veel buffetrestaurants waar je betaalt per gewicht (comida por kilo). Ik denk dat dit concept met succes in Europa zou geïntroduceerd kunnen worden.

>In Brazilië begint het schooljaar in februari en eindigt in december.

>’s Nachts rijden auto’s vaak door het rode licht. Als je een boete krijgt kan je die altijd aanvechten door te zeggen dat je dacht dat je beroofd ging worden. Ook overdag rijden auto’s soms door het rood. In Rio is het doodnormaal voor voetgangers om voor de ogen van een politieagent door het rode licht te over te steken.

>Veel auto's hebben in Brazilië langs de zijkant geblindeerde ramen, zodat bandieten moeilijker kunnen zien wie en hoeveel mensen er in de auto zitten.

>Sommige Braziliaanse vrouwen nemen testosteron omdat ze dan in combinatie met fitness gespierde bovenbenen en billen krijgen. Stevige billen zijn een schoonheidsideaal in Brazilië. Hierdoor krijgen deze vrouwen een lagere stem.

>Braziliaanse racistische mop: Wat is het verschil tussen een blanke en een zwarte die omhoog klimt op een berg? De blanke is een alpinist en de zwarte gaat naar huis.
                                                                                                                               
>Brazilië is een klassensamenleving met beperkte sociale mobiliteit. Over het algemeen geldt: hoe donkerder de huidskleur, hoe lager op de sociale ladder.

Favelados zijn echter niet per definitie zwart, en zwarten zijn niet per se favelados. Brazilië is een klassenmaatschappij met sterke koloniale trekken. De belangrijkste sociale scheiding is arm tegen rijk.

Discriminatie wordt niet uitgesproken, men impliceert het. Zwarten bekleden zelden hoge functies op de arbeidsmarkt. De weinige favelados die carrière maken doen dit bijvoorbeeld als voetballer of muzikaal artiest. Sommige mensen zijn minachtend als ze weten dat je in een favela woont.

Bezienswaardigheden in Rio de Janeiro

Ga je naar Rio? Ben je avontuurlijk ingesteld? Na drie maanden wonen in Rio heb ik al heel wat bezocht. In dit artikel staan mijn persoonlijke aanraders.

Onder de links staat gedetailleerde info over hoe je er moet geraken. Hiermee bespaar je veel zoekwerk.

1. Cristo Redentor. Plan dit op de helderste weekdag, want een plotse wolk kan de pret bederven. Als je vanuit Lapa met de bus vertrekt ga je automatisch door Santa Teresa, één van de meest pittoreske buurten van Rio.

Het openbaar vervoer brengt je maximum tot aan de ingang van Floresta da Tijuca (het woud). Van daaruit is het nog een uur wandelen maar liften is er kinderspel. Op het laatste stuk ben je verplicht inkom te betalen en een minibus te nemen. Hier wemelt het van de toeristen. Wees origineel: trek een foto van jezelf voor het Christusbeeld in dezelfde houding.

2. Pão de Açúcar. Mijn tip is om naar Praia Vermelha te gaan, het strand dat vlak naast het eerste kabelbaanstation ligt. Links teneinde aan het strand begint een pad: Pista Claudio Coutinho. Volg dit. 100 meter verder aan de linkerkant loopt een zandpad omhoog in de jungle. Na een uurtje klimmen kom je op het eerste stadium.

Bijna gegarandeerd kom je onderweg aapjes tegen, omdat wandelaars ze vaak bananen voederen. De aapjes zijn bijna tam. Practical joke: snij een banaan open en giet er een half flesje chilipepersaus tussen.

3.  Zonsondergang op Ipanema. Veel cariocas verkiezen Ipanema boven Copacabana. Toegegeven, Ipanema is veel mooier qua uitzicht en veel relaxter qua sfeer. Copacabana is druk vanwege de toeristen, verkopers en luidruchtige favelados. Proef aan het stand enkele lokale specialiteiten zoals een salgado of een açai. Copacabana heeft geen zonsondergang op zee omdat het naar de andere kant gericht is.

4. Ontdek het nachtleven. Feesten zit in het bloed van de cariocas. Als je als koppel gaat kan je beter in Lapa blijven omdat daar de meeste traditionele muziekoptredens zijn. Ontdek samba in Rio Scenarium. Een uitgebreide uitgaansgids vind je onder deze link.

 Rio Scenarium

5. Bezoek een favela. Er zijn er vele, maar ik raad aan om Santa Marta en Rocinha te bezoeken. Santa Marta ligt vrij centraal en is één van de steilste favela’s. Rocinha is het meest indrukwekkend. Complexo do Alemão is een meer uitgestrekte favela met een kabelbaan. Deze favela's hoef je niet in een begeleide toer te doen, het is redelijk veilig.

Santa Marta

6. Ga klimmen in de natuur. De moeilijkste top is die van Pedra da Gávea. Absolute aanrader!  Ben je niet zo'n goede klimmer? Veel minder vermoeiend en ook een fantastisch uitzicht heeft Morro Dois Irmãos. Het langste stuk van deze berg doe je met de motortaxi door favela Vigidal. En als je echt van avontuur houdt, loop dan bijna verloren in Floresta da Tijuca.

Pedra da Gávea

7. Cemitério São João Batista. Dit kerkhof ligt in Botafogo en is een van de weinige plekken in Zona Sul waar je volledig tot rust kan komen (zonder een berg te beklimmen). Je wordt hier omringd door groene heuvels en hebt een mooi zicht op het Christusbeeld en enkele favela's.

Dat er voornamelijk rijke en bekende personen worden begraven zie je aan de prachtige grafzerken: een Griekse tempel met wachters, een piloot met een vliegtuig er achter, engelen met opengespreide vleugels, etc. Vele grafzerken zijn verouderd, en het is een paradijs voor hagedissen.

 

Braziliaanse vrouwen zijn sexy

27 december 2012. Het is de warmste dag in Rio sinds 1915. Er werd een temperatuur opgemeten van 43,2 graden. Vanwege de vochtigheidsgraad komt de gevoelstemperatuur echter in de buurt van 50 graden.

Een lokale Tv-zender filmt aan een openbaar zwembad in Ramos, een wijk in het noorden van Rio. Een meisje in bikini begint spontaan voor de camera op baile funk te dansen. Ze draait zich om en schudt haar poep omhoog en omlaag. Vervolgens glimlacht ze en geeft kushandjes naar de camera.

Zulk flirtgedrag is typisch Braziliaans. Het lichaam tonen is onderdeel van de strandcultuur. Belangrijk in het Braziliaanse schoonheidsideaal zijn de billen.

Door de mix van Afrikaanse, inheemse, Europese en Aziatische genen is er een grote variëteit aan types vrouwen, die uniek zijn aan Brazilië, zoals bijvoorbeeld bruine huidskleur met groene ogen.

 Deze vrouw haar groene ogen zijn een genetisch kenmerk van haar Nederlandse voorouders

In Brazilië heb je alle soorten bruin. Brazilianen gebruiken veel verschillende woorden om bruine huidtypes uit te drukken (mulata, morena, negra, preta, pardo, …). Vooral de Afrikaanse invloeden maken dat Braziliaanse vrouwen zo’n mooie curven in hun lichamen hebben.

Er is geen vast type, maar als ik dan toch een onmiskenbaar Braziliaanse vrouw zou omschrijven denk ik aan een bruine huidskleur, met licht krullend donker haar.

Veel vrouwen met een iets lichtere huidskleur hebben blond haar, maar dat is bijna altijd geverfd. Echte blondines zijn zeldzaam, die komen meer voor in het zuiden van Brazilië, waar veel mensen Duitse wortels hebben. Vaak proberen vrouwen er iets Europeser uit te zien omdat dat sociaaleconomisch een hoger aanzien heeft.

Vanwege een verleden met slavernij is raciale discriminatie nog sterk aanwezig in de samenleving. Mensen die in een favela geboren zijn worden gestigmatiseerd en gediscrimineerd op de arbeidsmarkt.

Ik denk dat Brazilië het gemakkelijkste land ter wereld is om een vrouw te kussen. Niet omdat de vrouwen gemakkelijker zijn, maar omdat een losse omgang met seksualiteit typisch is aan de Braziliaanse cultuur.

In Brazilië is kussen in een sociale omgeving zoals een discotheek de norm. Een kus is onderdeel van de initiële kennismaking, en een manier om te ontdekken of er chemie tussen twee personen is.

Ik citeer een uitspraak van een Braziliaan: “If a Brazilian woman doesn’t have a boyfriend, she’s available.”

Een typisch verloop van een feestje in Brazilië is niet dat mensen afgesloten in groepjes vrienden blijven. De mannen gaan op jacht en de vrouwen worden gejaagd. Braziliaanse vrouwen nemen ook vaak zelf initiatief. Het zal maar een paar uur duren of veel meisjes hebben één of meerdere mannen gekust. Een kus is dus ook geen grote mijlpaal.

Het Braziliaanse verleiden is vaak een spel waarbij de man persistent de vrouw probeert te domineren en de vrouw de man meerdere keren afwijst alvorens toe te geven. Het hangt van vrouw tot vrouw af, maar als een man alleen praat en te lang wacht met kussen gaat de vrouw een andere man kussen.

Vrouwen zijn ook heel direct als ze geen interesse hebben. Vaak zullen ze met een vinger zwaaien, want een gewone 'nee' betekent vaak 'doe nog wat meer moeite'. Vrouwen hebben niet de gewoonte om mannen aan het lijntje te houden.

Een snelle kus is geen uitnodiging tot gemakkelijke seks. De vrouwen gaan niet zo maar na één nacht met een man naar huis.

Vaak spreekt men een paar dagen later af om iets te gaan drinken of naar het strand te gaan. Brazilianen hebben een heel relaxte opvatting met tijd: het is gewoon om een halfuur later op de afspraak te arriveren.

Volgens een internationaal onderzoek van Durex (2000) uitgevoerd in 37 landen staat Brazilië op de derde plaats met gemiddeld 12,5 bedpartners t.o.v. een landengemiddelde van 8,2. In dat zelfde onderzoek staat Brazilië op de tweede plaats wat betreft leeftijd ontmaagding met 16,2 jaar t.o.v. een landengemiddelde van 18,1.

In een later onderzoek van Durex (2008) uitgevoerd in 26 landen scoort Brazilië het hoogste op de grafiek met ‘overall level of sexual confidence’. De grafiek geeft regionale variaties weer. Amerikaanse landen scoren het hoogst, Aziatische landen het laagst. Europa, Oceanië en Afrika scoren gemiddeld.

Andere onderzoeken geven verschillende cijfers weer, maar ze wijzen min of meer dezelfde richting uit.

Brazilian jiu-jitsu trainen in Rio de Janeiro

Het eerste wat me opviel is dat men in Brazilië niet over "Brazilian jiu-jitsu" spreekt maar gewoon over "jiu-jitsu". Logisch eigenlijk, maar ik had er nog niet bij stil gestaan. Bovendien is BJJ niet hetzelfde als klassieke jiu-jitsu.

BJJ heeft zich ontwikkeld in Rio. De beste scholen ter wereld liggen in Rio. Elke school heeft een verschillende stijl. In de ene school wordt er wat bruter gevochten, terwijl de andere meer technisch is. In de ene school is de sfeer competitief, in de andere meer relaxed.

Drie clubs ben ik gaan bekijken. De eerste was die van Rolker Gracie, de broer van Royce Gracie. Het was een eer om hem te zien: ik bedoel, de Gracie familie is een levende legende.

Maar ik vond hem nogal duur. 220 reais per maand voor één les elke weekdag. Ook was de zaal niet zo groot. Er zat zoveel volk dat er bijna geen plaats was op de mat.

De volgende school was Checkmat. Ook hier was het te druk en ik vond de zaal te smal. De prijs was 200 reais per maand, maar wel voor drie lessen per weekdag. Wat me een beetje tegenstak was dat Brazilianen maar 150 reais per maand moeten betalen. Waarom gringos niet gelijk behandelen?

De derde school die ik bezocht was De La Riva. Deze school was me ook al op voorhand aangeraden. Ricardo De La Riva is bekend in het milieu. Zijn lessen zijn technisch hoogstaand en hij heeft een aangename persoonlijkheid.

Ricardo De La Riva

Ook hier was de mat druk bezet, maar daar zou ik later wel aan wennen. Voor 180 reais per maand kan je drie lessen per weekdag volgen. Deze scholen zijn goed draaiende ondernemingen. Elke les zijn er rond de 30 aanwezigen, een mix van Brazilianen en enkele buitenlanders die in Rio komen trainen.

De sfeer is altijd relaxed bij De La Riva. Bij het binnenkomen geeft iedereen elkaar een hand, als teken van respect. Tijdens het rollen is er geen sprake van stoerdoenerij.

Het niveau is hoog. Ik zag in totaal meer dan 30 zwarte banden over de mat rollen, waarvan sommigen nog maar in het begin van hun twintiger jaren leken, en zelfs één vrouwelijke zwarte band. Verder komen er regelmatig wereldkampioenen trainen zoals bijvoorbeeld Felipe Costa.

Hoe vroeger je op de dag komt, hoe minder volk, maar de beste lessen zijn meestal ’s avonds. De opwarming bestaat uit stretching. Ik ben gewoon dat er wat meer wordt rondgelopen en gekoprold om de spieren los te maken, maar daar is hier eigenlijk geen plaats voor.

Meestal worden er maar één of twee technieken per les getoond, maar de technieken zijn wel state of the art. Daarna wordt er veel tijd besteed aan drillen en rollen. In deze club is het de gewoonte dat de leraar aanduidt wie met wie rolt.

De gevechten beginnen altijd vanuit guard positie, een noodzaak vanwege het plaatsgebrek. Dat stoort me niet echt, want zwaar op take downs trainen resulteert soms in rugklachten. Bovendien kan je bij BJJ makkelijk staand in guard trekken.

De mensen die hier komen trainen zijn heel gemotiveerd. Als je dagelijks traint leer je op korte tijd veel bij en bouw je en snel een goede conditie op.

Er gaat niets boven een keiharde training, jezelf kapot zweten, een koude douche nemen, buiten komen in het zwoele klimaat en een ijskoude açai eten.

Uitgaan in Rio de Janeiro: de beste discotheken

Hier is Hij dan: de ultieme gids voor het nachtleven in Rio de Janeiro!

Rio heeft grofweg 6 miljoen inwoners, dus er zijn verhoudingsgewijs (naar mijn wilde schatting) meer dan 100 discotheken. Natuurlijk heb je er maar een vijftal nodig om je goed te kunnen amuseren.

Eerst even de negatieve punten: uitgaan in Rio is niet zo goedkoop, meestal betaal je tussen 20 en 60 reais entree (vrouwen minder). Verder ligt alles verspreid in de gigantische stad. Daarom was het in het begin wel even gokken. Als je taxi en inkom betaalt voor een club wil je daar liefst ook blijven, maar misschien ben je er op de verkeerde avond.

Het is dus niet alleen een kwestie van waar, maar ook wanneer. Het heeft even geduurd vooraleer ik dat allemaal uitgepluisd had. Gaandeweg ontdekte ik via cariocas nieuwe en betere plaatsen.

Hoewel er elke dag van de week wel iets te doen is, vind ik alleen donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag echt de moeite. Ja,  zondag is in Rio een goede avond om uit te gaan. Maandag is de rustdag.

Als je langere tijd in Rio verblijft suggereer ik om op donderdag & zaterdag of op vrijdag & zondag uit te gaan.

De beste uitgaansbuurt van Rio is Lapa. Daar zijn vele bars, een aantal discotheken, en in het weekend is er ook feest op de straten. Er staan dan overal standjes waar je goedkope cocktails of snacks kan kopen. Later op de avond spelen er straatmuzikanten rondom de bogen van Lapa. De mensen die daar feesten zijn vaak favelados, die geen inkom in een club kunnen betalen.

Arcos da Lapa

De andere clubs liggen meer versnipperd over de stad. De clubs in Ipanema, Leblon en Gávea (o.a. Praia, Melt, 00, Miroir) zijn iets meer gericht tot de hogere klasse. Je betaalt iets meer inkom, maar deze clubs trekken de mooiste vrouwen aan.

Ook in Barra da Tijuca ligt een duurdere uitgaansbuurt (o.a. Nuth, Boate 021, Capitonné, Zax), die ook wel het Miami van Rio wordt genoemd.  Het ligt een beetje afgelegen, maar het is zeker een bezoekje waard.

De beste clubs zijn op:

Woensdag: Casa da Matriz (Botafogo) beste club als je van alternatieve stijl houdt, schappelijke prijzen, rock, pop & electronische muziek. De beste avonden in Casa da Matriz zijn eigenlijk donderdag, vrijdag en zaterdag.

Alternatief op woensdag is Guimo's Pub (Copacabana) latino en commerciële muziek, hier komen veel gringos en gringohunters. Niet echt mijn ding, maar wel populair onder toeristen die korte tijd verblijven.

Donderdag: Lapa 40 Graus (Lapa) drie verdiepen, op eerste twee staan snookertafels, op derde verdiep discotheek, meestal optreden gevolgd door DJ.

Alternatief op donderdag is Emporio Bar (Ipanema) begint pas laat vol te lopen, hier komen veel gringos en gringohunters. Ik heb dit soort plekken lang vermeden, maar bij nader inzien was het wel een goede plek om vrienden te maken.

Vrijdag: Mariuzinn (Copacabana) goede prijs, jong publiek, commerciële dansmuziek. Deze club was altijd gevuld met mooie meisjes.

Zaterdag: Rio Scenarium (Lapa) klassieker, wees er om 22 uur, publiek tussen 18 en 60 jaar, grote en stijlvolle club met drie verdiepen, gelijkvloers samba, tweede verdiep heeft zaal met DJ.

Zondag: Casa Rosa (Laranjeiras) en daarna Buxixo (Tijuca) Casa Rosa begint vroeg en sluit om 01:00 uur, vandaaruit niet ver met taxi naar Buxixo dat nog veel later open is.

Gebruik ook deze site:

Festa da Semana: Algemene party-agenda 

De meeste clubs maken promotie via facebook. Door het opzoeken van een event kan je soms ook afleiden hoeveel mensen er gaan komen.

Nog andere goede clubs:

Barra Music (Barra da Tijuca) grootste club die ik ooit gezien heb, met groot podium. Capaciteit: 6500 personen. Moet je zeker eens zien. Het enige nadeel is dat het helemaal in Barra da Tijuca ligt, ongeveer 40 minuten rijden van Copacabana. Drank en inkom zijn heel goedkoop. Beste dag is vrijdagavond. Eerst optreden, daarna DJ. Ik vond het daar prima, maar mijn partymate vond deze club té groot.

Barra Music

Fosfobox (Copacabana) een discotheek in een kelder. Hier worden elke avond verschillende muziekstijlen gespeeld. Als er baile funk of pop/electro gedraaid wordt zijn het vaak leuke feestjes.

Fosfobox en andere clubs in Botafogo (zoals Casa da Matriz) vormen Rio's alternatieve scene, hoewel Fosfobox ook veel mainstreamavonden heeft. De mensen zijn er meer openminded t.o.v. homoseksualiteit. Daarom dat je in deze clubs wel vaker homo's ziet kussen, maar de meeste mensen zijn wel hetero. Als een meisje sneakers en een hemdje draagt is ze waarschijnlijk lesbo.

Espaço Acústica (Centro) ook hier komen veel homo's, maar evengoed veel hetero's. Deze club heeft drie verdiepen met drie muziekstijlen. Het bovenste verdiep is een open dakterras met een vrij mooi uitzicht op allerlei flatgebouwen. Op het tweede verdiep werd er karaoke gezongen en op het gelijkvloers ligt de main dancefloor. De club heeft comfortabele zeteltjes en een goed aircosysteem. Ik had de indruk dat het publiek nogal vrij jong was.

Nuth (Barra da Tijuca) deze discotheek ligt in de nouveau riche buurt van Rio de Janeiro. De meisjes die hier komen dragen vaak gouden ringetjes, en hebben dikwijls geblondeerd haar. Ik dacht dat de sfeer in een chiquere club zoals Nuth afstandelijker ging zijn, maar daar is niets van waar. Als je geen Portugees spreekt heb je hier meer kans om mensen tegen te komen die Engels spreken. 

Dit is ook zo'n tent waar je beter te vroeg dan te laat kan aankomen, ik zou zeggen voor 23 uur. Als je echt veel te vroeg bent raad ik aan om eens naar het strand en terug te stappen, dan heb je in idee hoe de buurt er uit ziet.  

Ontdek meer tips i.v.m. uitgaan in Brazilië in dit artikel.

 Klik op de afbeelding om te vergroten.

Complexo do Alemão, Rio de Janeiro

De meeste foto’s die je van 'a cidade maravilhosa' ziet zijn in de Zona Sul getrokken: je ziet het Christusbeeld met Suikerbrood op de achtergrond, of het strand met hier en daar groene bergen in het decor.

Het noordelijke gedeelte van de stad is echter véél groter, maar ziet er bijlange niet zo wonderbaarlijk uit. Het is veel vlakker en er staan niet zo veel groene heuvels.

Als je een goed beeld van de Zona Norte wil krijgen, moet je eens de kabelbaan van Complexo do Alemão nemen. Complexo do Alemão is een cluster van 15 favela’s met ongeveer 300 000 inwoners.

Tot in de late jaren ’40 werd dit terrein als landbouwgrond gebruikt. De eerste landeigenaar was een immigrant van Poolse origine. Vanwege zijn uiterlijk noemden de lokale bewoners hem ‘de Duitser’. Zijn land werd gradueel verdeeld en verkocht aan families die een betaalbare woonst zochten in de Zona Norte.

Eind jaren ’60 was er een grote instroom van migranten uit het noordoosten van Brazilië. De grote aangroei van bewoners vond echter plaats eind jaren ’80, toen gouverneur Lionel Brizola de landbezetting autoriseerde.

Vanaf begin jaren ’90 werd Complexo do Alemão gecontroleerd door gewapende drugsdealers. Complexo do Alemão was één van de gevaarlijkste buurten in Rio. Het kreeg de bijnaam ‘Gazastrook van Rio’ vanwege de vele schietpartijen tussen rivale drugsbendes en tussen drugsdealers en politie.

Op 27 juni 2010 was er een grootschalige operatie waarbij 2600 soldaten en politieagenten de controle overnamen, hierbij vielen 37 doden.

 

 

Op 18 april 2012 werden de eerste UPP’s geïnstalleerd om de controle te handhaven. Uit gesprekken met favelados hebben ik kunnen afleiden dat de meesten vinden dat de toestand verbeterd is na de pacificatie.

In de 2011 werd de kabelbaan geopend. Deze is 3,5 km lang en heeft 6 stations. Voor één real kan je het hele traject afleggen.

Hoe geraak je daar? Neem de metro tot Central. Vanuit Central neem je de trein tot Bonsuccesso. In het treinstation van Bonsuccesso begint de kabelbaan. De kabelbaan heeft een capaciteit van 3000 personen per uur en per richting, maar die capaciteit wordt bijlange niet benut. De enige persoon die ik zag was een man die een doos met pakken chips meehad voor zijn winkeltje achteraan in de favela.

 

Toch vind ik het goed dat er niet duizenden toeristen in de liftjes zitten, want dan zou het een geperverteerde vorm van poverty tourism worden, omdat je eigenlijk boven de mensen hangt en een beetje in hun privéleven kan kijken zonder je echt in de favela te begeven, zoals kijken naar dieren in een dierentuin.

In vergelijking met andere favela’s is Complexo do Alemão een meer platte en uitgestrekte favela. Het is niet één van de mooiste favela’s. Tijdens de treinrit daarheen leek het eerder of ik in één van de vuilste buurten van Rio kwam.

Anderzijds heeft een favela iets kunstig. Toen ik als reisleider in Italië werkte, waren veel bejaarde toeristen gek van Positano, een dorpje aan de Amalfikust, terwijl ik er zelf geen fluit aan vond. Qua opbouw heeft Positano veel weg van een typische favela in Rio.

Hieronder twee foto's. De eerste foto is Positano aan de Amalfikust, de tweede Vigidal in Rio de Janeiro.

 

Zie je de gelijkenis? Resideren in Positano is extreem duur, wonen in Vigidal is heel goedkoop.

Typologie van mensen op Copacabana

Zien en gezien worden, dat is de sfeer op Copacabana. Na vele malen vertoeven op het strand heb ik de volgende types kunnen destilleren:

De verkoper verdient zijn brood door de hele dag onder de felle zon het strand af te slenteren met een frigobox of een rek zonnebrillen over zijn schouder. Je hoort hem al van ver aankomen. Op melodische en ritmische wijze roept hij enkele koopwaren: “Coca cooola, cerveeeja, guaranaaa!” of “Sanduiiii-che naturaaaal!”

De blikjesverzamelaar loopt rond met een vuilzak een vraagt lege blikjes aan de mensen om zo een centje bij te verdienen. Hij verdient weinig maar doet nuttig werk.

De gangster-favelado is donkerbruin, heeft geblondeerd haar, een gouden ketting om zijn nek, blinkende oorbellen en dikke ringen rond zijn vingers. Hij heeft een muziekspeler bij met baile funk en wordt vergezeld door enkele van zijn trawanten.

De voetballer is erg behendig in het in de lucht houden van een bal. Ofwel staat hij in een groepje op het hardere zand aan het water te jongleren, ofwel toont hij zijn kunstjes op één van de voetvolley- of voetbalveldjes meer vanachter op het strand.

De surfer zit liever in het water dan op het strand. De hele dag wacht hij op die perfecte golf. Ook al zijn er niet zoveel golven, door de jodiumlucht heeft hij het beste van de zee en gaat met een opgewekt gevoel naar huis.

De spierkweker staat als een levend museumstuk op het strand te pronken. Een lelijke tribal ontsiert zijn opgepompte bovenarmen. In zijn vrije tijd betáált hij om gewichten te heffen. Hij is sterk, maar heeft trage spieren. Van vechtsport heeft hij nog geen kaas gegeten. Zijn overtuiging is dat spiermassa de sleutel tot succes is met vrouwen.

De Braziliaanse babe heeft een sexy lichaam een draagt een weinig verbergende bikini. Ze wordt graag bekeken: hand in hand met een vriendin loopt ze naar de zee maar gaat niet dieper dan kniehoogte in het water zodat haar lichaam goed zichtbaar blijft. Soms staat ze een halfuur onder de douche op het strand.

Een andere geliefde bezigheid is dat ze gaat staan en haar billen volledig wit insmeert met een dikke laag crème. Om de crème te laten intrekken moet ze een halfuur blijven staan. Natuurlijk heeft ze veel te veel crème gebruikt en zal ze haar billen achteraf moeten gaan afspoelen in de zee.

De omliggende mannen lijken te zonnen, maar in feite gluren ze met hun kameleonogen vanachter hun weerspiegelende zonnebril als een keurslager naar het vrouwelijk vlees.

 

Klimmen in Rio de Janeiro: Pedra da Gávea

Ik sta op de top van Morro Dois Irmãos. Achter ons zie ik een nog hogere berg: de Pedra da Gávea. Met 844 meter is Pedra da Gávea een van de hoogste bergen van Rio. Damn, die moet ik beklimmen!

Een paar dagen later stelt Laurent – een Fransman die twee weken in Rio verblijft en waar ik al een paar keer mee gaan trekken was – voor om de Pedra da Gávea te doen.

Het pad begint op het einde van de Estrada Sorima. Vanuit Zona Sul is er een goede busverbinding. Stap af wanneer je de berg net gepasseerd bent (als je vanuit Zona Sul komt), want het pad begint aan de westkant van de berg.

Aan het eind van de Estrada Sorima ligt de ingang van het park. De moeilijkheidsgraad van het pad wordt omschreven als ‘hard’ en de tocht duurt 2,5 uur. Ik denk dat we er minder over gaan doen. Ik herinner me nog dat ik een wandeling deed in een natuurpark in de V.S., toen stond er ook 1,5 uur en hebben we er amper 45 minuten over gedaan! Waarschijnlijk was dat omdat zwaarlijvige Amerikanen trager stappen.

Het is verboden om na 14 uur te vertrekken. Aan de ingang moet je je naam en telefoonnummer opgeven, voor het geval dat je niet op tijd terug zou komen. Achteraf ben ik wel te weten gekomen dat het toegelaten is om met een tent op de top te slapen, als je het vraagt aan de parkwachter die bij de ingang staat.

Het eerste deel van de tocht gaat door de jungle. Dit deel is vrij gemakkelijk, hoewel er hier en daar al stukken bijzitten waarbij je omhoog op de rotsen moet klauteren.

Op een gegeven moment hoor ik boven ons geritsel in de bomen. Na enkele minuten pauzeren komt een hele apenfamilie tevoorschijn. Ik tel zo’n 12 stuks. Ik probeer contact te leggen met de apen. Ik grijp een dun boompje vast en begin er mee te schudden zodat de blaadjes luid ritselen.

Tot mijn verbazing grijpt één van apen ook een tak vast en begint er hevig mee te schudden. De minuten die daarop volgen schudden we om te beurt met een tak. Zijn imitatie was een vorm van communicatie. Facebook-vrienden zijn we niet geworden. Als vorm van dank gooi ik een halve banaan in de bossen.

We stappen verder. Het zweet druipt in liters van mijn lijf. Ik wring mijn T-shirt uit. Tweederde van de tocht loopt door de jungle. Wanneer we uit de jungle komen verschijnt er een grote monoliet in beeld.

Op dat moment ben ik al bijna door mijn watervoorraad heen. Mijn advies is om 3 liter water per persoon mee te nemen. En een lunchpakket.

Vanaf hier begint het moeilijke gedeelte. Het moeilijkste stuk is een steile rotsoppervlakte waarbij je moet klimmen zoals op een klimmuur.

Het paadje baant zich een weg rond de monoliet. Af en toe zijn er nog uitdagende stukken, bijvoorbeeld ergens moet je je via een kabel laten zakken.

In totaal hebben we er 1 uur 40 min. over gedaan om tot de top te geraken, in stevig tempo weliswaar.

Naast het Christusbeeld is dit één van de beste uitzichtpunten van Rio. Cristo Redentor ligt meer centraal, maar het stikt er van de toeristen waardoor je voortdurend in de rij moet wachten. Geef mij maar Pedra da Gávea.

Het topgedeelte is vrij groot, dus je hangt er makkelijk een uurtje rond om kiekjes te trekken. Als het zonnig en helder weer is, is het vrij warm op de top.

Aan de oostkant zie je Cristo Redentor, Lagoa, Pão de Açúcar, Rocinha en Morro Dois Irmãos.

Aan de zuidkant ligt de Atlantische Oceaan.

Aan de westkant zie je Barra de Tijuca met Lagoa de Tijuca.

Aan de noordkant ligt Floresta da Tijuca.

Ik ben tot het inzicht gekomen dat er in Rio de Janeiro veel mogelijkheden om te hiken zijn. Pedra da Gávea staat voorlopig op nummer één, vanwege het panorama en de moeilijkheidsgraad.

Op de terugweg zagen we nog een groepje Amerikanen, met allerlei touwen etc. Je hebt echter geen klimgerief nodig om deze tocht te doen.