De wereld door het oog van een socioloog

Mexico, het schiereiland Yucatan

2012-01-11T21:38:00.004-08:00

Mexico is een federale democratische republiek. De staten Campeche, Quintana Roo en Yucatan vormen het schiereiland Yucatan. Op dit moment woon ik in Playa del Carmen, de stad die na Cancun het grootste aantal toeristen trekt op het schiereiland Yucatan.

Voor ik naar Mexico gestuurd werd om er te werken als reisleider wist ik nog bijzonder weinig over het land, maar ik was onmiddellijk gefascineerd door de Mayacultuur en de enorme variëteit aan diersoorten.

Mexico is bijna 50 keer zo groot als Nederland. Dit artikel gaat voor een groot deel over mijn lokale ervaringen. Vanwege mijn werk kan ik er niet even zomaar tussen uit knijpen om het binnenland te ontdekken. Bovendien zijn afstanden zijn erg groot.

Bevolking

De oorspronkelijke bewoners van Mexico zijn verschillende Indiaanse volkeren. Columbus sprak over Indianen, maar als je hier over Indianen spreekt zullen ze je corrigeren. Ze spreken liever over ‘the natives’ of ‘indigenos’.

Zo’n 60 % van de Mexicanen zijn ‘mestizos’, mensen met zowel Spaanse als Indiaanse genen. Ongeveer 25 % is nog zuiver Indiaans. Vooral het schiereiland Yucatan was het territorium van de Maya’s. Ze hebben gespleten ogen, ronde vormen in het gezicht, zijn zeer klein en hebben bijna geen nek. Tijdens de ijstijd zijn ze via de Beringstraat van Azië naar Amerika getrokken.

Groen is Mayagebied, oranje van de Azteken

De voertaal in Mexico is Spaans, maar er worden nog een vijftigtal Indiaanse talen en dialecten gesproken zoals het Maya, het Zapoteeks en het Nahuatl, de taal der Azteken.

97 % van de bevolking is katholiek. In hun godsdienstbeleving zijn veel Indiaanse elementen terug te vinden uit de precolumbiaanse tijd.

Landschap

Mexico heeft vanwege zijn grootte en hoogteverschillen en zeer gevarieerd landschap, bijna alle types landschap zijn vertegenwoordigd. Het noorden is woestijnachtig, met gras, struiken, agaven en cactussen: een typisch western landschap. Bekend is de stad Tijuana en haar drugkartels. Er is een grote vraag vanuit Amerika naar drugs.

Evenwijdig aan de west- en oostkust lopen twee machtige bergketens, de Sierra Madre Occidental en de Sierra Madre Oriental. Deze zijn in feite een voortzetting van de Rocky Mountains. Tussen deze twee bergketens ligt de hoogvlakte van Mexico. De twee grote bergketens komen samen ten zuiden van de hoofdstad. Mexico City ligt op 2400 meter hoogte en telt ruim 22 miljoen inwoners. Deze stad is erg vervuild door uitlaatgassen.

Het zuiden van Mexico is plat en bestaat grotendeels uit jungle. De Spaanse kolonisator heeft zich voornamelijk in het midden gevestigd, omdat die omgeving zeer geschikt was voor landbouw en vanwege de rijkdom aan grondstoffen zoals goud en zilver. Landbouw in de jungle is zeer arbeidsintensief. De grond in Yucatan bestaat voornamelijk uit karts, dat is niet vruchtbaar.

Tussen de ijstijden is het zeewater gezakt en gestegen. Yucatan heeft meerdere malen onder water gelegen. De kartsgrond is sterk geërodeerd door het zoute zeewater. Doorheen de eeuwen zijn er vele ondergrondse kanaaltjes ontstaan, die steeds groter werden en uitgroeiden tot gigantische onderwatergrotten, deze natuurwonderen worden cenotes genoemd. In Mexico zijn er zo’n 6000 cenotes.

De Maya’s geloofden dat cenotes de toegang zijn naar de onderwereld en dat je gezuiverd wordt wanneer je zwemt in deze natuurlijke zwembaden. Het water is zeer proper, omdat het voortdurend ververst wordt met nieuw regenwater. Al de cenotes staan in verbinding met de zee. Omdat grondlaag onder de karst geen water doorlaat en omdat die laag lichtjes afhelt naar de zee stroomt het water niet zichtbaar, maar langzaam af naar de zee.

Cenote. Don't pee in the water please!

Fauna en klimaat

De tropische gebieden bevatten een rijke schakering van flora en fauna. De eerste nacht toen ik hier aankwam ging ik een verkenningstochtje in de jungleachtige omgeving maken. Overal hoorde ik tsjirpende krekels en werd overvallen door het zwoele klimaat. In de vroege ochtend werd ik gewekt door fluitende vogels en andere krijsende beesten, eenmaal buiten zag ik wasbeertjes, sereques (grote knaagdieren), hagedisjes en leguanen rondlopen in de tuin.

Over de muggen ben ik minder enthousiast, ze vreten je helemaal op en het vergt veel wilskracht om de muggenbeten niet te activeren (krabben). Na een tijd kan je lichaam er wel echter beter tegen, alsof je er een beetje immuun voor wordt.

Hele grote dieren zijn er niet; de jungle is zeer dicht begroeid en vrij laag. Dat komt door de harde ondergrond (karst), waardoor de boomwortels zich niet diep kunnen vastzetten. De grootste dieren zijn krokodillen, tapirs, herten en de jaguars, die vereerd werden door de Maya’s en Azteken.

Hoe lager je in Mexico je bent, hoe meer kans op regen. Het regenseizoen loopt van juni tot oktober, het droge van november tot mei. Zelfs in het droge seizoen zal het in de tropen frequent regenen, maar niet voor lange tijd.

Het natte seizoen wordt afgesloten met orkanen, de laatste verwoestende was Wilma in 2005, die een deel van de toeristische zone in Playa del Carmen en Cancun vernietigde. Hier moet je geen flauwe grappen over maken, want het kan gevoelig liggen bij de lokale bevolking.

Vanaf Isla Contoy voor de kust van Yucatan tot de havenstad Chetumal aan de grens met Belize loopt het tweede grootste koraalrif ter wereld. Ik heb er gezwommen met reuzenschildpadden, haaien, barracuda’s, pijlstaartroggen, manatees en dolfijnen.

Economie

De cijfers van 2010 geven de volgende verdeling aan van het BBP: 63,5% diensten, 32,6% industrie en 3,9% landbouw.

Toerisme

Met 21,3 miljoen toeristen was Mexico in 2010 de 10e populairste vakantiebestemming ter wereld. Hiervan komt het grootste deel uit de V.S. en Canada. Tijdens springbreak (2e week van maart t.e.m. eind maart) komen Amerikaanse jongeren massaal naar Cancun en Playa del Carmen om te feesten. Volgens vele websites behoort Cancun tot de top tien ‘party destinations’ ter wereld.

Industrie

Ongeveer een derde van het BBP wordt gecreëerd in de industrie. De belangrijkste industriële sectoren zijn auto-industrie, elektronica en staalindustrie. De Volkswagen Beetle wordt exclusief in Mexico geproduceerd. In 2007 was Mexico ‘s werelds grootste televisieproducent. Verder heeft Mexico veel grondstoffen: olie (wordt grotendeels gewonnen in de Golf van Campeche), aardgas, metalen (zilver, koper, goud, lood en zink) en mineralen.

Landbouw en veeteelt

Met slechts 13 % vruchtbaar land haalt Mexico veel inkomsten uit de productie van o.a. mais, tomaten (de tomaat komt oorspronkelijk uit Mexico), koffie, suikerriet, bonen, vanille en avocado’s.

Mexico is ook een belangrijke vleesproducent. Runderen worden vooral gehouden op de hoogvlakte in het noorden, varkens in Midden-Mexico. De Mexicaanse keuken wordt dan ook gekenmerkt door vleesgerechten.

Sociale ongelijkheid

Mexico kent een grote kloof tussen arm en rijk. 40% van de bevolking leeft onder de armoedegrens en 17,6% van de bevolking leeft in extreme armoede. 20% van de bevolking verdient 55% van het inkomen.

De ongelijke inkomensverdeling vindt haar oorsprong in het koloniale tijdperk, toen de koloniale ambtenaren en de kerk het kapitaal bezaten. De elite heeft altijd nauwe banden gehad met de overheid, en de overheid heeft de elite altijd bevoordeeld. De structuur werd in stand gehouden door corruptie en vriendjespolitiek.

Migratie

Migratie werd initieel aangemoedigd door de V.S. voor de constructie van een spoorweg en om het arbeiderstekort in andere sectoren op te vullen. Toen het tekort was opgevuld heeft de Amerikaanse overheid de migratiestroom een halt toegeroepen.

De dag van vandaag wordt de illegale immigratie vanuit Mexico als problematisch ervaren. Ondanks de grote muur die tot in de zee loopt proberen dagelijks mensen de grens over te steken, op zoek naar een beter leven in de V.S. De jaarlijkse migratiestroom (met of zonder autorisatie) wordt geschat op 400 000 Mexicanen per jaar.

De grens tussen Mexico en de V.S. aan de Stille Oceaan.

Mexico heeft een negatief migratiesaldo van 3,24 migranten per 1000 inwoners. Men schat dat 10 % van de populatie in de V.S. werkt. De hoge migratie is ook een gevolg van de enorme invoer van buitenlands inkomen in Mexico. Vele Mexicanen die werkzaam zijn in het de V.S. sturen geld op naar hun familie in Mexico.

Migratie gebeurt in de eerste plaats vanwege economische redenen. Mexico heeft een hoge werkloosheidsgraad en de lonen liggen hoger in de V.S. De immigranten kunnen werk vinden in boerderijen, fabrieken, de bouwsector en diensten. Wanneer immigranten betere leefomstandigheden in de V.S. ondervinden zullen ze zich daar permanent vestigen. Hierbij speelt ook het netwerkeffect een rol, waarbij nieuwe migranten zich kunnen aansluiten bij een gemeenschap van reeds gevestigde migranten.

Vanaf de jaren ’70 ontstond er een sterke interne migratie naar de grensstaten in het noorden, naar Quintana Roo en Guerrero in het zuiden en naar overbevolkte steden zoals Mexico-City, waardoor grote sloppenwijken ontstonden.

Mexico zelf heeft een grote instroom van migranten gekend vanuit Guatemala, El Salvador en Nicaragua. Ze ontvluchtten de militaire regimes en de onveilige leefomstandigheden. Vaak gebruikten ze Mexico als transitland om in de V.S. te geraken. Vooral in de zuidelijke staten Chiapas, Campeche en Quintana Roo wonen veel vluchtelingen uit Guatemala.

Corruptie

Mexico staat op de 98e plaats van de 178 landen in de Transparency International’s Corruption Perception Index van 2010.

De corruptie varieert van het omkopen van verkeersagenten tot koffers geld die drugstrafficanten aan hoge ambtenaren overhandigen. Politieagenten worden betaald door smokkelaars om hen te beschermen en op de hoogte te brengen van politieacties. Gewone Mexicanen betalen regelmatig smeergeld om allerhande diensten te verkrijgen.

Corruptie in het politiewezen is op sommige plekken zo normaal dat de oversten geld innen van hun agenten.

In Mexico hoor je vaak verhalen van agenten die toeristen lastig vallen om smeergeld te ontvangen. Het gebruik heeft zelfs een naam, ‘la morbida’ of de slangenbeet. Ik heb het zelf meegemaakt, een agent beweerde dat ik door het rood had gereden en wilde mijn rijbewijs niet terug geven. Gelukkig had ik eerder van een collega gehoord dat je voet bij stuk moet houden als je zeker bent van je zaak. Ik heb gezegd dat hij niet kan bewijzen dat ik een overtreding had begaan.

Op internet staan ook andere verhalen waarin agenten zoeken naar fouten in je documentatie of technische problemen aan je auto. In dat geval moet je ervoor zorgen dat meer mensen betrokken geraken. Sta erop dat je samen naar het politiebureau gaat (als je werkelijk geen overtreding hebt begaan natuurlijk). Dat zal de agent vermijden want met een boete krijgt hij zelf niets. Wat je ook kan doen is de naam van de agent opschrijven.

Cancun

Cancun is relatief jong. In de jaren ’70 was er alleen het kleine vissersdorpje Porto Juarez dat tussen de mangrovebossen lag. De toenmalige president startte een grootschalig project op om een toeristisch center te bouwen. Cancun betekent in het Maya ‘slangennest’.

In 30 jaar groeide Cancun uit tot toeristisch massaoord. Het stadscentrum van Cancun heeft een dambordpatroon. De toeristische zone ligt op een grote landtong, met een commercieel centrum waar eveneens alle discotheken gevestigd zijn. De bekendste is de Coco Bongo, waar elke avond een grote show wordt gespeeld met imitaties van grote artiesten en met luchtacrobaten.

Zona Hotelera in Cancun

Playa del Carmen

Playa del Carmen ligt op een uur rijden ten zuiden van Cancun, ter hoogte van het eiland Cozumel. Persoonlijk vind ik ‘Playa’ veel gezelliger dan Cancun, het is gemoedelijker en ook meer Europees. Het heeft net zoals Cancun een korte ontstaansgeschiedenis. De hotels liggen verspreid in het centrum en onder het centrum ligt een hotelzone in het groen (Playacar), die afgesloten is met slagbomen om bandidos buiten te houden.

Het centrum heeft een rechthoekig stratenpatroon met als hoofdstraat de 6km lange en autovrije Quinta Avenida of de Fifth Avenue, waar heel veel winkels, restaurants en leuke bars gevestigd zijn. In de 12th street ligt een uitgaansbuurt met een Coco Bongo, die weliswaar iets minder groot is als die van Cancun.

Bezienswaardigheden op Yucatan

Als reisleider spreek ik in mijn meetings steeds over de 5 must do’s van Mexico: 1. Mayatempels 2. Mayacultuur 3. Jungle 4. Onderwaterwereld 5. Cenotes. Dit zijn niet zomaar verkooppraatjes, je moet ze echt gezien hebben.

Het mooiste natuurgebied is Sian Kaan, daar ga je de hele dag met een speedboot tussen de mangrovebossen in lagunes varen en op zee allerlei dieren zoals dolfijnen en zeeschildpadden bewonderen.

Isla Contoy, het vogelparadijs, is ook de moeite. Op dit onbewoond eiland zie je zwermen exotische vogels rondcirkelen en in het water duiken om vissen te vangen. Bijzonder is de fregatvogel die in de paringstijd zijn rode borst laat opzwellen. Op het strand zie je talloze krabben lopen met een schelp op hun rug.

Zowel bij Sian Kaan als Isla Contoy kan je goed snorkelen. In de buurt van Isla Contoy kan je in de zomermaanden zwemmen met walvishaaien.

Isla Contoy, het vogelparadijs (in de letterlijke betekenis want er zitten veel muggen).

De twee mooiste onderwatergrotten zijn de Cenote Maya nabij Ek Balam en de Rio Secreto. Cenote Maya heeft de grootste diameter. Met 80 meter doorsnede en een enorme overkoepeling is dit een waar natuurwonder. De Rio Secreto is de langste, waar je urenlang door een ondergronds gangencomplex kan stappen/zwemmen en de stalactieten aanschouwen.

Rio Secreto

Chichen Itza is de grootste Mayastad, verkozen tot één van de zeven wereldwonderen. Hier staat een piramide, een observatorium, een tempel met veel zuilen en muren met ringen waar het oude Mayabalspel gespeeld werd. Hierbij mocht de bal alleen met de heup en knieën aangeraakt worden.

Het Mayabalspel: volgens de legende werden de verliezers onthoofd.

De piramide mag jammer genoeg niet meer beklommen worden omdat ooit een vrouw het loodje gelegd heeft toen ze van de steile trappen viel. Dit moet zeer spectaculair geweest zijn.

Chichen Itza, ook wel Chicken ‘n Pizza genoemd.

De andere twee tempels die je zeker moet bezichtigen zijn Coba en Tulum. Coba ligt midden in de jungle en het is een van de weinige die je nog mag beklimmen. Tulum is de enige tempel die uitkijkt op de zee. De omgeving van Tulum is prachtig: er staan veel palmbomen en er lopen wilde dieren rond.

Amerikaanse invloeden

Als buurland van de V.S. zijn er vele Amerikaanse concepten terug te vinden in Mexico. Hierbij denk ik aan het dambordpatroon in steden, de gated communities, de typische Amerikaanse auto’s, de politieagenten met mitraillettes, warenhuizen en voedingsketens zoals Starbucks en Walmarkt.

Taco Bell is echter niet terug te vinden, omdat mexicanen dit een slechte kopie vinden van hun eigen keuken. Mexico heeft ook de tweede grootste consumptie van cola ter wereld.

Verkeer

Als Europeaan is het even wennen met de auto. Inhalen mag langs links en rechts, fietsers en bromfietsen rijden ook links van de weg (zeer gevaarlijk met afdraaien) en auto’s creëren meer baanvakken dan er in werkelijkheid zijn.

Het dambordpatroon heeft wel voordelen, je kan zonder straatnaamkennis onmiddellijk iemands huis vinden als hij zegt dat hij in de 26th street woont tussen de 10th en de 15th street. Er zit een logica in. Meestal wisselen eenrichtingsstraten in beide richtingen elkaar af met af en toe een bredere tweerichtingsstraat.

Het meest opvallende zijn de ‘topes’ of verkeersdrempels (of sleeping soldiers zoals mijn Engelse collega het noemt). Deze kom je overal tegen in alle maten en vormen. Soms zijn het halve bollen op de weg, dan weer dubbele drempels, geulen en vaak hele hoge hobbels. Als je niet afremt zal je vehikel enkele meters door de lucht vliegen, haar vering beschadigen en je zal een stuk van je tong bijten.

Vervelend maar wel effectiever als snelheidsboetes omdat niemand graag zijn eigen auto kapot rijdt. Er rijden wel veel jeeps rond die er beter tegen kunnen. Auto’s met lage ophanging kunnen er gewoonweg niet rondrijden.

Ze werken op je zenuwen, maar je kan ze ook in je voordeel gebruiken om vrachtwagens of bussen in te halen, want die moeten er veel trager over.

Sommige mensen leven van de topes: op afgelegen stukken autostrade gebruiken armen de afremming van het voertuig om hun geplukte vruchten of andere handelswaren aan te prijzen.

Zelf een auto huren in Mexico raad ik niet af, maar het is niet geheel zonder risico's. In de eerste plaats zijn er veel auto-inbraken, dus laat nooit waardevolle zaken achter in de auto.

Verder moet je goed opletten voor politie. Bij een overtreding nemen ze je rijbewijs of zelfs je voertuig in beslag. Als je auto verkeerd geparkeerd staat vijzen ze je nummerplaat er af, die kan je dan later mits betaling gaan afhalen op het bureau.

Ten slotte zijn banden en ruiten vaak niet verzekerd. Sommige wegen zijn in erbarmelijke staat en er ligt wel eens rommel zoals vijzen of nagels op de weg. Een keer had er iemand een blok hout waar drie nagels uitstaken voor een band van mijn geparkeerde wagen gelegd. Misschien wilde iemand hiermee duidelijk maken dat ik niet voor zijn deur mocht parkeren.

Mexico is een land waar veel te ontdekken en onderzoeken valt. Ik woon er graag vanwege het weer, de natuur en de vriendelijke mensen.

Verschillen tussen nationaliteiten: Engelsen, Nederlanders, Belgen, Fransen, Duitsers en Russen

2012-01-06T20:26:00.001-08:00

Wie enige tijd werkzaam is als reisleider leert verschillende nationaliteiten onderscheiden. In de aankomsthal van de luchthaven kan ik sommige al van ver af herkennen. In dit artikel beschrijf ik de opvallendste kenmerken in gedrag en uiterlijk van een aantal nationaliteiten, die ik gedurende mijn jaren op verschillende vakantiebestemmingen heb geobserveerd.

De Engelsen komen eerst aan beurt, omdat zij er het meest van al uitspringen en over hen het meest te schrijven valt. Engelsen op vakantie zijn dronken, losbandig, ongecontroleerd, marginaal, ongemanierd en luidruchtig. Als het warm is lopen de mannen vaak rond in hun bloot bovenlijf en dan zie je pas hoeveel tattoos ze hebben. Als ik aan tafel met een groepje Engelsen eens rondvraag, zeggen de meeste dat ze er vier tot zes hebben, allemaal in hun tienerjaren laten plaatsen.

Veel Engelsen hebben een melkwit vel. De eerste dag smeert de Engelse toerist zich niet in en laat hij zich verbranden. Als je een dikke rode pens op het strand ziet liggen is het geen aangespoelde walvis, maar hoogstwaarschijnlijk een Engelsman: ze zijn gemiddeld iets vaker zwaarlijvig.

Engelse meisjes die uitgaan zijn wat ordinair gekleed: fluorescerende jurkjes, felle kleuren, korte rokjes en heel dikwijls zo’n jurk met een riem om de middel vlak onder de borsten. Opsmuk: glossy lippenstift en veel oogschaduw. In groep gaan ze soms verkleed uit in eenzelfde thema: army girls, hippies, verpleegsters, voetballers, ...

Het excursieprogramma van de Engelsen verschilt sterk van het Duitse, Franse, Nederlandse en Belgische programma. Excursies die bij hen goed scoren zijn dinnershows: een zangavond, travestietenshow of ridderspektakel waar bij je ongelimiteerd kan drinken. Engelsen beginnen vanaf het avondeten al zwaar door te zakken. Vermoedelijk komt dit doordat pubs in Engeland al om 2 uur sluiten. Dat ze niet zo verfijnd zijn blijkt uit hun tafelmanieren. Ze zullen als eerste naar de buffettafel lopen om hun bord vol met het ongezondste eten te scheppen, en ze mixen dure witte wijn met Sprite.

Op taalvaardigheid krijgen ze een nul op tien. Iedereen spreekt Engels dus ze doen geen moeite om een andere taal te leren. Toch heb ik de Engelsen graag, omdat er met hen altijd wel plezier te beleven valt.

De Nederlanders heb ik het liefst als gasten. Ze zijn heel direct, extravert, joviaal en boeken veel excursies. Ze zijn niet gierig, ze willen eerder ‘waar voor hun geld’. Je moet ze wel gelijk laten boeken of ze gaan kijken, vergelijken en elders reserveren. Als er iets tegensteekt zullen ze dat snel uiten. Met groepsklachten moet je wel oppassen, want ze zullen makkelijk samentroepen en samen de strijd aanbinden. Ze wisselen emailadressen uit en dreigen ‘Red Mijn Vakantie’ te contacteren. Ze zijn wel bereid om samen naar een oplossing te zoeken.

Ze hebben niet de Bourgondische eetcultuur zoals de Belgen, meer zoiets als ‘een snelle hap uit de muur’, een balletje gehakt of een diepvrieskroket. Wat betreft uiterlijk: Nederlandse vrouwen zullen eerder felgekleurde kleren dragen dan Belgische. Verder zijn Nederlanders lange zwiepen, ze behoren tot de grootste mensen ter wereld.

De Belgen zijn eerder bescheiden, afwachtend en minder direct dan de Nederlanders. Als een Belg geen interesse heeft in een excursie zegt hij: “Ik zal er eens over nadenken.” Je kan de Belgen opsplitsen in Vlamingen en Walen. Vlamingen scoren hoog op taalvaardigheid. Dit heeft misschien te maken met het feit dat ze in het verleden dikwijls overheerst geweest zijn door andere volkeren en niet zo’n sterk ontwikkeld nationalistisch gevoel hebben. Walen zijn gemiddeld iets minder kapitaalkrachtig. Mijn ervaring is dat Walen niet zo veel excursies boeken.

De Fransen staan wereldwijd bekend niet zo’n gemakkelijke gasten te zijn, omdat ze veel klagen. Wanneer ze aankomen en de receptionist spreekt niet goed Frans is de eerste ontevredenheid al ontstaan. Zijn er geen Franse kanalen zijn op TV ervaren ze al een tweede probleem. De volgende klacht is dat er geen Franse croissants bij het ontbijt liggen en de vierde klacht is dat er niet genoeg Franse gasten zitten in het hotel. Ze boeken wel goed maar je moet goed Frans spreken. Ik had een Duitse collega die redelijk Frans sprak en haar best deed, maar haar gasten kwamen naar mij omdat ze haar Frans niet goed genoeg vonden.

Hoe moet je de Fransen aanpakken? Geef de gasten heel gedetailleerde informatie over het hotel, de omgeving en de excursies om toekomstige klachten te vermijden. Je kan bijvoorbeeld zeggen: “De gids spreekt Frans maar met een Mexicaans accent, dus wel verstaanbaar maar niet perfect Frans.” Dan voelen ze zich al een beetje gevleid.

Een verkooptip voor Fransen: speel in op prestige en reputatie. Fransen willen zich beter voelen als de rest. Vb. "Trek een foto van jezelf voor het 7e wereldwonder en toon achteraf aan je vrienden en familie dat je daar geweest bent."

Duitsers stellen zich verdraagzamer op t.o.v. je taalvaardigheden. Ze appreciëren het als je de moeite doet om Duits te spreken, ook al klinkt het slecht. Ze vinden het eerder grappig of schattig als een Nederlandstalige Duits probeert te spreken. Uit een internationale enquête blijkt dat Duitsers tot de meest geliefde vakantiegangers behoren omdat ze hoffelijk zijn.

Duitsers willen dat je correct bent, regels zijn regels, afspraken zijn afspraken (Ordnung muss sein). Als je bijvoorbeeld een klein detail verdraaid of verzwegen hebt uit een excursie kunnen ze daar achteraf erg moeilijk over doen. Duitsers houden niet van half werk, het moet 'gründlich' zijn. Dat zie je ook: in hotels met Duits management en waar veel Duitsers komen is alles tot in de puntjes geregeld.

Duitse mannen kan je soms herkennen aan geblondeerd haar, lang haar of een nekvlechtje en een snor.

Het minst geliefd bij alle andere nationaliteiten zijn de Russen. Ze zijn luidruchtig, boertig, asociaal en agressief. Ze zuipen vanaf ’s morgens vroeg en kotsen in het zwembad. In het restaurant steken ze voor en laten niets over voor de anderen. Ze scheppen veel te veel op. Dikwijls nemen ze een paar borden om een soort minibuffet op hun eigen tafel te zetten, waarvan ze meer dan de helft laten staan. Tegenwoordig kan je ‘Russen-arme’ hotels boeken. Ik heb zelf nooit Russische gasten gehad maar van een collega heb ik gehoord dat je heel kordaat moet zijn en hard roepen om ze in het gareel te krijgen.

Bovenstaande kenmerken gelden niet voor alle mensen afkomstig uit dat land, maar het geeft wel een correct beeld van de groep in het algemeen. Ik heb drie jaar gewacht met dit artikel te schrijven om geen overhaaste conclusies te trekken en mijn bevindingen voldoende te toetsen. Er staat weinig positief in over de Franstaligen, hoewel ik daar zeer aangename gasten van gehad heb. De bedoeling van dit artikel is eerder dat je de verschillen tussen nationaliteiten leert kennen en hoe je er mee moet omgaan.

Playa de Güigüi in Gran Canaria

2011-10-22T11:53:00.000-07:00

“Het is niet de moeite, er zijn veel mooiere stranden aan de zuid- en de westkust die veel gemakkelijker te bereiken zijn,” zegt een betweterige dame van de toeristische dienst.

“Wat vind jij dan wel een mooi strand?” vraag ik. “Playa de Amadores,” antwoordt ze. Playa de Amadores is een breed goudgeel zandstrand met honderden zonnestoelen en jetski’s.

Het feit dat Playa de Güigüi alleen bereikbaar is via een wandeling van twee uur door de bergen intrigeert me. In Güigüi ben je afgesloten van de buitenwereld, er zijn geen winkels en er is geen GSM-bereik. De vrouw adviseert me om genoeg water mee te nemen en niet te wandelen als het regent, omdat er dan water over de bergpaden stroomt.

De vrouw toont me op de kaart hoe je er moet geraken. Op de weg van Mogán naar Aldea de San Nicolas ligt een afslag naar Tasártico. Eenmaal in Tasártico moet je nog een klein stuk doorrijden op een weg met kleine steentjes. Naast de overdekte tomatenplantage staat een pijl: Güigüi 17 km.

Zeventien kilometer op twee uur? Dat lijkt me straf. Het is al één uur ’s middags. Dan zijn we te laat vertrokken want de nacht valt om acht uur. Na drie kwartier klimmen op een aardig tempo staan we al aan de top van de kloof, vanwaar we de zee in de verte kunnen zien.

Top van de kloof, 2/5 van het traject

Van hieruit is het nog een eind. We zijn duidelijk nog niet in de helft. We ontmoeten hier twee uitgeputte vrouwen. Ze zien het niet meer zitten om de kloof nog af te dalen en dezelfde weg terug te nemen voor het donker is.

Verderop ontmoeten we een groep Fransen die ook terugkeren alvorens hun eindbestemming bereikt te hebben. In het donker over dit pad terug wandelen is te gevaarlijk. Na een uur afdalen komen we bij een zelfgemaakt stenen huisje. Hier wonen mensen! Na enkele keren roepen komt er een man naar buiten, Antonio. Hij ziet er uit als een aangespoelde piraat: een fel gebruind bovenlichaam, kaal, oorbellen, een korte broek en een halsband met schelpen.

Het huisje van Antonio, gebouwd door zijn vader

Als je hier woont ben je een outcast. Hij heeft een zelfgemaakte broodoven en in zijn tuin staan tomaten, mango’s, papaja’s, appelsienen, etc. Iets verderop ligt een bron met drinkbaar water uit de bergen. Vis zit er genoeg in de zee. Luxueus is het niet maar wel genoeg om te overleven.

Antonio is hier geboren en woont hier met vier andere mensen. We hebben het geluk hem te ontmoeten want hij stelt ons voor om ‘s avonds met zijn boot mee te varen naar Playa del Asno, en van daaruit is het slechts enkele kilometers naar de plek waar de auto staat.

Wanneer we verder afdalen komen we bij het strand. Het strand lijkt op een piratenbaai uit de films. Alleen bij laagtij kan je verder stappen naar een ander strand dat er naast ligt. Dat strand is nog veel mooier. Jammer genoeg liggen er tussen de rotsen plastieken zakken met afval. In de zomer komen hier studenten feesten en af en toe komen er hippies kamperen op het strand.

Hier kom je uit na de afdaling. Rechtsboven op de rots staat een ruïne van een kleine tomatenfabriek

Alleen als het eb is kan je verder stappen naar het tweede strand

Indien mogelijk zou ik hier zeker een nacht gekampeerd hebben op het strand. Het water is hier helderblauw doorzichtig, ’s avonds gaat de zon onder op zee (westkant van het eiland) en omdat het strand omgeven is door indrukwekkende vulkanische bergen heb je echt het gevoel dat je zoals Robinson Crusoe op een onbewoond eiland zit. Deze plek is ideaal om te genieten van de afzondering.

Op afgesproken tijdstip treffen we Antonio en zijn vrouw op het strand. We helpen de Zodiac door de branding te duwen. Naast ons worden wat vuilzakken opgeladen om verwerkt te worden in de bewoonde wereld. We varen langs torenhoge kliffen. Snel kunnen we niet varen want aan dit gedeelte van het eiland is het water redelijk ruw. In Playa del Asno staat zijn familie hem zwaaiend op te wachten met nieuwe voorraden.

Hij zegt dat het nog twintig minuten wandelen is tot de auto maar dat bleek nog een uur te zijn. Deze tocht is een absolute aanrader als je van ongerept gebied houdt. Je moet vroeg genoeg vertrekken of een tent meenemen en zelf voor eten en drinken zorgen. Er is nog een ander pad dat vanuit Aldea de San Nicolas vertrekt. Dat is iets vlakker maar langer wandelen.

Het ontstaan en de evolutie van graffiti

2011-06-13T07:34:00.000-07:00

In het oude Rome werden er politieke boodschappen op muren gekalkt, ontdekkingsreizigers kerfden symbolen in rotsen op onbekende eilanden, in de wc’s op scholen worden ludieke boodschappen achtergelaten. Graffiti is in brede zin is iets van alle tijden. Het woord komt van graffiare wat krassen betekent in het Italiaans.

In enge zin denken we bij graffiti aan hiphopgraffiti, als een subcultuur binnen een geürbaniseerde samenleving. Graffiti is ontstaan in de V.S. midden jaren ’60. Bendes plaatsten teksten om hun territorium af te bakenen. Moderne graffiti heeft een andere invulling gekregen, het is een streven naar naambekendheid of kunstvorm.

De eerste graffiteur in de geschiedenis met grote bekendheid was Taki 183, nadat in 1971 een artikel over hem verscheen in The New York Times. De jonge Griek Demetrios werkte als boodschapper en liet onderweg overal zijn schuilnaam achter. Taki is een verkort synoniem van zijn voornaam en 183 omdat hij in 183rd street woonde. Hij kreeg al snel imitators en het werd een echte hype.

Taki inspireerde zich op Julio 204, maar die werd opgepakt door de politie en zijn tags waren meer gelokaliseerd in zijn eigen buurt. Taki's tags waren over de hele stad verspreid

Via graffiti kan je de anonimiteit van een grootstad ontvluchten. De spuitbus is hiervoor het ideale tool: klein, compact en geschikt om op korte tijd grote letters te zetten. Creatieve geesten maakten dikkere letters en gaven er speciale vormen aan. Anderen zetten er dan weer een lijntje rond in een andere kleur. Nog een andere tekende er een perspectief bij, wat pijlen, schaduweffectjes, versieringen enz. De huidige graffitistijl ontwikkelde zich door wederzijdse beïnvloeding. Er ontstond een scene.

Respect binnen de scene kan je verwerven door enerzijds kwaliteit: een originele stijl creëren en anderzijds kwantiteit: op zo veel mogelijk plekken je naam achterlaten, bij voorkeur op gevaarlijke of moeilijk bereikbare plaatsen. Degene die het hoogst scoort op kwaliteit en kwantiteit wordt door andere writers beschouwd als de king, de hoogste status die je binnen de scene kan krijgen. Vaak werken graffiteurs samen in een crew, om zo hun fame te verhogen. Het proces van bekend worden noemt getting up.

Graffiteurs ontwikkelden hun eigen jargon. Een beginnende writer die lelijke pieces maakt is een toy. Iemand die anderen kopieert is een biter. Over andermans piece spuiten is crossen. Als je piece gekuist wordt is hij gebuffed, afkomstig van ‘the buff’, de naam van het anti-graffitiproject van de Metropolitan Transportation Authority in New York om de toenemende plaag op metrostellen aan te pakken.

Het doel van een writer is dat zijn pieces gezien worden. Daarom zijn grootte en zichbaarheid belangrijk. Een treinstel is daarvoor geschikt omdat dat overal rond rijdt. De ruimte tussen de onderkant en de ramen van een treinstel noemt men een panel, als je een wagon top-to-bottom en end-to-end volspuit heb je een wholecar. Voor een wholecar moet je ’s nachts de yard (het treindepot) binnensluipen. Als een trein voor enkele minuten ergens stopt kan je een snelle backjump doen.

Het werkterrein van graffiteurs bestaat ook uit muren, bij voorkeur langs belangrijke verkeersaders waar elke dag duizenden mensen passeren, zoals spoorlijnen en autostrades. Wanneer graffiteurs in de binnenstad gaan spuiten begeven ze zich op risicovol terrein en moeten ze zeer snel te werk gaan, dat noemen ze binnen het milieu dan ook wel hardcore bombing. Gevaarlijke spots in de stad zijn bijvoorbeeld rooftops, daken van huizen.

Een rooftop van Horfe en Sonic in Parijs

Er bestaat een grote verscheidenheid aan stijlen. De oorspronkelijke en meest typische vorm van graffiti noemt oldschool. Uit oldschool zijn de iets complexere wildstyle en 3D voortgevloeid, vaak versierd met figuurtjes of comics.

Oldschool graffiti, herkenbaar aan de kalligrafische lettervormen, schreven, dunne outlines, matte inkleuring en vele blinkers

Een typische wildstyle piece

Daim wordt door velen als de 3D-king beschouwd

Een graffitihandtekening is een tag, maar een tag is ook de naam voor het pseudoniem van een writer. Letterlijnen zonder fill in (inkleuring) vormen een outline. Als een writer snel te werk gaat en slechts twee kleuren gebruikt zet hij een throw-up. Vaak is een throw-up een bubble, een stijl van ballonletters. Als een graffiteur illegaal groot wil werken zet hij meestal een silverpiece of een latexpiece.

Een bubble van Cope 2, die bekend werd met opschriften zoals Can't Stop Won't Stop en Kings Destroy

Een silverpiece. Chroom wordt vaak gebruikt omdat het opvallend is en goed dekt op poreuze oppervlaktes

Met latex kan je heel groot werken. Wanneer er rechte letters gebruikt worden spreekt men ook wel van een blockbuster

De eerste steden waarnaar graffiti overwaaide in Europa waren Parijs, Madrid, Amsterdam en Londen. Elke stad kent haar eigen pioniers. Elk land heeft ook haar eigen stijlen, afhankelijk van de writers die daar de toon zetten. In Europa zijn er een paar heel bekende crews zoals WUFC-SDK (war under fucking control – selling dope kids) en MOAS (monsters of art). Befaamde writers hebben vaak contacten over heel Europa en bezoeken af en toe yards in andere landen.

Tailor, een buitenlandse writer die een Belgische 'cherry' komt bespuiten

Er is een verschil tussen legale en illegale writers. Illegale writers vinden de illegaliteit een essentieel kenmerk van het schrijven, maar beschouwen graffiti zeker als kunst. Legale writers gaan liever ergens te werk waar ze de tijd kunnen nemen om gedetailleerde kunstwerken te maken, echte masterpieces of burner walls. Dikwijls ontmoeten ze elkaar op graffitibijeenkomsten of jams. Legale en illegale writers zijn soms tegenstanders maar ze kunnen niet zonder elkaar, omdat legale writers graffiti een goede naam geven, en anderzijds kan het illegale aspect niet worden weggecijferd uit de definitie van graffiti. Bovendien staan er velen met een been in beide wereldjes.

Een masterpiece van Os Gêmeos, tweelingbroers uit Brazilië

Het profiel van een writer is mannelijk, tussen de 15 en 25 jaar, niet bepaald gebonden aan een bepaalde klasse. Graffiti is een subcultuur die voorgezet wordt van generatie op generatie, door beïnvloeding en imitatie, maar is een beetje in populariteit gedaald. Dit kunnen we afleiden uit het aantal aangiften van spoorwegmaatschappijen en nieuwe verschijningen van pieces. Illegale writers stoppen meestal na een bepaalde tijd vanwege het steeds hoger wordende risico.

De afgelopen decennia heeft graffiti haar underground karakter een beetje verloren. Graffiti is sterk gecommercialiseerd. Er zijn vele merken spuitbussen bijgekomen op de markt, gericht op legaal of illegaal schrijven (bussen met lage of hoge druk), andere hulpmiddelen zoals fatcaps en skinnycaps om breed of smal te spuiten, er zijn vele soorten tagstiften met onuitwisbare inkt, talloze magazines, video’s, dvd’s, computergames, kleding, etc.

Graffiteurs ontmoeten elkaar online, en verspreiden foto’s van pieces via het internet. Op die manier is men goed op de hoogte van de internationale scene. Zoals vermeld is graffiti (en de hele hiphopcultuur) afgenomen in populariteit, de drukste jaren in Europa lagen tussen 1998 en 2008, maar er ontstaan nog steeds nieuwe stijlen.

Oude stijlen komen terug in een nieuw jasje. Nagebootste oldschool is fake oldschool. Met opzet op een knullige beginner spuiten, maar toch enigszins artistiek noemt men toystyle. Verder zijn er meer abstracte stijlen en bestaat er ook conceptuele graffiti, waarbij men een origineel idee uitwerkt, bijvoorbeeld een piece die door zichzelf gecrossed wordt waardoor de mensen zich gaan afvragen wat er in feite is gebeurd.

Fake oldschool, de oude stijl wordt nagebootst

Toystyle, hier wordt opzettelijk als een beginner gespoten

Abstract graffiti

Conceptual graffiti, vooral Taps en Moses zijn hierin de style innovators

Wat betreft de discussie rond kunst of vandalisme is het belangrijk dat graffiteurs particuliere eigendommen en bouwwerken met historische of culturele waarde respecteren. Kleurige kunstwerken op openbare grijze muren kan je echter beschouwen als een meerwaarde voor de betonnen jungle. Vanuit ruimer perspectief weerspiegelt graffiti de tijdsgeest, met name het individualisme, omdat het voor jongeren een middel is om iets te betekenen en hun stempel te drukken op de maatschappij. Misschien dat sommige kunstwerken in de verre toekomst erkend zullen worden als cultureel erfgoed.

Er zijn ook illegale writers die extreem hoge risico's nemen en obsessief met graffiti bezig zijn, vanuit sociologisch perspectief beschouwen we dat als deviant gedrag.

De vulkaanuitbarsting op IJsland en de gestrande reizigers

2011-06-06T06:41:00.000-07:00

De uitbarsting van de Eyjafjallajökull-vulkaan op IJsland in het voorjaar van 2010, die gedurende vijf dagen het vliegverkeer platlegde en voor duizenden gestrande reizigers zorgde, is een gebeurtenis die vele reisleiders zich nog goed kunnen herinneren. Voor veel mensen een banaal nieuwsfeit, anderen waren er bij, voor de reissector een bladzijde in de geschiedenis.

De wind blies de aswolk over Europa

Als reisleider was ik toen in Djerba gestationeerd. We hebben vijf stresserende dagen ervaren, maar we hebben er ook veel uit geleerd. Voor mij begon het allemaal met een gast die tijdens een bezoekuur vroeg of er iets aan zijn terugvlucht zou wijzigen omdat hij had opgevangen dat er ergens een luchthaven gesloten zou zijn vanwege een aswolk. Het fijne stof zou gevaarlijk zijn voor vliegmotoren.

Die volgende morgen kwam de officiële berichtgeving en moesten we berichten gaan uithangen in de hotels dat er al één vlucht uitgesteld zou worden. De gasten reageerden hier rustig en begripvol op, men verwachtte dat men de volgende dag wel zou kunnen vertrekken.

De volgende dagen werd de omvang van het probleem echter steeds groter en werden mensen steeds ongeduldiger. Elke dag dat er niet gevlogen kon worden nam het aantal gestrande reizigers toe. Mijn taak bestond er in een toer te maken langs de hotels uit mijn pakket, de mensen te kalmeren en op de hoogte te houden van het laatste nieuws.

Telkens wanneer ik de receptie van een hotel binnenkwam stonden de mensen in bosjes te wachten en werd ik overspoeld met vragen. “Hoe lang gaat het nog duren? Hoe groot is de kans dat we morgen vertrekken? Kunnen jullie geen andere manier zoeken om ons naar huis te brengen?” De enige info die ik kon geven was dat ik eigenlijk geen info had. "We zullen allemaal moeten wachten tot de hemel is opgeklaard. Zouden jullie graag kerstmis nog thuis vieren?"

Je zou misschien denken: ‘Nou, dat is toch goed meegenomen!’ Gasten betalen soms veel geld om hun vakantie ter plaatse te verlengen. Nu kreeg men gratis het hotelverblijf verlengd met het pension dat ze oorspronkelijk geboekt hadden, ook mensen die vijf sterren geboekt hadden. En het was prachtig weer buiten.

Neen, dat was een kleine minderheid. De meeste mensen zijn ingesteld op één week, tien dagen of twee weken vakantie en willen dan weer naar huis. Sommigen zaten bijvoorbeeld in hun hoofd met een belangrijk project voor hun werk, hadden belangrijke afspraken gepland of moesten naar een trouwfeest van een familielid.

De wanhoop dreef enkelen ertoe om op eigen houtje proberen thuis te geraken. Vanuit Tunis met de boot naar Genua, of een vlucht naar een Zuid-Europese luchthaven die nog open was, en dan van op het Europese vasteland verder met de bus of de trein.

De derde dag kwam er veel druk op de ketel. Emoties liepen hoog op. Sommige mensen worden in het begin heel kwaad maar zijn achteraf rustig. Anderen laten heel de tijd weinig merken tot ze plotseling hun kookpunt bereikt hebben. De reisleiders kregen alles over zich en fungeerden als golfbreker.

Sommige mensen vond ik echt irrationeel reageren, ik bedoel, het ging hier toch duidelijk om overmacht. De massa hitst elkaar op en de geruchtenmolen draait op volle toeren. Graag maak ik de vergelijking met een zinkend schip dat geëvacueerd moet worden, want zo was het echt in sommige hotels.

Mensen vroegen voortdurend of ze om een of andere reden voorrang konden krijgen als er plaatsen zouden vrijkomen. Maar ja, iedereen wilt graag naar huis. Af en toe liet de aswolk toe dat er op enkele luchthavens in Europa gevlogen werd, maar door de enorme accumulatie van Europese toeristen op alle vakantiebestemmingen was er weinig kans dat je al zou vliegen voordat de aswolk volledig was weggetrokken.

Mensen waren erg geprikkeld wanneer ze vernomen dat andere mensen al wél naar huis konden vliegen. Maar de berichtgeving hierover was heel onzeker. Er zijn velen naar de luchthaven gebracht en achteraf teruggevoerd naar hun hotel omdat er dan door een nieuwe rookpluim toch niet meer gevlogen kon worden.

Tegen de gasten kon ik ook niet zeggen: “Doe maar wat je wil, maak nog maar een uitstapje.” Ze moesten wel in de buurt van het hotel blijven omdat er elk moment een vlucht kon worden ingezet. Op een gegeven moment werd er aan het zwembad van een hotel met een micro afgeroepen dat iedereen van reisorganisatie X met vlucht Y over tien minuten klaar moest staan aan de ingang van het hotel. Dan kreeg je taferelen van mensen die met hun slippers en zwembroek in de bus zaten.

Af en toe vloog er iets, maar uiteindelijk zou het toch vijf dagen duren vooraleer het luchtruim boven Europa terug volledig open ging.

Die dagen heb ik veel kwade mensen gezien. Eén keer vroeg er iemand of een bepaalde vlucht gevlogen was waarop ik negatief antwoordde. Toen toonde hij op zijn internetmobieltje dat die vlucht wel opgestegen was. Onmiddellijk werd ik ervan beschuldigd een leugenaar te zijn en dat ik informatie achterhield. Achteraf heb ik dit nagevraagd bij mijn manager – die nog het meest van al onder druk stond – en toen bleek dat die vlucht helemaal niet vertrokken was.

Vele traantjes zijn er gevloeid, zowel bij gasten als bij reisleidsters. Mijn Franse collega kreeg het zwaar te verduren. Ten eerste staan Fransen ervoor bekend geen gemakkelijke gasten te zijn (het is nooit goed genoeg), ten tweede vielen die Fransen onder een andere regeling, en moesten hun extra nachten zelf financieren. Sommigen weigerden te betalen. Zij heeft het dus extra moeilijk gehad. Als er vijf heethoofden rond jou staan te brullen dan begint zo’n meisje te wenen.

Ik was opgelucht wanneer het eenmaal op gang kwam. Mondjesmaat vertrokken de mensen. We moesten zeker zijn dat iedereen verwittigd werd. Voorheen had ik van de meeste gasten al hun kamer- en gsm-nummer opgeschreven op mijn vertreklijsten.

’s Nachts belde ik gasten wakker om te zeggen dat ze de volgende morgen om zes uur moesten vertrekken. We hebben toen veel overuren gedraaid. Hier en daar liep er wel eens iets fout. Mensen die konden vertrekken en dan toch hun bus gemist hadden, wat heel vervelend was. Dat wenende meisje zei: “Ik wil gewoon naar huis.”

Ik moest ook ’s nachts mee op de bus naar de luchthaven om gasten op te pikken in het hotel. Volgens mijn lijst mankeerde ik nog twee mensen. De receptionist bekeek de lijst en zei dat er nog twee mensen aan het slapen waren. Toen heb ik die mensen om drie uur ’s nachts wakker moeten bellen. De man aan de telefoon was verward en zei dat hij dacht dat hij pas morgen moest vertrekken. Beeld je in dat je in het holst van de nacht moet opstaan en vlug je valiezen moet inpakken omdat er buiten een ronkende bus vol mensen staat te wachten.

Toen ze met hun slaaphoofd beneden kwamen deed ik nog even een naamcontrole. Bleek dat de receptionist zich vergist had. De naam was Graave i.p.v. De Graeve. “Sorry meneer, we hebben ons vergist.” Jawel hoor, die kerel was pissig! En terecht.

Na een nachtje door op de luchthaven kreeg ik de kans om enkele uren te slapen. De laatste dag van de evacuatie stond de telefoon niet meer roodgloeiend en waren de hotels bijna leeggelopen. Hier en daar zat nog een eenzame ziel aan het zwembad.

Uit heel dit gebeuren heb ik een paar praktische lessen getrokken:

1. Als je geen antwoord hebt op vragen – want we kregen heel weinig info – is het beter om te zeggen dat je die informatie niet hebt dan dingen te gaan verzinnen.
2. Vraag onmiddellijk alle kamer- en gsm-nummers van al je gasten.
3. Als er nog zoiets zou gebeuren weet ik natuurlijk dat het enkele dagen kan duren. Ik zou onmiddellijk tegen de gasten zeggen dat dit misschien vijf dagen kan duren, zodat ze daar al mentaal op ingesteld zijn.

Na het hele circus kregen we een dag rust. We hoorden dat er in Egypte een paar reisleiders omgekomen waren in een auto-ongeluk op weg naar de luchthaven. Dramatisch. Waarschijnlijk opgejaagd door toeristen.

Recent was er een nieuwe uitbarsting op IJsland, deze keer smeekte de Grimsvötn om aandacht. We hielden onze fingers crossed. Al goed dat het niet zo ver is gekomen want ik had er geen zin in. De reissector heeft grote verliezen gemaakt met die uitbarsting, vanwege de hotelkosten en de annulaties, dus we staan er niet bepaald op te wachten.

De Grimsvötn laat ook eens van zich horen

Wonen in een Arabisch land

2011-06-05T07:09:00.000-07:00

Hoe is het om als westerse man te wonen in een Arabisch land? Die vraag stelde ik me toen ik Tunesië als nieuwe bestemming toegewezen kreeg om er te werken als reisleider. Omdat er weinig hits waren op Google die mijn vragen beantwoordden schrijf ik dit artikel.

Meer bepaald vroeg ik me af of het mogelijk is om als westerse man een relatie te hebben met een Arabische vrouw. Ik denk dat het in traditionele landen zoals Saoedi-Arabië heel moeilijk is, maar Tunesië is veel gematigder en progressiever dan andere Arabische landen. Vrouwen zijn er veel vrijer en de meeste dragen geen hoofddoek. Dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk is: westerse mannen die samen zijn met een Arabische vrouw zijn zeldzaam.

Ten eerste wordt het door veel mensen niet sociaal geaccepteerd omdat je geen moslim bent. Ten tweede is het in Tunesië bij wet verboden om als koppel ongetrouwd samen te verblijven in een huis.

Moslims hanteren andere waarden omtrent seksualiteit in vergelijking met het westen. Bij de nieuwe generatie (in Tunesië) is het niet meer zo dat een vrouw haar maagdelijkheid moet verliezen aan de man waarmee ze trouwt, maar het is ook niet zo dat meisjes veel vriendjes hebben in hun jeugd, want dan zouden ze al snel een slechte reputatie krijgen. Ik sprak met knappe meisjes van 24 die zeiden dat ze nog maagd waren. Dat vind ik toch wel een beetje vreemd. Natuurlijk zijn niet alle vrouwen daar even traditioneel ingesteld, maar het is niet zo dat de jonge generatie die traditionele waarden zomaar overboord gooit.

Als westerse man zal je dikwijls op tegenstand stuiten. Zo was ik eens aan het praten met een Arabisch meisje in een discotheek en kwam een van de securitygasten zeggen dat ik ergens anders moest gaan staan. Toen heb ik hem in zijn ballen geshot (nee nee, grapje hoor). Denk ook niet dat je zomaar een Arabisch meisje kan zoenen in een discotheek, maar ik heb eigenlijk nooit Arabische mensen zien kussen in een discotheek, tenzij een Tunesiër met een westers meisje natuurlijk, want omgekeerd word het wel geaccepteerd. Ik denk dat veel Arabische mannen westerse vrouwen als een gemakkelijke opportuniteit zien om aan seks te geraken.

In Arabische landen is het verboden om een vreemd meisje mee te nemen naar je hotelkamer. Dat wordt onmiddellijk gelijkgesteld aan prostitutie, wat belachelijk is. Ik had daar een leuk meisje leren kennen, iemand die daar op vakantie was, en ’s avonds mocht ik haar van de receptionist niet meenemen naar mijn kamer. Iemand zei me eens: “Dan kon je toch naar het strand gaan.” Ja zeg, dat is toch niet zo comfortabel hoor. Gelukkig had die chick het idee om de receptionist geld te geven. Een uur later was het dan toch gelukt nadat ik hem 60 dinar in de handen had gestopt.

Achteraf heb ik er een gesprek over gehad met de hoteldirecteur, en die zei dat ‘mijn persoonlijk leven zijn probleem niet was.’ Op dat moment vond ik Tunesië geen gastvrij land, maar je mag niet iedereen over dezelfde kam scheren. Bovendien zijn de meeste Tunesiërs heel erg vriendelijk. Maar je bent dus wel behoorlijk beperkt in je vrijheden. Als je wilt kan je wel een weg vinden. Een mogelijkheid is bijvoorbeeld om met voldoende tussenpauze apart het hotel binnen te gaan, maar als de poortwachter of receptionist ziet dat er iemand geen bandje van het hotel rond de pols draagt kan het al mislopen.

Ik kan niet zeggen dat ik me ooit echt gediscrimineerd voelde, ik mocht altijd de discotheken binnen, iets wat je bijvoorbeeld niet kan zeggen over Marokkanen in België, maar dat is natuurlijk ook wel omdat ze me daar zien als iemand die geld in het laadje brengt. Af en toe merk je wel dat je nu zelf eens de vreemdeling bent, en dat is goed omdat je je zo beter kan inleven in de positie van allochtonen in je eigen land.

Ik was een keer ’s avonds met de brommer op weg naar een internetcafé en werd tegengehouden door een politieagent omdat ik geen helm droeg. Ik dacht: Gaan we nu lachen? Niemand in Tunesië draagt een helm. Soms zie je drie mensen op één motor zitten zonder helm. Waarschijnlijk ook omdat een helm geld kost. In armere wijken zie je zelfs brommers rijden zonder carrosserie, waarvan alleen nog het geraamte overschiet.

Ik ging met de agent in discussie maar het mocht niet baten. Ik moest zelfs mijn brommer afgeven. Wat een klootzak. Op het moment dat ik bij de agenten stond reden er voortdurend Tunesiërs zonder helm voorbij die ze niet tegenhielden. Ze hadden mij tegengehouden omdat ze dachten dat ik een toerist was (met geld). Omdat ik kwaad werd dat ze alleen mij tegenhielden en de Tunesiërs zonder helm in bosjes voorbij reden hebben ze uiteindelijk toch nog een andere Tunesiër tegengehouden, omdat die zonder helm reed én tegenrichting tussen de auto’s aan het slalommen was.

Mijn voorstel om de boete direct te betalen werd afgewezen. Ik moest die brommer zo snel mogelijk terug hebben om mijn werk de volgende dag te kunnen doen. De agent zei me dat ik de volgende morgen om 7 uur aan het politiebureau mijn brommer kon afhalen. De smeerlap. De volgende dag was het bureau om 7 uur dicht. Toen ik terugkwam in de middag was het heel druk op het bureau. Niemand wist van iets en iedereen gaf verschillende informatie. De ene flik zei dat ik in die rij moest gaan staan en de andere wees me de tegenovergestelde richting uit.

Ik werd echt pissed off, maar er was een hele lieve vrouw achter een loket die me goed heeft geholpen. Nadat ik nog een kopie van mijn paspoort was gaan maken kreeg ik een ticketje en kon ik mijn brommer 5 km verder bij het depot gaan ophalen.

Deze lag in een stoffige buitenwijk. Na enig zoeken zag ik mijn brommer staan. Hadden ze er met dikke zwarte alcoolstift van voor een serienummer opgeschreven. Su-per-boertig! Kan je je zoiets bij ons inbeelden? De boete was echter niet hoog: 12,5 euro. Dat had er nog eens moeten bij komen! Dan had er iemand tussen de krijtlijnen gelegen.

Aan die brommer heb ik overigens veel plezier gehad. De verkeersregels worden in veel Arabische landen niet au serieux genomen. Mijn scooter was opgefokt een haalde vlotjes 65 km per uur. Ik heb dikwijls gestreetracet in de straten van Sousse. Met een simpele blik begrepen we elkaar. Heerlijk slalommen tussen de auto’s, ronde punten afsnijden en zo weinig mogelijk remmen. Mijn enige zwakte was dat mijn banden helemaal afgesleten waren, ik had geen profieldiepte meer. Scherpe bochten nemen was niet mogelijk. Ik heb zelfs een beetje geoefend op een wheely maar dat was te risicovol omdat het een scooter was van het agentschap.

Je moet ook wel oppassen voor sommige auto’s. Zeker die rijke Algerijnen of Libiërs die in de zomer met hun slee op vakantie komen in Sousse rijden als gekken. Af en toe zag ik auto’s driften.

Tijdens de ramadan zijn de straten ’s avonds rond etenstijd een uur leeg. Dan kan je pas heerlijk cruisen door de stad.

Wat betreft eten moet je een beetje oppassen in zulke landen. Van Egypte zegt men altijd dat je daar geen rauwe groenten mag eten. Ik heb in Tunesië wel altijd groenten gegeten, maar ik heb een paar keer een stevige maaginfectie gehad. Echt geen lachertje.

Een keer kwam er zo een doktertje langs, hij kwam een nogal onprofessioneel over. Hij spoot me zijn ‘zelfgemaakte’ cocktail in, wat achteraf wel goed bleek te helpen. Voor de andere medicamenten ging hij nog een voorschrift opmaken. Na lange tijd rommelen in zijn aktetasje kwam hij tot de conclusie dat hij geen voorschriftpapier meer had. Toen scheurde hij een half A4’tje af, terwijl hij me vertelde dat hij zijn doktersdiploma in Frankrijk had gehaald.

Je kan niet alles eten wat ze bij ons hebben. Varkensvlees bijvoorbeeld. Ze eten daar vooral lam en gevogelte. Kaas hadden ze alleen in de betere hotels want import is daar zeer duur wegens hoge taxen.

In Arabische landen bestaat een onderhandelingscultuur. De prijs staat nooit vast, tenzij je naar een supermarkt gaat waar gescand wordt, prix fixe-winkels, tankstations en dergelijke. Op andere plekken moet je altijd eerst de prijs vragen of je wordt in het zak gezet. De grootste fout die je kan maken is direct je portefeuille bovenhalen. Dat onderhandelen zat er na enige tijd wel ingebakken. Toen ik terug in België kwam probeerde ik ook nog soms te onderhandelen in winkels en maar dan werd ik vreemd bekeken.

Een goede tip om te onderhandelen: bied altijd de helft van de helft van wat hij vraagt, 25 procent dus. Meestal kom je na onderhandelen uit op het gemiddelde van zijn vraagprijs en jouw bod. Als de verkoper 100 dinar vraagt en jij biedt de helft, kom je uit op 75. Als jij echter 25 procent biedt kom je uit op 62,5. Waarschijnlijk zal hij eerst lachen als je zo weinig biedt maar daar moet je je niets van aantrekken. That's the game. Hij vraagt ook eerst te veel omdat hij weet dat veel mensen de helft zullen bieden.

Voordat ik in Sousse woonde heb ik een maand in Djerba gezeten. Daar was het nog allemaal iets traditioneler. Daar moest ik in al mijn hotels de directeur persoonlijk leren kennen. Als je als reisleider in een Spaans land werkt heb je de directeur meestal nog nooit gezien. In Arabische landen zijn die persoonlijke contacten belangrijker.

Ik heb geprobeerd om Arabisch te leren, maar verder dan het alfabet ben ik niet geraakt, omdat iedereen zeer goed Frans spreekt en Arabisch aartsmoeilijk is om te leren. Het is alsof je Chinees zou leren. Er is geen enkel verwantschap met een Romaanse of Germaanse taal dus je moet volledig van nul beginnen.

Wat ik daar een beetje miste daar was de mogelijkheid om activiteiten uit te oefenen in mijn vrije tijd. In arme landen zijn sowieso minder faciliteiten zoals bijvoorbeeld een bioscoop. Ik zat er wel in enkele vechtclubs, maar in zo’n landen hebben de mensen dikwijls geen geld om bokshandschoenen of bescherming te kopen. In die clubs was het trouwens ook niet toegelaten om in bloot bovenlijf te trainen als er meisjes aanwezig waren.

Wat ik ook miste na een tijd was groene natuur, boslucht, etc. Wij klagen dikwijls over het weer, maar België en Nederland zijn wel heel vruchtbaar. Daar sta je niet bij stil. De Arabische landen bestaan grotendeels uit woestijn.

In Arabische landen is er nog altijd veel censuur, in de krant, op TV en het internet. Van censuur in de krant zal je niet zo veel last hebben, maar op internet kan je in veel Arabische landen geen Youtube bekijken. Misschien komt daar meer verandering in na de revoluties. Er zijn veel mensen die zelf een programma geïnstalleerd hebben waarmee ze blokkades kunnen omzeilen, maar de meesten hebben thuis geen computer en gebruiken internet uitsluitend op internetcafés.

Achteraf bezien was het een interessante levenservaring, maar ik zou liever niet nog eens in een Arabisch land willen wonen. Na die 6 maanden had ik er genoeg van. Nu kan ik zeggen hoe het is om in een Arabisch land te wonen. Er is een groot verschil tussen ergens op vakantie gaan en ergens wonen, sommige dingen merk je pas na enige tijd op.

Het had ook wel z’n charmes. Wat ik bijvoorbeeld heel leuk vond is dat er live percussiemuziek wordt gespeeld in de discotheken, je kan zelfs je eigen darbouka meenemen om de muziek te ondersteunen. Ze maken heel goede muziek in de Arabische landen. Mijn favoriete stijl is reggada uit Marokko en Omar Souleyman uit Syrië is compleet gestoord.

Uit een darbouka kan je zowel scherpe als doffe klanken halen.

Dikwijls associëren we islamieten met criminaliteit of terrorisme, maar als ik zie hoe die mensen leven in vergelijking met ons zijn ze in zekere zin ‘braver’ of meer gedisciplineerd. Het is een hele prestatie om tijdens de ramadan overdag niet te eten en te drinken. Die inspanning zie ik de westerse mensen toch niet doen, hoewel dat ook niet meer iedereen van de jongeren in Tunesië meedoet aan de ramadan.

Mijn idee is dat Arabische landen met elke nieuwe generatie iets moderner worden en dat de vrijheden zullen toenemen, mede omdat jongeren via internet op de hoogte zijn van hoe het er elders op de wereld aan toe gaat.

Rondtrekken op de Kaapverdische Eilanden

2011-05-31T14:09:00.000-07:00

Dit artikel gaat over een reis die ik in 1998 heb gemaakt. Naar Kaapverdië. Toen was er vrijwel geen toerisme op deze eilanden. De Kaapverdische Eilanden zijn qua landschap vergelijkbaar met het Canarische archipel, dat ruim 1000 km ten noordoosten van de Kaapverdische Eilanden ligt. Ze zijn beide vulkanisch en bestaan uit droge en groene eilanden. Het grote verschil: de Kaapverdische Eilanden zijn (of waren toen nog) ongerept. Geen massatoerisme.

Er bestonden toen nog weinig reizen via touroperators naar Kaapverdië. Deze eilanden waren relatief sterk afgesloten van de buitenwereld (lees Westerse invloeden) waardoor ze nog heel authentiek waren. Dat maakte deze reis heel bijzonder en avontuurlijk.

Kaapverdië of op z’n Portugees ‘Cabo Verde’ bestaat uit 9 bewoonde en nog wat onbewoonde eilandjes en vormt het meest westelijke punt van Afrika. Kaapverdië was onbewoond, tot het in 1460 werd gekoloniseerd door de Portugezen en een belangrijke locatie werd voor slavenhandel. De bevolking is ontstaan uit een mix van Portugese kolonisten en Afrikaanse slaven. De meeste Kaapverdianen zijn lichtbruin gekleurd en hebben negroïde kenmerken. Ze zijn nakomelingen van Portugese mannen en Afrikaanse slavinnen. Bijna een kwart van de Kaapverdiaanse bevolking bestaat uit donkergekleurde Afrikanen.

De officiële taal is het Portugees, maar veel inwoners spreken het Crioulu, een mix van Afrikaans Creools en Portugees. Het Crioulu heeft echter geen officiële spelling omdat het voor lange tijd alleen maar een gesproken taal was met vele lokale varianten.

Kaapverdië heeft ongeveer 435 000 inwoners (census 2000). Dat is niet zovéél voor een archipel van ruim 10 eilanden, als je bedenkt dat Las Palmas, de grootste stad van de Canarische Eilanden rond de 400 000 inwoners telt. Uit een volkstelling van 2010 blijkt wel dat de bevolking van Kaapverdië met 13 % gegroeid is tot 491 000 inwoners.

Dit relatief klein aantal bewoners is vooral te wijten aan de migraties. Migraties ten gevolge van de moeilijkheden om ter plaatse te overleven. Veel Kaapverdianen zijn dus om economische redenen verplicht geweest elders inkomen te zoeken. Zo zijn er meer dan 500 000 Kaapverdianen verspreid in de wereld. Ongeveer de helft daarvan woont in de Verenigde Staten, de rest woont in Portugal, Angola, Mozambique, Duitsland, Nederland, Senegal, Frankrijk, etc. De Kaapverdische migraties zijn een apart verhaal.

Om naar Kaapverdië te kunnen vliegen was er in 1998 niet veel andere mogelijkheid dan de Portugese TAP en Kaapverdische TACV luchtvaartmaatschappij. In Rotterdam wonen er zo’n 20 000 geëmigreerde Kaapverdianen dus organiseert TACV vluchten vanuit Schiphol.

De grootste luchthaven in Kaapverdië ligt op het eiland Sal. De naam Sal komt van de zoutwinning op het eiland. Dit is zeker niet het mooiste eiland. Het is heel plat, dor, met veel stenen, zand en hier en daar wat struikjes. Ik zou er zeker niet willen wonen. Hier is het toerisme tegenwoordig wel het meest ontwikkeld omdat er een lang zandstrand ligt en je er goed kan kiten en surfen.

Sal

Vanuit Sal vliegen we direct door naar Praia. We moeten onze reis zo plannen dat we de moeilijkst bereikbare eilanden eerst doen, zodat we een beetje marge hebben. We weten immers niet hoe moeilijk het zal zijn om terug te geraken van sommige eilanden en we mogen onze terugvlucht vanuit Sal alleszins niet missen. Sal zullen we dus het laatst bezoeken.

Het reistraject dat we zullen afleggen

Het eerste probleem doet zich al voor bij aankomst op Sal. Er blijkt er geen plaats meer te zijn op het vliegtuig naar Santiago. We kunnen nog wel met een klein propellervliegtuigje mee. Leuke ervaring, hiermee heb je tenminste echt het gevoel dat je vliegt. We maken zelfs een tussenstop op Boavista, een zandeiland. We landen even tussen de duinen om twee personen af te zetten en vertrekken weer.

Boavista

De eerste avond zullen we doorbrengen in Praia, de hoofdstad van Santiago. Santiago is het grootste eiland en hier wonen verreweg de meeste mensen van Kaapverdië: 236 000 (census 2000). Landbouw en visvangst zijn hier nog de belangrijkste bronnen van inkomen. Praia is een mooie levendige stad met hier en daar nog wat bouwwerken en kanonnen van de Portugese kolonisator.

Praia

De enige slaapplaats die we hier vinden is pension Anjos***. Hier kunnen we zelfs een lauwe douche nemen. Alvorens te gaan slapen maken we een klein verkenningstochtje in het stadje.

Ik heb grote honger. Op een pleintje staat een frietkraam. De frieten worden in een hoorn van krantenpapier gerold en ik krijg tandenstoker als vorkje. Wanneer ik mayonaise vraag geeft ze me een klein lepeltje mayonaise. Een klein lepeltje. Ja zég, daar heb ik niet genoeg mee hoor! Mijn frieten moeten drenken in de mayonaise. Met deze hoeveelheid kan ik hoogstens één frietje invetten. Maar bijna alles is hier import dus vrij duur voor de mensen.

De volgende morgen gaan we eten op het dakterras van het pension. We hebben ambras. Op het dak staat een lange tafel waar al enkele mannen aan ’t eten waren, Portugezen, die gretig toetasten. Toen wij aan de beurt waren was alles van beleg op en nog voor elk één droog broodje over. Mijn vader vroeg om een tweede broodje, zoals iedereen kreeg. Uiteindelijk is de mevrouw 20 meter verder bij de bakker nog wat broodjes en een tros bananen gaan halen. We genieten verder van ons ontbijt, de zonnestralen en het 360 graden uitzicht over de heuvelachtige stad. In de voormiddag bezoeken we het oude stadsgedeelte en de lokale groente-, fruit- en vismarkt.

Markt Praia

Om 16.30 uur moeten we het vliegtuig naar Fogo nemen. Op de luchthaven krijgen we echter te horen dat we de vorige vlucht hadden moeten hebben en dat er op deze vlucht geen plaats meer is. Mijn vader maakt zich van z’n oren en blijft volhouden dat we mee moeten. Enkele minuten voor vertrek kunnen we dan plots toch mee. Mijn vader wacht als laatste met instappen want onze rugzakken liggen nog buiten op de grond. Nu zijn we dan toch op weg naar Fogo, het vulkaaneiland. We weten nog niet hoe we terug moeten. Waarschijnlijk met de boot maar ‘t schijnt een zware tocht te zijn.

Fogo

Na een ruige landing met het vliegtuigje op Fogo stappen we op een lange zandweg richting het dorp São Felipe om voor zonsondergang een slaapplaats te zoeken. We zien het dorpje in de verte voor ons liggen. Naast de weg staat een simpel huisje waar Didinho woont, een boerke. Hij vindt het leuk als we onze tent naast zijn huisje zetten. Tijdens de avondwandeling kopen we broodjes bij Gusta Maria en een fles Portugese tafelwijn. We kopen ook een fles wijn voor onze buren, die al ongeduldig op ons zaten te wachten aan hun gaslamp. Ik merk op dat de kinderen in onze tent zijn geweest, omdat er zand in ligt.

De volgende morgen worden we gewekt door een kraaiende haan en nemen we vriendelijk afscheid. We beloven Didinho een kaartje te sturen. Klein probleempje: deze straat heeft geen naam. Hij zegt dat zijn straat ‘500 meter’ noemt omdat hij op 500 meter van São Felipe woont. We vinden dit grappig en schrijven zijn adres op zoals hij het formuleert.

We zoeken vervoer om in Mosteiros te geraken, een dorpje aan de andere kant van het eiland, om van daaruit de vulkaan (2829 m hoog) te beklimmen. Na heel wat gepalaver kunnen we meerijden met de pick-up truck van Joaquim. We zitten vanachter op zakken ajuin en patatten. Het lijkt een mooie tocht te worden.

Al snel blijkt hij zich niet aan de beloofde afspraak te houden. Hij heeft namelijk ook een andere deal met de patattenboer gesloten, die vooraan bij hem in de pick-up zit, om onderweg overal te verkopen. Om de haverklap stopt hij aan een huisje om een kilo pattatten of ajuin te verkopen. Eerst vinden we het nog leuk maar na de vijfde stop begint het te lang te duren. Ze stoppen, claxonneren en roepen tot er na enige tijd iemand tevoorschijn komt om dan nog lange tijd te onderhandelen over de prijs van enkele aardappelen. Zo gaan we er nooit voor het donker geraken. Na enkele uren ontstaat er discussie tussen ons, Joaquim en de patattenboer. We krijgen veel bekijks omdat er bijna nooit vreemd bezoek komt in deze gehuchten. Er komt zelfs een politieman zich moeien. Uiteindelijk komen we pas in de namiddag aan in Mosteiros (beloofd was 1 uur rijden).

Daar vullen we onze maag met cachupa, een typische bonenschotel van Kaapverdië. We vinden een jongen op blote voeten die ons kan gidsen naar de Pico do Fogo. Er komen nog twee vrienden van hem mee die de rugzakken van mijn moeder en mijn zus willen dragen.

Het landschap wisselt. De eerste kilometers stappen we langs hutten waar we vrouwen met emmers op hun hoofd zien lopen en boeren op hun os, vervolgens passeren we koffie- en appelsienplantages, maar daarna komen we geen mensen meer tegen. We stappen door het bos in de vrije natuur. Het is een zware tocht. Ruim 4 uur loodrecht naar boven. Het is vochtig omdat we in de wolken zitten. We druppen van het zweet. Zonder hulp van onze amigos – de gidsen – zouden we nooit zo ver geraakt zijn.

Er is onderweg nog een jongen bijgekomen die telkens zegt: “Het is nog maar een halfuur.” Gelukkig kochten we nog twee liter water en plukken onze helpers groene appelsienen (ene valt erdoor uit een boom vele meters lager) die hemels smaken.

Op een bepaald moment wordt het te donker en besluiten we ter plekke in het bos te overnachten. We vinden het niet solidair om onze tent op te zetten omdat de andere jongens in de buitenlucht moeten overnachten. We leggen ons op de grond. De jongens kruipen onder de struiken. Het koelt al snel af en we kunnen geen slaap vatten door de koude. Mijn vader haalt het tentzeil boven. We kruipen dicht bij elkaar en bedekken ons met het zeil. Het is iets beter maar ik heb toch heel de nacht moeten rillen.

Tegen zessen staan we op. De jongens begeleiden ons nog naar het pad dat naar Chã das Caldeiras leidt en keren dan terug. Chã das Caldeiras is een plateau op 1700 meter hoogte, waarin enkele huizen staan aan de voet van de vulkaan. We ontmoeten al snel een brave ziel die ons aan brood, water en onderdak helpt. We zijn moe en uitgehongerd. Nooit zal ik vergeten hoe droog brood zo lekker kan smaken. Ik proef echt het zout in het brood. Daarna leggen we ons op een matje en tuimelen onmiddellijk in een diepe slaap. De mensen zijn hier heel gastvrij. We hebben hier een WC en water.

Chã das Caldeiras

Die middag eten we nog iets simpel (bruine bonen met rijst) en zetten dan onze tocht verder naar de top. Vanaf hier hebben we geen gids meer nodig omdat we recht door het lavaveld naar de top kunnen stappen. De vulkaan barstte laatst uit in 1995, drie jaar geleden. Zelfs zonder rugzak is het zeer lastig klimmen omdat we door verpulverd lavagesteente moeten, vergelijkbaar met stappen door mul zand. Voor elke twee stappen die je maakt zak je één stap naar beneden.

Gelukkig zijn we hier de enige, want bij het klimmen rollen er af en toe stenen naar beneden, die door hun toenemende snelheid veranderen in levensgevaarlijke projectielen. Ik heb er wel plezier aan om af en toe een steen naar beneden te laten rollen.

De top lijkt dichtbij maar dat bedriegt. Vanaf 100 meter voor de krater zien we slierten zwavelrook uit de grond komen. Niet echt een geur om in te ademen. Nog even doorzetten en we zijn er. Wanneer we de top bereikt hebben worden we beloond door een prachtig uitzicht over het eiland en de krater. Afdalen in de krater doen we niet. Te gevaarlijk.

Veel tijd om op de top te blijven hebben we niet omdat het weeral donker gaat worden. Ik, mijn vader en mijn zus zullen ons moeten haasten (mijn moeder was halverwege teruggekeerd wegens vermoeidheid).

Al snel blijkt afdalen een waanzinnige bezigheid te zijn. Bij het klimmen was de mulle ondergrond van het lavaveld een last, maar om af te dalen een groot voordeel. Je kan reusachtige sprongen maken zonder jezelf te bezeren omdat de schok goed wordt opgevangen. We lopen met hoge snelheid en maken al gauw sprongen van 5 à 6 meter. Ik maak zelfs probleemloos salto’s. Op een halfuurtje zijn we terug beneden en is het donker. Mijn moeder kon haar ogen niet geloven toen ze ons loodrecht de helling zag afstuiven. Na onze nieuwe sport ‘lava-ski’ zien we behoorlijk zwart.

’s Avonds krijgen we bij de mensen typische producten van hier: wijn (vinho tinto van de Chã das Caldeiras) en geitenkaas. Als dessert eten we een heerlijke cake. Die cake was zo lekker dat ik ze na enig aandringen bijna helemaal heb opgegeten.

Om vijf uur ’s morgens, midden in mijn slaap, komt een camion toeterend aan. Mijn ouders sliepen in de slaapkamer van Marino en z’n vrouw. We waren vrienden dus we mochten geven wat we wilden voor te eten en te slapen. Langs de andere kant van de berg zullen we met deze aluguer (groepstaxi) terug afdalen naar São Felipe. Onderweg stopt de camion en stappen er voortdurend mensen op. Het valt op dat Afrikanen soms hard ruiken. Ze hebben een sterke lichaamsgeur.

Aangekomen in São Felipe. We informeren naar de mogelijkheden om met de boot te varen. We kunnen met de boot via Brava naar Santiago varen. Om 12 uur moeten we in de haven gaan bevestigen dat we meegaan met de boot. Zoals meestal is er weeral verandering in het spel en vertrekt de boot om 18.00 uur in plaats van 14.00 uur en stopt de boot niet in Brava. We zullen rond 3 uur ’s nachts aankomen.

Ondertussen hangen we nog wat rond in het stadje en doen we heel de tijd dezelfde straten. Het strand hebben we al gezien: zwart zand en veel stenen. Het heeft toch wel iets. In de namiddag komen we die gast tegen die ons naar Mosteiros moest brengen. Hij zegt dat hij bijna al de patatten heeft verkocht en om 21.00 uur pas thuis was (rond 19.00 uur is het donker).

Hij had enige wroeging en wou het goedmaken. Hij belooft ons ’s avonds met zijn pick-up naar de haven te voeren en brengt ons nu naar een restaurantje voor een kleine maaltijd: frieten met mayo.

Wanneer we ’s avonds in de haven aankomen is de boot er al. Hij ligt wel een eindje verderop in het water. Voor de kade ligt een half gezonken schip dat de doorgang voor andere boten naar de kade verhindert. Hierdoor moet al het laden en lossen met een roeibootje gebeuren.

Situatie in de haven

Na een tijdje mogen we als eerste met het roeibootje mee. De boot heet “Furna”. Wanneer we aan boord klimmen liggen er nog veel goederen die gelost moeten worden. Omdat we eerst zijn kunnen we een goede plaats zoeken. Bijna alle zitplaatsen bevinden zich in het benedendek. Daar zijn zetels, maar in deze gesloten ruimte ruikt het erg hard naar overgeefsel. In de WC ligt een laag van 5 cm kots. Dat voorspelt niet veel goeds.

Op het dek bevindt zich een halfopen tussenverdiep. Onder de banken ligt een soort schop vol kots. In deze ruimte hebben we wel frisse lucht en kunnen we naar buiten kijken dus zetten we ons hier. Ondertussen duurt het laden en lossen voort. Goederen gaan er af, mensen komen er bij.

Een zak met koekjes die aan de kraan hangt scheurt open. Iedereen grabbelt koekjes. Een groot deel van de koekjes valt in zee. Ik kan ook een fles water bemachtigen die uit een kartonnen doos valt.

Het is rumoerig. Sommigen ruziën omdat het niet vooruit gaat. Touwen springen constant los. Anderen lachen precies of het kan hun niet schelen of we pas morgenvroeg vertrekken. Tussen ons wordt de ruimte gevuld met zakken, dozen met kakelende kippen en mensen. Op de grond worden doekjes gelegd om op te liggen. De allerkleinsten kunnen onder de bankjes gaan liggen. Elke oppervlakte wordt benut.

Onze cabine op de Furna

De grond is hier vuil. Er liggen platgetrapte bananen, meel en bloem, autobanden en opgedroogd braaksel met vliegen die er in zijn blijven plakken. Ik denk niet dat ik ga kotsen maar ik heb veel te veel koekjes gegeten.

De haak van de kraan zwiept in het rond, bijna tegen mijn kop. De laatste mensen stappen op en de laatste goederen worden ingeladen: ongeveer 100 emmers in elkaar. Het gat van de opslagruimte is te klein. Oplossing: de emmers worden er in geshot.

Er is ambras voor goede plaatsen. Het is donker. Om sneller te gaan worden de allerlaatste goederen gewoon op een hoop gegooid. Zoals altijd vertrekt de boot veel later dan 18.00 uur. Kindjes beginnen te wenen.

In open zee begint de boot steeds harder te schommelen. Rond middernacht breekt een hevige storm los. We zitten knus bij elkaar, maar we vragen ons af of we niet gaan kapseizen. Het water spettert overal rond. De “Furna” gaat naar alle kanten op en neer. De boot lijkt wel stuurloos in de golven van 6 meter hoog. Iedereen houdt zich goed vast aan de bank of iets stevigs. De meeste mensen worden zeeziek.

Wanneer ik even uit onze cabine ga zie ik op het bovendek een donkere schim met een zwarte regenjas die zich vast houdt aan de reling. Een beeld dat ik nooit ga vergeten. Terwijl iedereen laag bij de grond blijft, staat hij bovenaan en trotseert de wind, het water en de wilde bewegingen van het schip. Een echte zeeman.

We komen om 05.00 uur aan. Er kwam veel water op het dek. Zij zeiden dat het nog redelijk rustig was deze keer. Niemand van ons heeft moeten overgeven, maar we hebben niet kunnen slapen. Rondom ons werden er liters gekotst.

Nu stappen we naar het centrum van Praia, waar we nog wachten op een pleintje tot pension Anjos open gaat. Een koude douche doet ons goed. Daarna gaan we naar de bank, want we hadden geen rotte frank meer. Vervolgens nemen we de aluguer om 15 km verder naar het strand van Cidade Velha te gaan.

Santiago

Cidade Velha was de eerste Europese koloniale nederzetting in de tropen en de voormalige hoofdstad van Kaapverdië. Hier zijn de eerste Kaapverdianen geboren. Dit was een belangrijke haven voor slavenhandel van Guinea-Bissau en Sierra Leone naar Brazilië en de Caraïben. Vasco Da Gama (in 1497) en Columbus (in 1498) stopten hier tijdens hun scheepvaartexpedities. Vroeger noemde de stad Ribeira Grande, maar om verwarring te vermijden met Ribeira Grande op een ander eiland heeft men de naam veranderd naar Cidade Velha, wat in het Portugees ‘oude stad’ betekent.

Stenen huisje in Cidade Velha

Die avond drinken we in een cafeetje Ceris, het bier van Praia. Op de achtergrond wordt er funana gedraaid, Kaapverdische dans/muziek die ontstaan is op Santiago. In haar meest traditionele vorm wordt de funana gespeeld met een accordeon en een ferrinho.

Een ferrinho wordt bespeeld door met een mes over een licht geribbelde ijzeren staaf te schrapen. De speler houdt de staaf verticaal, met de onderkant in zijn handpalm terwijl de bovenkant van de staaf tegen zijn schouder leunt. In de andere hand houdt de speler een metalen object vast dat hij op en neer tegen de staaf scheert. Dit maakt een metalig schraapgeluid.

In moderne vormen van funana gebruikt men vaak elektrische gitaren en een synthesizer. Om de funana te kunnen dansen moet je een goede feeling hebben in de heupen. Als je het ritme van deze opwekkende muziek wil voelen, klik dan op deze link. En in dit clipje zie je iemand op een ferrinho spelen.

De volgende dag vliegen we met een klein vliegtuigje naar Santo Antão.

Santo Antão is met haar ruige bergen, groene valleien en diepe canyons het meest spectaculaire eiland van het archipel. De noordoostkant van het eiland is zeer groen en vruchtbaar, de zuidwestkant bestaat daarentegen uit droge rotsen. De meeste mensen wonen in het noorden en leven van landbouw en visvangst. Belangrijke landbouwproducten zijn suikerriet, yam, maniok, koffie, kokosnoten, bananen, papaja’s, mango's en maïs. Van suikerriet wordt grogue gemaakt, een soort rum.

Het is wel heel erg krap landen op de korte landingsbaan van Ponto do Sol, die langs drie kanten omringd wordt door de zee (kijk maar eens op de satellietfoto van Google). Als piloot is het avontuurlijk vliegen tussen de Kaapverdische Eilanden. Vergeet douane en administratie. Hier neem je de bagage uit het vliegtuig en stap je het eiland op.

Ponto do Sol

In het vissershaventje van Ponto do Sol staan roeibootjes met kleurige strepen. Grote bedrijvigheid: overal op de straatstenen snijden ze vis open en halen de ingewanden er uit. Gekuiste vis gooien ze in plastieken teilen overgoten met zeewater. Er ligt ook een grote bloedende haai die nog leeft: eerst snijden ze de vinnen en de staart er af, dan de vis doormidden. Op de trapjes van een deur zit een oude violist muziek te spelen.

Ons plan is om onze tent in de kraterkom van de Pico da Cruz te zetten, een berg van 1585 meter hoog. We organiseren vervoer en rijden via een slecht wegdek de bergen in. Onderweg zien we hoe handarbeiders langs de steile berghellingen de weg nog aan het bouwen zijn. Steen per steen worden stukken opgehoogd, een monnikenwerk.

We maken een kleine omweg om indrukwekkende terrassen te bezichtigen. Meestal zijn terrassen groen maar degene die we hier zien zijn erg droog. Toch knap hoe de mens de natuur cultiveert.

Terrasbouw op Santo Antão

We zetten onze tent op een groene plek tussen de bomen in de Cova (kraterkom). Geen mens hier te bespeuren. ‘s Avonds eten we brood, vispastei en bananenchips. Mijn ouders drinken een fles rosé. Op de achtergrond klinkt het geluid van duizenden krekels.

De kraterkom waarin we slapen

‘s Morgens worden we wakker in de wolken. Er was ons verteld dat er vanuit de Cova een mooi pad loopt naar Paúl, een dorpje aan de kust. Jammer genoeg kunnen we de eerste uren van de afdaling niets zien door de mist. Het is een lange weg, 8 uur wandelen, door een prachtige groene vallei.

Het pad van de Cova naar Paúl

Onderweg zien we suikerriet en een stenen hutje waaruit rook komt. Hier wordt grogue gestookt. Caramba! Dat is straf spul, echt vuurwater. Het brandt in mijn keel. Je kan er alleen maar kleine slokjes van nemen.

We komen aan in Paúl. De tent zetten blijkt moeilijk dus we slapen in pension Vale Do Paúl. Je raakt het gewend maar feitelijk is alles hier armzalig. Bij aankomst zat de verantwoordelijke mevrouw met vuile voeten en pekzwarte benen op de onderste tree van het huis. Vanuit onze kamer kijken we recht uit op de golvende zee.

Paúl

We gaan om 21.00 uur slapen en worden vroeg wakker door een blaffende hond, kakelende kip en een rochelende buur. Vandaag rijden we met de aluguer naar Ribeira Grande. Niet bijster veel te beleven maar wel enkele fraaie oude winkels met houten vitrinekasten, toog met grote weegschaal en weinig waren.

Ribeira Grande

In veel winkels kan je trouwens meer drank dan voedsel krijgen. Overal vind je dezelfde bordjes en opschriften terug:

PROIBIDA A VENDA A OFERTA O FORNECIMENTO E/OU CONSUMO DE BEBIDAS ALCOOLICAS A MENORES DE 18 ANOS

In de late namiddag bezoeken we nog de vuurtoren nabij Janela. In de buurt van Janela ligt een rots met mysterieuze inscripties, vermoedelijk aangebracht door een 15e eeuwse Portugese ontdekkingsreiziger. We slapen nog één nacht in hetzelfde pension.

De volgende morgen gaan we naar Porto Novo om van daaruit de boot naar Mindelo op São Vicente te nemen. De Porto Novo ligt in het droge rotsachtige gedeelte van het eiland. Omdat we nog even moeten wachten op de boot is er tijd om te zwemmen. Op de kade staat een container waardoor je van 5 meter naar beneden kan duiken. Heerlijk! Wanneer ik via de rotsen uit het water klim trap ik op een zee-egel. Het duurt enkele weken vooraleer die stekels er uit zweren.

Er staat een man die zijn hand verwond heeft in een machine. Omdat er hier geen ziekenhuis is moet hij met de boot naar Mindelo. Voorlopig houdt hij het vol met een windel rond zijn hand die al zo doorweekt is dat hij een bekertje nodig heeft om het druppelende bloed op te vangen.

De boot vertrekt om 17.00 uur, om 18.30 uur komen we aan. São Vicente is een tamelijk dor eiland. Meer dan 90 % van de bevolking op dit eiland woont in Mindelo. Deze stad heeft circa 68 000 inwoners (census 2000) en is de tweede grootste stad van Kaapverdië.

In Mindelo ligt een belangrijke diepzeehaven, Porto Grande. Deze is verbonden aan de baai van Mindelo, een ondergelopen vulkaankrater. Lange tijd was Mindelo was een belangrijke tussenstop voor stoomboten omdat er steenkool lag opgeslagen. Vandaag is Porto Grande de grootste haven van Cabo Verde. Mede dankzij haar havengeschiedenis ontwikkelde Mindelo zich tot het culturele centrum van Kaapverdië, voornamelijk op vlak van muziek en literatuur.

Mindelo is de geboortestad van bekende zangers zoals Cesária Évora en Tito Paris, zij zingen morna en coladeira, Kaapverdische folkmuziek.

Morna is ontstaan op Boavista. Het woord zou komen van 'to mourn' of rouwen. Trage, weemoedige nummers dus. De morna vertegenwoordigt de ziel van veel Kaapverdianen. Het vertaalt het dubbele gevoel waarmee veel Kaapverdianen geboren worden. Wanneer het grootse deel van je volk in het buitenland woont kun je niet anders dan verlangen koesteren.

Coladeira is verwant aan de morna, maar veel vrolijker en sneller van ritme. Eerder dansmuziek. Bekijk deze clip.

Mindelo

Mindelo is een sfeervolle oude stad: mooie winkels, oude auto’s, kiosken op pleinen, koloniale architectuur en cafés met livemuziek. We slapen in pension Chave d’Ouro. We hebben een art deco kamer, met hoge plafonds en zacht mosterdgele muren…. naar ons goesting. Hoe dan ook, onze kakkerlakvriendjes staan weeral paraat om plots voorbij te stuiven. De volgende morgen zegt mijn vader dat hij er ’s nachts een over zijn rug voelde kruipen.

Die dag laat ik mijn haar bij Monte Clara knippen voor 300 escudos (2,7 euro). Een populaire snit in Kaapverdië is een geschoren hoofd met één lijntje extra weggeschoren, vertrekkende vanuit de hoek van het voorhoofd, ongeveer 7 cm een naar achter. Aangezien ik dit nog nergens anders heb gezien zal ik het de ‘Coupe Cabo Verde’ noemen.

De Coupe Cabo Verde

De volgende dag nemen we de ijzeren vogel naar Sal, om de laatste vakantiedagen door te brengen. De belangrijkste dorpjes zijn Espargos en Santa Maria. De bezienswaardigheden van Sal bezoek je op halve een dag: Buracona (een rotsachtige baai met natuurlijke zwembaden) en de zoutmijn. Via een ondergrondse tunnel loopt het zeewater naar de zoutmijn. Het zout kristalliseert, wordt opgeschept, gemalen en in zakken gestoken. In de namiddag liggen we op het strand en huur ik een bodysurfplank.

Zoutwinning op Sal

Dit was ongetwijfeld de mooiste reis die we tot nu toe gemaakt hebben. We hebben afgezien door ontbering (honger, dorst, geen warm water, koude nachten), maar daar kunnen we achteraf alleen maar van genieten. Gedurende onze reis zijn we geen andere toeristen tegen gekomen, buiten enkele op Sal want daar stond al één hotel. We hebben een cultuur kunnen ontdekken die nog heel oorspronkelijk is gebleven. Culturele eigenheid is iets waardevol.

Wat is culturele eigenheid eigenlijk? Dat is niet zo gemakkelijk te omschrijven. Het is de eigen manier waarop een cultuur naar oplossingen zoekt. Culturele eigenheid impliceert authenticiteit. Authenticiteit betekent: gelijk aan zichzelf. Of anders gezegd: integer met wat je wil zijn. Het is zoals het is, het is niet naar iets gemaakt, het is uit zichzelf gegroeid. Elementen die een zekere duurzaamheid hebben binnen een gemeenschap kunnen we eigen aan die cultuur noemen. Wat je ziet, is de verlenging van een cultuur die nog bestaat, waarbij niet gezocht werd naar trends of mode, maar naar zichzelf. Jammer genoeg gaat authenticiteit verloren door toerisme, massamedia en kapitalisme.

Met de rugzak door Thailand en Laos

2011-05-16T03:30:00.000-07:00

14 juli 2002 – 3 augustus 2002

Tot nu toe was dit een van de mooiste reizen, die ik met mijn ouders, mijn broer Rik en zus Marieke gemaakt heb. Met de rugzak trokken we naar het noorden van Thailand en drongen de jungle van Laos binnen, waar guerrillatroepen verborgen opiumvelden bewaken. Dit zijn de regio’s die het meest ongerept zijn gebleven. Het toerisme in Thailand bevindt zich voornamelijk in het zuiden. Aan de hand van ons boekje met het reisverslag heb ik het verhaal gemakkelijk kunnen reconstrueren. Teksten die letterlijk uit het boekje komen zullen cursief geplaatst worden.

De taxi naar de luchthaven is één uur te laat. We halen het net. Het is een lange vlucht.

Aangekomen in Bangladesh. Dit is een tussenstop van 6 uur. Eerste indruk: dit is zowat de smerigste, vuilste luchthaven die ik ooit gezien heb. De luchthaven is een weerspiegeling van de schrijnende toestand van het land. Vieze zetels, overal rommel, slechte organisatie. Aangezien we geen visum hebben en het land niet ‘echt’ binnen mogen, zitten we hier 6 uur in een muf kot opgesloten. Er staat gelukkig een grote TV. Ik ben moe maar ik wil me niet voluit leggen op die zetels vol vlooien en plekken. Hier zie je bijna alleen mannen. Vrouwen, die hier een minder bedeelde rol hebben, zie je niet vaak reizen. Enkele mannen met tulbanden zitten ons te observeren omdat we de enige westerlingen zijn.

Ik ga even wandelen. Het eten in de winkeltjes ziet er niet echt smakelijk uit, de verpakking van het snoepgoed is afgebleekt. In de WC kan ik bewonderen hoe een man zijn zwarte zweetvoeten in de lavabo wast. Zelfs een kakkerlak maakt zich uit de voeten.

Eindelijk hervatten we onze vlucht richting Bangkok. In Thailand zullen we ons aan een aantal mentaliteitsvoorschriften moeten houden. Zo mag je nooit de zool van je schoenen tonen, dat is zeer onbeleefd. Kinderhoofdjes mag je niet met de hand aanraken. Je moet steeds kalm blijven, vriendelijk glimlachen, niet kwaad worden en je stem niet verheffen. Als je iemand om een gunst vraagt moet je je steeds onderdanig gedragen. Soms verwacht men zelfs dat je je echt kleiner maakt door je rug te krommen. De mensen zijn altijd heel vriendelijk, maar achter dat masker schuilt soms een hard persoon dat niet van zijn standpunt zal afwijken.

Eenmaal aangekomen in Bangkok, een megacity vol stinkende tuktuks, zullen we onverwijld de trein landinwaarts nemen. We gaan via Ayutthaya en Chiang Mai naar het noorden, waar de alom bekende Gouden Driehoek ligt. Van daaruit gaan we de Mekong afvaren tot Luang Prabang en via Vientiane terugkeren naar Thailand. Bangkok zullen we voor het laatste houden.

De eerste stad die we gaan bezoeken is Ayutthaya. De eerste trein hebben we gemist tijdens het kopen van een treinticket. In Ayutthaya moeten we vanaf het treinstation met een kleine prauw de rivier over. Ayutthaya is de oude stad van tempels en paleizen die helemaal in een groen, jungleachtig gebied ligt. We installeren ons in een guest house, dat is hier spotgoedkoop. We eten wat. Het wordt al snel duidelijk dat ze hier veel vis, kip, rijst, bonen, soyascheuten en noodles eten. De mensen zijn hier zeer vriendelijk, tenger en ze lijken op elkaar als druppels water.

Die eerste nacht doe ik geen oog dicht door een zware jetlag en het zwoele klimaat. Het is heet en vochtig. De waaiers doen hun werk maar voor een moeilijke slaper helpt dat niet. Terwijl mijn familie ligt te slapen sta ik om 4 uur ‘s nachts op om buiten een verkenningstochtje te maken. Tot mijn verbazing is er al heel wat leven op straat. Mannen met karretjes rijden rond om hun marktkraampje te klaar te zetten. Ik besluit niet te ver te gaan en verloren te lopen in deze donkere stad in dit onbekende werelddeel.

Na een slapeloze nacht gaan we met een fiets de stad doorkruisen. Hier rijden de fietsers links. Af en toe vergeet je dat wel. Zo bezoeken we op ons gemak de vele tempels die de stad rijk is. Ayutthaya was de vroegere hoofdstad van Thailand, gesticht in 1350. Drieëndertig koningen hebben er geheerst.

Het regenseizoen in Thailand loopt van mei tot oktober. Bij helder weer komt er plots een donkere wolk boven je hoofd hangen en dan valt het water in bakken naar beneden. Het onweer is meestal kort en hevig.

De hele stad is omringd door rivieren, zo moeten we af en toe de overzetboot nemen. We zagen olifanten en Boeddhabeelden van 20 meter hoog. Ik ben bijna twee keer in de verkeerschaos overreden.

’s Avonds eten we noodles met pinda’s en Singha bier. ’s Middags aten we onbekende soorten vis met rijst. Het eten is hier heel bizar, het kan er smakelijk uit zien maar ook wel eens heel vreemd. Meestal sterk gekruid en heel kleurig. Rijst is essentieel om de sterke smaken te neutraliseren. Als je sticky rice vraagt krijg je de rijst die samen plakt in een bolletje. Zo’n bolletje rijst kan je als het ware samenpersen tot een coherent geheel. Als je het dan met grote kracht tegen de muur smijt blijft het waarschijnlijk plakken. De Thaise mensen eten hier de hele dag door. Overal zie je kraampjes en ruik je gekookte rijst en pikante sausjes.

Na twee dagen Ayutthaya nemen we de nachttrein naar Chiang Mai. We slapen allemaal vanboven op een uitklapbed. ’s Nachts ga ik met Marieke een eindje wandelen. Tussen de wagons staan enkele backpackers een sigaretje te roken. Je kan hier de buitendeuren gewoon open zetten. Ze zijn hier al zes maanden aan het rondtrekken. De meeste backpackers komen hier uit Australië. Ze vertellen dat de bevolking in het noorden nog gebrekkiger Engels spreekt. Iets verder wandelen we door de goedkopere coupés, waar de ramen niet goed sluiten en het binnen regent.

We hebben een ander guest house gevonden waar geen kakkerlakken rondlopen. Wel zie je hier overal hagedisjes rondlopen, maar dat is goed, want die eten de vliegjes op. Chiang mai is een grote stad, veel drukker en minder mooi dan Ayutthaya. Ook hier rijden we met gehuurde fietsen rond, hoewel het op sommige plekken echt onveilig is door het chaotische verkeer bestaande uit een ongestructureerde stroom van tuktuks en brommertjes. We bezoeken tempels en marktjes. Veel souvenirs kunnen we niet kopen vanwege de beperkte plaats in een trekkersrugzak.

’s Avonds gaan we iets drinken in de Red Light District, na een bezoek aan de avondmarkt. In deze cafeetjes werken veel jonge Thaise meisjes (soms 13-14 jaar). Ze lokken mannen met hun gekir en gelach. Soms zie je wel eens jonge gasten maar ze moeten toch vooral vieze oude mannen plezieren.

Vanuit Chang Mai gaan we verder met een busje naar Mae Sai, het meest noordelijke punt van Thailand en een klassieke grenspost met een brug over de Mae Kok rivier naar de in Myanmar gelegen stad Tha Ki Lek. De grens is gesloten. Mae Sai is een handelsplaats voor producten uit Myanmar.

In Mae Sai worden o.a. lakwerk, edelstenen en jade uit Myanmar verhandeld.

Na het middageten rijden we door naar de Gouden Driehoek. Hier komen de drie landen Myanmar, Thailand en Laos samen. Vroeger werd hier goud voor opium verhandeld. Ondanks strenge maatregelen worden hier nog steeds drugs verhandeld. De chauffeur vertelt ons dat er onlangs iemand betrapt werd op drugssmokkel en de doodstraf kreeg.

De Gouden Driehoek, het drielandenpunt.

Niet ver daarvan staat de ‘Gateway to Indo-China’. De 4800 meter lange Mekong rivier loopt door China, Myanmar, Laos, Thailand, Cambodja en Vietnam. Het regent pijpenstelen. Hier nemen we weer een prauw, die vol water druppelt, om aan de overkant in Laos te geraken.

Hier zal ons grootste avontuur beginnen. Laos is een dunbevolkt land. Er zijn bijna geen wegen, de enige weg door de ondoordringbare jungle is de Mekong rivier. In deze rivier zouden de ‘Queen of Nagas’ zwemmen; de drakenvissen waarmee vele tempels versierd zijn. Rond de ‘Queen of Nagas’ bestaat een mythe die vergelijkbaar is met de Yeti of het monster van Loch Ness.

De Mekong is een van de belangrijkste rivieren in Azië.

Amerikaanse soldaten houden een ‘Queen of Nagas’ vast. De echtheid van deze foto is moeilijk te controleren.

De Mekong is allesbehalve veilig. De bruine rivier heeft veel draaikolken en sterke stromingen. In het water vallen is geen optie. Er gaan vele verhalen over mensen die in het water vielen en niet meer terugkwamen. Zo was er een vrouw op het dak van een boot geklommen om een foto te nemen van het prachtige berglandschap. Door een plotse schok was ze in het water gevallen. Na een paar minuten merkte haar vriend het op. De boot voer terug maar ze was al verdronken, waarschijnlijk in een van de vele waterkolken.

Er zijn 2 mogelijkheden om Luang Prabang te geraken: met de slowboat of de speedboat. Met een speedboat ga je sneller, maar je betaalt veel meer. Bovendien word je kletsnat en hoor je voortdurend een zwaar motorgeluid. Onze slowboat zal twee dagen door de jungle varen.

De slowboat

We zouden om 11 uur ’s morgens vertrekken, maar er blijven maar mensen instappen. Het giet van de regen en het wordt al snel een slijkboel. Uiteindelijk zit de boot stampvol en kunnen we beginnen varen richting Pak Bang, een klein dorpje in het oerwoud waar we de eerste nacht zullen doorbrengen. De tocht duurt 6 uur en het is niet altijd even tof, het regent heel de tijd en de luiken moeten dus naar beneden blijven.

Al snel gaat het verhaal de ronde dat er de vorige nacht 10 mensen in de boot hebben moeten slapen, omdat er meer toeristen zijn dan kamers. Wanneer we aankomen in Pak Bang is er een echte stormloop. Sommige mensen springen al naar de kant voordat de boot is aangemeerd. Iedere groep heeft iemand voor gestuurd om eerst een kamer te huren. We slapen in een echte bamboehut met muskietennet over de bedden.

Om 23 uur valt de elektriciteit uit omdat in elke kamer van het guest house (in totaal 6 kamers) de waaier opstond. Het giet heel de nacht door. Er komt zelfs een kleine modderstroom in onze kamer van de heuvel waartegen onze hut gebouwd is. Gelukkig staat mijn rugzak op een stoel. Het toilet is aan de overkant van de straat. We moeten ons hier douchen met regenwater. Toch een van de nachten waar ik de leukste herinneringen aan zal overhouden.

De volgende dag is het beter weer. De luiken van de slowboat staan open. We zien prachtige groene heuvels, landschappen als Chinese aquarellen.

Luang Prabang

In de namiddag komen we aan in Luang Prabang. Het is er schitterend. We slapen in Phousi Guest House (spreek uit als pussy), genoemd naar de groene berg Phousi Mountain die het beeld van Luang Prabang overheerst.

Die avond ga ik en mijn zus iets drinken met enkele Thaise meisjes die we op de boot hebben leren kennen. Ze zeggen dat we bier drinken alsof we ‘dorstig’ zijn, maar we drinken helemaal niet veel naar westerse maatstaven. Zelf zijn ze na één pintje al beneveld. Het cliché dat je een Aziaat makkelijk onder tafel drinkt klopt hier.

De volgende dag klimmen we via vele trappen de berg op naar de heilige tempel. Hier heb je een mooi uitzicht. Sommige trappen zijn versierd met de ‘Queens of Nagas’, de legendarische drakenvissen.

Vandaag sprong er een aapje op Rik zijn gezicht. De ketting was net lang genoeg dat het aapje Rik voor een halve seconde kon vastgrijpen. Rik verschoot zich een kriek en voelde zich besmet. Hij had een klein krasje op zijn neus.

Voor het slapen ga ik met Marieke nog een wandeling maken. Wanneer we in het duister op een bakje zitten komen er twee Laotianen bij ons staan om een joint te rollen. Ze vragen ons of we wat opium willen kopen. Een van de twee gasten haalt een bruin plakje tevoorschijn. Marieke voelt zich niet meer op haar gemak en wilt weg gaan. We bedanken hen en gaan terug naar ons guest house.

Na een paar dagen in dit groene oord gaan we naar de hoofdstad van Laos, Vientiane. Dat Aziaten gemiddeld kleiner zijn dan Europeanen ondervind ik door de beenruimte in de bus. Mijn knieën drukken in de zetel voor mij. De benen strekken is onmogelijk.

De buschauffeur rijdt zo snel door de scherpe bochten en over de hobbelige zandwegen dat iedereen moet kotsen. We hadden gelukkig geen ontbijt genomen. Het eerste deel van de rit rijden we door een vrij oud gebergte, afgeronde bergen, overal oerwoud. Hier en daar zien we authentieke huisjes, meestal op palen en met een bamboedak.

We rijden langs een bergflank. Aan de ene kant zien we een steile afgrond en aan de andere kant een berghelling. Soms zijn er zo veel bomen gekapt waardoor stukken van de weg verzakt zijn. Even moeten we stoppen omdat een bulldozer de weg aan het vrijmaken is. Het tweede deel van de rit is vlakker. Hier zien we groene rijstvelden waar boeren in traditionele kleren en met kegelvormige hoeden op werken. We stoppen ergens om iets te eten. Hier hebben ze verse ananas. Ik ben nooit een ananasliefhebber geweest maar deze smaakt zo heerlijk, niet vergelijkbaar met ananas uit blik. Honger is de beste saus.

Vientiane is niet erg indrukwekkend voor een hoofdstad. Deze stad ligt ook aan de Mekong rivier.

We hebben geluk. Vandaag zijn het Boeddhafeesten (begin van de vasten). Iedereen offert snoep of geld zodat alle monniken er een zak vol van hebben. Ook hier bezoeken we vele tempels. Die tempelbezoeken vormen een rode draad in de hele reis.

De volgende dag gaan we de grens terug over naar Thailand. Dat gaat hier via een brug over de Mekong. Dat corruptie welig tiert, manifesteert zich voornamelijk aan grensposten.

De douaniers verzinnen altijd een reden om fooi te verdienen. Vorige keer was het omdat het weekend was. Deze keer moeten we meer betalen omdat het na 16 uur is. We waren er om 15.50 uur, maar de grenswachter werkte zo traag dat we pas om 16.05 aan de beurt kwamen. Er ontstaat een discussie tussen mijn vader en de douanier. Het probleem is dat je moeilijk kan onderhandelen, als ze willen laten ze je gewoon niet door. Ik denk dat de meeste mensen hier zelf met een bootje de rivier oversteken, dan heb je al die zever niet.

Vanuit Kong Nang, de eerste stad over de grens nemen we de bus naar Nakhon Ratchasima. We rijden nu door Noord-Oost Thailand, het armste deel. Nakhon Ratchasima is een echte stinkstad. Door de hitte overheerst de geur van uitlaatgassen. Je kan er gewoon niet ademen, zeker niet waar al die ronkende bussen staan. Vele mensen dragen een maskertje. Hier word je niet oud. Met z’n vijven klimmen we algauw op een tuktuk. Ik en Rik mogen er vanachter aanhangen. Na een nacht in een kakkerlakkenkot te slapen verlaten we direct de stad en nemen we de bus naar Phi Mai. Daar zitten we rustig en bezoeken we een Jungle Book-achtige tempel.

Omdat het hier rustig is blijven we slapen in dit stadje. Op een markt zien we ratten op een stokje, geroosterde kakkerlakken, maden en sprinkhanen. Allemaal delicatessen. Ik vraag of ik eens een sprinkhaan mag proeven. Net voor ik de kleine reus in mijn mond wil steken houdt de man me tegen. Hij breekt de twee achterste springpoten eraf. Daar zitten weerhaakjes aan. Slim gezien! De sprinkhaan is krokant en smaakt naar nootjes.

We zitten nu op de bus naar Bangkok. Er staat een zeer flauwe film op. De mensen van hier vinden het precies wel grappig. Ze kunnen goed lachen met kinderlijke slapstick humor. Er is taboe op seks. Als er bloot in de film komt valt het beeld even weg.

Tot nu toe waren de tempels een plaats waar we tot rust konden komen. Dit is in Bangkok niet meer waar. Het wemelt hier van de toeristen. De prijzen liggen hier ook veel hoger.

Het tempelcomplex ‘Royal Palace’ is hier veel groter en glamoureuzer (overal met goud versierd), maar daarom niet mooier dan de vorige. We bezoeken de hele voormiddag cultuur en musea.

Royal Palace

In de namiddag willen we naar de wijk gaan waar de nieuwe shoppingcentra zijn. Een tuktuk taxi biedt ons een rit aan voor 15 bath, een beetje verdacht. We proberen het toch. Als we merken dat hij niet het juiste traject volgt en richting buitenstad rijdt willen we uitstappen. Hij wil echter niet stoppen, hij zegt dat hij een kortere weg neemt. Dankzij de verkeersdrukte is hij verplicht om te stoppen. Van deze gelegenheid maken we gebruik om uit te stappen. De man wordt agressief. We geven hem 15 bath. Ik denk dat we net ontsnapt zijn een overval. Gelukkig, want mijn ouders hadden al het geld op zak.

De winkelbuurt is heel luxueus. Het is de chique coté van Bangkok. De shoppingcentra liggen in hoge buildings vol winkels die heel westers zijn, vol roltrappen en reclameborden. Qua architectuur is het hier veel moderner. Het stikt hier van de mensen, een mierennest lijkt het wel. Na vier uur wandelen zijn we het dan ook kotsbeu, we keren terug met de skytrain. Hiermee overstijg je de verkeersader van brommers, auto’s en tuktuks. Omdat oversteken op veel plekken te gevaarlijk is zijn er veel bruggetjes voor voetgangers gebouwd.

Achteraf in ons guest house aangekomen wordt alles duidelijk. Het bordje dat er hangt beschrijft volledig de situatie die we voorheen hadden meegemaakt.

NEW GUESTS BEWARE

BEWARE OF WELL DRESSED PEOPLE AROUND KAOSAN OR GRAND PALACE, AT EVERY TEMPLE WHO WANT TO SPEAK WITH YOU. THEY WILL ORGANISE GEM FACTORY CHEAP TUK TUK FOR TOUR AROUND TOWN FOR 10-20 BATH AND THEN TO SELL GEM AND DIAMOND SHOPS. DON’T GO! BEWARE! THEY ARE GANGSTER!

Waarschijnlijk word je dan een winkel met nepsieraden binnen geloodst en word je gedwongen om voor veel geld aan te kopen.

’s Avonds laten we Rik achter in het gasthuis en trekken we er op uit om de bekende wijk Pat Pong te bezoeken. Pat Pong is het centrum van de seksindustrie in Bangkok. In deze wijk vol bars kunnen ook gays hun goesting vinden. Ze delen hier zelfs de ‘gay guide’ uit van Thailand.

We stappen een bar binnen om eens te zien wat het is. ’t Is een tweederangsbar. De meisjes kunnen niet dansen en hebben geen mooi figuur. Een paar degoutante truckjes kunnen ze wel (pingpong balletjes uit hun vagina afschieten e.d.). Ook met het bier worden we in het zak gezet. Eerst proberen de bazen ons een te hoge rekening aan te smeren, dan blijkt het bier ook nog eens slecht te smaken. Ze hadden de bierflesjes geopend opgediend. Waarschijnlijk gieten ze hier de restjes bijeen. Voor ons zitten twee oude blanke venten. Ze betalen om elk twee Thaise meisjes mee te nemen naar hun hotel. Pat Pong is de plaats vooral toeristen hun obscene seksgedachten kunnen waarmaken. Opmerkelijk is dat er hier veel omgetoverde mannen in bars dansen. Ladyboys of womanboys noemen ze dat hier.

Ze zijn niet allemaal even goed omgebouwd, maar sommige ladyboys zien er wel als echte vrouwen uit.

Het is al laat. We zijn gedwongen een taxi terug te nemen naar ons guest house. De taxichauffeur lijkt op het eerste zicht sympathiek, maar al snel blijkt ook hij een profiteur te zijn. Hij doet alsof hij geen Engels verstaat en rijdt plots volledig de verkeerde richting uit, alsof hij de weg niet kent in Bangkok. We moeten bijna het dubbel betalen van wat de eigenlijke rekening was. Bangkok heeft duidelijk twee kanten. Enerzijds een fascinerende stad waar veel te ontdekken valt, anderzijds een oord van liegen en bedriegen. Enerzijds wordt seks gecensureerd in films, anderzijds worden talloze kindjes verkocht aan de prostitutie, genoodzaakt door armoede.

De volgende dag maken we een boottocht langs de waterwegen of 'Klongs', bekend van de drijvende markten. We maken een tocht door kanaaltjes. We zien hoe de mensen hier leven, langs het water staan houten huisjes op rotte palen. De huisjes zelf zijn ook al niet meer in goede staat. De mensen leven hier in erbarmelijke omstandigheden. De kinderen spelen in water waarin veel rommel drijft en de riool komt er in uit. Dit is een krottenwijk van Bangkok.

In de namiddag bezoeken we het grootschalige Chinatown. Hier kan je heel de dag door diverse hapjes op straat eten en er zijn veel smalle steegjes waar levende vissen en andere onaantrekkelijke zee-creaturen uit emmers water springen.

’s Avonds halen we flessen Singha bier in de 7-eleven shop en bekijken we de nationale sport van het land: Muay Thai. Getalenteerde kinderen krijgen van jongs af aan een Spartaanse training in Thaiboks. Als de Thai groter van gestalte waren zou de wereldkampioen K-1 waarschijnlijk een Thai zijn.

De laatste dagen zullen we als gewone strandvakantie doorbrengen, hoewel we zoiets snel beu worden.

We zitten in een bungalow op het eiland Koh Chang. We slapen vlak aan het strand met zicht op de baai. De hemel weent maar dat zal morgen wel beteren. Het is een magisch, bergachtig, groen eiland waar het toerisme nog niet zo ontwikkeld is. Wel zie je hier vele hotels in de maak. We zullen hier drie dagen rusten en in de natuur wandelen. ’s Avonds drinken we verse kokosmelk aan het kampvuur met de Thai.

Na een wandeltocht door een tropisch woud komen we bij een waterval. Ik glijd ergens van de rotsen en val met mijn kleren in het water. Het is echt een paradijselijk plekje, overal groen, rotsen en helder water waar ook veel vissen in zitten.

Vrijgezellen hoeven in Thailand niet alleen rond te reizen. Je kan hier een Thais meisje of een jongen huren voor een week of meer. Zo zagen we op de boot van Koh Chang naar het vasteland twee nogal zwaar gebruinde mannen, tegen de 50 met een roodverbrande huid. Beide hadden een Thaise vrouw aan hun zijde, duidelijk gehuurd. Ze waren heel de boottrip vuile moppen aan het maken.

Laatste nacht in het vliegtuig, afschuwelijk zwaar afzien. Ik wou een beetje whisky drinken om in slaap te vallen, dat werkte, maar na een onverwachte stop in Qatar had ik nog eens moeten drinken. Het was net iets te veel, op grote hoogte voel je dat extra hard. Ik werd plotseling gewekt door een barstende koppijn en werd daar bovenop nog eens kotsmisselijk in mijn maag. Met mijn laatste krachten kon ik op het knopje drukken om een hostess te laten komen. Ze gaf mij een heel straf pilletje. Een pilletje om olifanten te verdoven.

Die tussenstop in de luchthaven van Qatar was wel erg interessant. Zoveel rijkdom en luxe! Mijn ogen vielen bijna uit mijn oogkas. Overal blinkend goud en glanzende vloeren. Vrouwen lopen in zwarte boerka's met peperdure sieraden op hun gezicht.

Ik heb nog nooit op drie weken zoveel onbekende, nieuwe dingen gegeten. Dikwijls eet je een stuk waarvan je niet weet waarvan het afkomstig is. Deze reis heeft me ook het verschil tussen de Westerse en Aziatische mentaliteit duidelijk gemaakt. Aziaten zijn ingetogen en bedeesd. Ze gaan bijvoorbeeld niet in het openbaar tongzoenen. Het was een aanvullende levenservaring. Nu maar hopen dat er thuis geen vette kakkerlak uit mijn rugzak spurt om zich te nestelen en vermenigvuldigen.

Een dagje surfen in Gran Canaria

2011-04-08T14:21:00.000-07:00

Drie weken lang was de zee zo plat als een vijg. Vandaag heeft Neptuno ons rijkelijk beloond: 3 meter hoge golven aan de vuurtoren van Maspalomas. Terwijl ik dit schrijf loopt het zeewater nog steeds uit mijn neus en oren.

De weersvoorspellingen waren al positief, de wind en de stroming zaten goed, maar wat we nu beleven overtreft alle verwachtingen. Het is redelijk druk in het water. Ik tel zo’n dertigtal surfers. Naast mij komt een local aangepeddeld. Hij zegt me dat ik op een strand wat verderop moet gaan surfen. "Deze plek is alleen voor Canario's." En wat gaat onze held daar aan doen? Zijn papa halen? Wat een ezelsveulen. Hij mag zelf opkrassen. Hij weet niet dat deze gringo speciaal in Gran Canaria is komen wonen om te surfen. Doet me denken aan die keer in Tenerife. Nadat ik in botsing was gekomen met een surfer werd ik omsingeld door een paar choro's. Een van die loco's wou mijn kop inslaan met zijn surfboard.

Vanaf 17.00 uur komt een lange reeks van hoge golven aanzetten. Joekels. Ze zijn perfect gevormd. Ze beginnen langzaam te krullen en rollen over de hele breedte. Het vervelende met hoge golven is dat als ze juist voor je neus breken je moeilijk voorbij de branding geraakt. Om achter de branding te geraken moet je jezelf als een paard op een schaakbord bewegen, in een boog rondom het breekpunt. Als je recht door de dikke schuimkoppen probeert te crawlen geraak je er bijna niet voorbij. Tegen de oceaan sta je soms machteloos. Als je een ton water over jezelf krijgt spoel je telkens weer 5 meter achteruit. Op TV zie je beelden van mensen die surfen, maar je ziet nooit hoe vermoeiend het is om tot achter die branding te zwemmen.

Achter de branding is het daarentegen zeer rustig. De surfers liggen te dobberen in het water en kletsen wat. Iedereen geniet van de warme zon en het verfrissende zeewater. Opeens fluit er iemand. “A la derecha!” Rechts in de verte zien we een sterke bolling in de horizonlijn verschijnen. Een nieuwe reeks hoge golven is op komst. Iedereen begint naar rechts te peddelen. Golven komen meestal in reeksen. Als je de eerste mist kan je een van de volgende nemen. Vaak is de tweede golf net iets hoger als de eerste in een reeks. Vele reeksen golven vormen samen een swell. Een swell duurt meestal 1 tot 4 dagen. Een swell wordt vaak gecreeërd door een storm in de oceaan, en kan duizenden kilometers afleggen alvorens op de kust te breken.

Het eerste wat je leert is het inzicht waar de golf precies gaat breken. Dat zie je aan kleine details in de vorm. Je hebt even de tijd om naar voor of naar achter, naar links of naar rechts te peddelen om je goed te positioneren. Ideaal is om de golf in te peddelen net voor dat hij gaat breken.

Op een bepaald moment wordt peddelen overbodig en begint de golf de plank te stuwen. Vanaf dan kan je gaan staan. Op dat moment staat de golf op zijn steilst en kijk je vanaf een muur naar beneden. Je glijdt razendsnel over het water. Als je dan valt zit je in een draaiende wasmachine, onderhevig aan de grillen van moeder natuur. Hopelijk word je niet met je schedel tegen het vulkanisch rif gekegeld. Zolang je blijft staan ben je king of the ocean. Wat surfen echt verslavend maakt is de zeelucht. In de zeelucht zitten fijne deeltjes zout en jodium. Na een paar uur surfen heb je altijd een opgewekt en euforisch gevoel.

De zon gaat onder. Tijd voor de laatste golf. Can't stop won't stop. Aan de kant van het water staat een tekst in een steen gebeiteld: locals only. De meeste surfers zijn hier relaxed, maar als er bakken golven zijn en het is druk zitten er wel eens snuiters bij die je proberen weg te sturen.

Onbegrijpelijk dat er mensen zijn die hier wonen en niet surfen. Dat zou hetzelfde zijn als in een skigebied wonen en niet skiën.

Verkooptips en verkooptechnieken voor reisleiders

2011-04-03T11:34:00.000-07:00

Werk je als reisleider en heb je slechte verkoopresultaten? Hoe kan ik deze verbeteren? Maak je geen zorgen, je hoeft geen natural talented salesman te zijn om goede resultaten neer te zetten.

Als je een topverkoper wil worden, dan moet je de volgende tips doornemen en toepassen.

Opmerking: deze tips zijn niet toepasbaar op andere verkoopsituaties zoals B2B, omdat verkoop in het reisleidergebeuren een zekere vorm van hard selling is. Er wordt geen lange termijnrelatie opgebouwd met de klant. Er wordt een bepaalde emotie opgebouwd, wanneer het momentum bereikt is, moet de verkoop gesloten worden. Men moet het ijzer smeden als het heet is.

Deze technieken heb ik o.a. aangeleerd van managers en collega’s.

1. Leren door imitatie: kijk wie de beste verkoopresultaten in het team haalt. Volg informatiebijeenkomsten van topsellers. Maak notities van de meest overtuigende argumenten, die gebruik je achteraf zelf in je meetings.

2. Maak een verkoopscript. Voor grote groepen bestaat er een one best way benadering. Denk eens na hoe je iets op de meest aantrekkelijke manier formuleert.

3. Vraag aan andere mensen om je meetings bij te wonen en feedback te geven. Sommige fouten zie je zelf niet. Maak op basis hiervan een standaardlijstje dat je eventueel aanvult maar zeker geregeld raadpleegt tot het in je geheugen gegrift staat.

4. Verkoop begint al bij de transferspeech. Het enige moment wanneer je al de gasten ziet is bij de luchthaven. Leg uit waarom het zo belangrijk is dat de gast de volgende dag aanwezig is op de meeting.

5. Neem genoeg tijd voor een meeting. Indien mogelijk 30 minuten voor 2 personen, 1 uur voor 10 tot 20 personen, 1,5 uur voor 40 personen.

6. Een goede positie ten opzichte van het publiek is noodzakelijk zodat beeld en geluid degelijk overkomen. Plaats stoelen in een halve maan, bij voorkeur geen 180° want dan heb je mensen die zijdelings van je zitten.

7. De twee belangrijkste fasen zijn de intro en het slot. Je krijgt maar één kans voor een eerste indruk. Bij de intro moet de gast het gevoel krijgen dat hij welkom is en dat jij er bent om hem te helpen. Een openingszin kan zijn: “Wie is er hier al eens geweest?” Dan weet je onmiddellijk of er repeaters zijn en wat je wel of niet kan aanbieden.

8. Structureer. Begroeting/infomap/hotel/nabije omgeving/ruimere omgeving/slot. Vermijd blokverkoop. Verwerk de excursies in een verhaal. Aan de hand van een kaart en foto’s kan je een virtuele reis maken. Je vertelt bijvoorbeeld iets over de haven en dan breng je de boottochtjes aan.

9. Er is een verschil tussen een meeting en een gesprek. Zitten er twee mensen voor je dan vertel je geen standaardverhaal maar doe je een specifieke behoefteanalyse. “Hoe had u de vakantie zelf voorgesteld? Wat zou u graag doen deze vakantie? Actie, avontuur, natuur of cultuur? Wilt u iets van het eiland zien?” Als de gast zegt dat hij alleen maar hier is om uit te rusten bied je iets aan uit het programma om te relaxen. “Vindt u een boottocht leuk?” Begin met open vragen (wat, hoe, waar) en eindig met gesloten vragen (ja- of nee-antwoord).

10. Argumenteer. “Er is niets leuker dan een dagje te gaan zeilen, de frisse zeelucht in te ademen en tegelijkertijd nog een mooi bruin kleurtje te krijgen.” Of: “Een frisse bries door uw haar, geen 200 schreeuwende kinderen rond u.” En: “U kan in het diepe en koude water duiken.”

11. Het beslissingsproces om iets te boeken bestaat uit verschillende elementen:
-Eerst voldoende informatie geven: als de gast nog onbeantwoorde vragen heeft over het hotel, bankautomaat, dichtstbijzijnde winkel, openbaar vervoer of de terugvlucht zal hij minder goed luisteren naar excursies. Geef ook info tijdens het aanbrengen van excursies, anders krijgt de gast het gevoel dat je alleen maar wilt verkopen.
-Het inspelen op behoeften, het oproepen van emoties.
-Sympathie voor de verkoper bepaalt of iemand iets koopt. Speel je eigen persoonlijkheid uit en gebruik humor.
“Goedemorgen, is iedereen goed geïnstalleerd? Waren de bedden niet te hard?”
“U mag me altijd bellen op mijn nummer, maar als u om 3 uur ’s nachts een blaadje wc-papier nodig hebt moet u met niet wakker bellen, dat kan u evengoed aan de receptie vragen.”
“Pas op voor zakkenrollers in de souk, draag een heuptasje en steek er een schorpioen in!”
“De quadtour is de snelste manier om bruin te worden in Tunesië, pas wel op, als u achteraf een douche neemt is uw kleurtje er terug af.”

12. Geef insidertips en waarschuw voor mogelijke gevaren zoals gauwdieven of timesharingverkopers op de straat. Dit wekt vertrouwen op.

13. Zorg voor interactie met het publiek. “Heeft er iemand een idee hoe hoog de Pico Del Teide is?” of “Kent er iemand de nationale sport van het land? – Afpingelen.”

14. Wees persoonlijk. Toon oprechte interesse. Mensen zijn geen producten. Wanneer je een verhaal afratelt als een automatisme werkt het niet meer.

15. Praat luid en duidelijk, op een rustig tempo met pauzes.

16. 80 % van de beslissing is emotioneel, 20 % rationeel. Emoties overtuigen meer dan feiten. De beslissing om iets te kopen gebeurt vanuit buikgevoel.

17. Speel in op gevoelens. De belangrijke m.b.t. verkoop van excursies zijn: tijdsbesparing, nieuwsgierigheid, spanning/sensatie/avontuur, zintuiglijke ervaringen, gemak/comfort, zekerheid/veiligheid, prestige/imago, informatie, sociaal contact, liefde/seksualiteit en authenticiteit.

18. Gebruik gepaste werkwoorden om gevoelens op te roepen: “Geniet, ontdek, beleef, bewonder, ruik, proef, zwem, …”

19. Zoek naar originele uitdrukkingen om gevoelens op te roepen in de excursies:
Sensatie: “Na een dagje in het waterpretpark zit u vol adrenaline.”
Imago: “De Bandamakrater is de mooiste plek van het eiland, die moet u zeker gezien hebben.” Of: “Het vulkaanlandschap werd gebruikt voor opnames van de film Planet of the Apes.” Of: “De Masca-wandeling staat op internet bij de top 10 hikings van Europa.”
Gemak: “De bus komt u hier ‘s morgens afhalen en zet u ’s avonds terug af aan het hotel.”
Informatie: “De gids gaat u alle interessante weetjes over het eiland vertellen.” Of: “Leer de oudste en diepste tradities van Turkije kennen.”
Rust: “Tijdens de wandeling bent u ver weg van het strand, de parasols en de toeristen. U komt direct in de vakantiestemming.”
Sociaal contact: “Maak kennis met de gastvrijheid van de berbers, dat zijn hele warme mensen.”
Authenticiteit: “U ziet het echte gezicht van Marokko. Ontdek hoe de mensen hier oorspronkelijk leefden.”
Exclusiviteit/avontuur: “Met de jeep gaat u off-road, u neemt kleine paadjes die u zelfs niet met een huurauto kan nemen.”
Sfeer/activiteit: “In het dorpje Sidi Bou Said moet u een typisch café binnen gaan, een muntthee bestellen en van de sfeer genieten.”
Nieuwsgierigheid/activiteit: “Wat u daar allemaal gaat zien ga ik nog niet verklappen, maar u kunt er hele leuke vakantiefoto’s nemen.”
Voordeelstreven: “U betaalt slechts 20 euro. Gaan we lachen? Dat is spotgoedkoop!”
Liefde/seksualiteit: "Wie is er nog single? Dan heb je geen excuus om niet mee te gaan op de discotour!”

20. Spreek tot de verbeelding.
“Beeld u in dat u op het eiland La Gomera aankomt, volledig groen, tropisch en bijna onbewoond.”
“Als u met deze boot meevaart, dan wordt u omringd door groepen walvissen en dolfijnen. Rond deze tijd van het jaar zijn er veel babydolfijntjes, die zijn heel speels en springen uit het water.”

21. Spreek in gebiedende wijs, niet “u kan” of “u mag.”
“Als u na een excursie zin hebt om op eigen houtje in de bergen te trekken, huur dan een auto.”

22. Vermijd woorden die twijfel uitdrukken: eventueel, misschien, waarschijnlijk, …

23. Een zeer effectieve techniek is de nutsformulering. Die bestaat uit het herkennen van behoeften en het voorstellen van een oplossing. Je laat duidelijk het voordeel van een actie zien. De overbrugging wordt meestal gemaakt door “Als...dan…”
“Als u een onvergetelijke ervaring van Tunesië wil hebben, dan moet u de Sahara Explorer doen. Neem dan nog een dagje Tunis, Carthago en Sidi Bou Said erbij, dan hebt u een behoorlijk plaatje van Tunesië.”
“Alles wat u hier ziet is nieuw en modern, als u echt het authentieke Tenerife wil ontdekken en de prachtige natuur bewonderen, dan moet u zeker en vast eens het binnenland intrekken.”
“Als u alle blikvangers van het eiland op één dag wilt zien, dan moet u de eilandrondrit doen.”

24. Gebruik sloganeske taal (oneliners).
“Dat zijn twee vliegen in een klap.”
“Dat is de mooiste ervaring van uw leven.”
“Een show om nooit te vergeten.”

25. Oefen voor de spiegel. Gebruik de overtuigende expressies wanneer je iets vertelt. Het is belangrijk met iedereen oogcontact te hebben en oogcontact te houden. Sommige gasten trekken meer aandacht als anderen. Verdeel je aandacht gelijk.

26. Gebruik tijdens de meeting uitdagende activeringszinnen.
“U kan geen week aan het zwembad van het hotel blijven liggen, dan gaat u niets gezien hebben! U moet een beetje variatie in uw vakantie brengen!”
Knipoog naar iemand. “Jij wilt dat wel graag doen hé!”

27. Gebruik tijdens de meeting fotomateriaal. Een beeld spreekt meer dan duizend woorden. Gebruik grote foto’s voor grote groepen.

28. Het slot is het allerbelangrijkste deel. Maak een appèl.
“Een ideale vakantie is een combinatie van zon, relaxen, natuur, cultuur en avontuur. U kan zich hier zeker en vast niet vervelen. Als u graag een excursie wil boeken, dan kan u nu bij mij reserveren. Bekijk het nog even, ik ben hier nog even voor u.”

29. Wanneer iemand na het slot een meteen klacht wilt aanbrengen, durf dan te zeggen dat je eerst de excursies gaat reserveren en achteraf samen naar een oplossing zal zoeken, anders gaat het momentum dat je hebt opgebouwd verloren.

30. Controleer je lichaamshouding. Op het moment dat je verwacht dat de mensen gaan boeken mag je niet naar voor leunen, dat wijst op behoeftigheid. Wees niet inhalig, denk: “Ik stel het gewoon voor, dit is het.”

31. Stel een gesloten vraag om de verkoop te sluiten.
"Kàn ik alvast iets boeken voor u?”
“Wat denkt u daarvan, kan ik dat zo vastleggen voor u?”
“U wilt graag mee op de jeepsafari?”
De intonatie van deze vraag moet klinken als “Dat doen we toch!” Het is een retorische vraag. Een vraag waar je alleen maar ja op kan antwoorden. Vergeet achteraf niet te bedanken voor de inschrijving.

32. Probeer zo veel mogelijk mensen onmiddellijk te laten boeken. 80 % van de mensen komt niet meer terug. Zeker Nederlanders moet je op het moment zelf laten boeken of ze gaan kijken, vergelijken en elders boeken.

33. Herken signalen en reageer adequaat. Als de gast vragen stelt over een uitstap zoals: “Is dat ver rijden?” twijfelt de gast nog en is hij op zoek naar een meerwaarde. Dan kan je bijvoorbeeld zeggen: “Dat is een zeer mooie route.”

34. Je kan goedschiks afronden of een beetje overdrijven. Bijvoorbeeld een boottocht van 2,5 uur is 3 uurtjes. Anderhalf uur rijden is een uur rijden. Op zulke momenten is het soms noodzakelijk om een klein beetje aan te passen om mensen over de streep te trekken. Lieg niet over essentiële elementen want dat keert zich tegen jou.

35. Je kan wat pushen.
“U moet zelf beslissen, maar vergeet niet, een bruin kleurtje blijft voor enkele weken, een mooie vakantieherinnering is voor altijd.” Sterk oogcontact is hier essentieel omdat dat de geloofwaardigheid kracht bijzet.

36. Als de gasten vragen om later terug te komen kan je zeggen: “Het is beter om nu een planning voor uw vakantie te maken, als u later terugkomt bestaat de kans dat het al is volgeboekt.”

37. Omgang met tegenargumenten. Een typische fout is het argument direct van tafel vegen. Neem het tegenargument serieus. Geef de gast eerst gelijk.
“Ik zou er nog even over willen nadenken. - Natuurlijk, ik zou er ook nog even over willen nadenken. (pauze) Maar als u nu reserveert, dan bent u zeker van uw plaats.”

38. Je geeft je niet meteen gewonnen.
“Waar twijfelt u nog over, ik ben hier om mee met u te denken.”
Te veel pushen werkt averechts. Vraag het maximum 2 keer. Dit is ook een kwestie van het juiste evenwicht vinden, afhankelijk van persoon tot persoon. Het Fingerspitzengefühl (de vaardigheid om een delicate situatie juist in te schatten) ontwikkelt zich doorheen de jaren. Als je te veel moet pushen was je verkoopgesprek niet overtuigend genoeg.

39. Omgekeerde psychologie werkt ook.
“Anders kan u later terugkomen morgen tijdens de bezoekuren.”
Of begin na het slot reeds in te pakken en maak aanstalten om te vertrekken.

40. Help gasten in hun keuze, maar laat ze wel zelf kiezen. Als mensen twijfelen tussen twee excursies, zeg dan duidelijk: “Dat is de beste excursie uit ons programma.”

41. Gebruik de alternatieve vraagstelling wanneer je iemand in een bepaalde richting wilt duwen.
“Wilt u dat graag op woensdag of op zaterdag doen?”
“Wilt u de bustour of de jeeptour doen?”
Meestal kiest men de tweede optie omdat dat het meest blijft hangen.

42. Behandel tegenwerpingen zorgvuldig op cruciale momenten. Een gast kan soms tegenwerpen na al ingestemd te hebben.
“Moeten wij zo vroeg opstaan om te vertrekken?! Dan kunnen wij niet meer ontbijten.” Als je geen goed antwoord formuleert bestaat de kans dat de gast annuleert. Antwoord met: “Het is een niet te missen ervaring” of “U kan aan de receptie vragen of men een lunchpakket voor u klaar maakt.”

43. Productkennis is onontbeerlijk. Weet een antwoord op alle vragen van het hotel, het openbaar vervoer, de omgeving en excursies. Probeer alle excursies te doen. De gast moet denken dat je alles weet. Dit is goed voor de relatie met de gast. Dan komt hij voor alles naar jou, en heb je meer kans om iets te boeken.

44. Elk contact met de gast is een opportuniteit. Als je gasten tegenkomt in het hotel of tijdens bezoekuren kan je vragen: “Wat hebt u al gedaan deze vakantie? Wat hebt u al van het land gezien? Hebt u ons vernieuwd excursieprogramma al gezien? U hebt me verteld hoeveel interesse uw vrouw in cultuur heeft, wat vindt u van het idee om haar met een excursie naar … te verrassen?”

45. Stel een positieve houding op t.o.v. verkoop: vb. “Ik zie geen verschil tussen service verlenen en verkopen." Of: “Ik beschouw verkoop als een kunst.” Of: “Verkoop is voor mij een uitdaging.” En: “Ik probeer mezelf voortdurend te verbeteren.”

Een sales manager zei me ooit eens: “Als ik zelf bijvoorbeeld schoenen ga kopen, dan maak ik ook altijd een paar tegenwerpingen, zoals ‘Ik twijfel nog een beetje.’ Gewoon om te zien hoe de man er op reageert en of hij zijn best wel doet om mij iets te verkopen.”

Roadtrip door Amerika: Florida en Georgia

2011-03-25T15:34:00.000-07:00

“That’s a fucking quarter man!” We zijn een beetje verschoten van de brutaliteit en vrijpostigheid waarmee een zwarte bagagedrager op de luchthaven van Miami onze koffers uit de handen trok, ze op een karretje laadde, ermee naar de uitgang van de aankomsthal reed en vervolgens om een fooi vroeg. We vinden dit vervelend want we hadden niet om hulp gevraagd. De man is duidelijk niet tevreden met onze vergoeding: een overschotje aan muntstukken van een vorige Amerikareis.

Met een Chevrolet, een echte Amerikaanse bak mét cruise control, zullen we Florida en Atlanta doorkruisen. Florida, The Sunshine State, is een staat waar veel rijke Amerikanen en filmsterren een buitenverblijf hebben. Op weg van de luchthaven naar de stad Miami rijden we over een groot meer dat verbonden is met de zee. Hierin liggen kleine eilandjes met villa’s, echte gated communities. Sommige afritten zijn afgesloten door bewaakte slagbomen. Hier wonen alleen maar mensen die een klein fortuin hebben. Achter elke villa ligt en steiger met een jacht.

De Amerikanen zijn erg hartelijk. Als wildvreemde wordt je in een restaurant of winkel vaak aangesproken met "honey" of "sweety". Ze zijn ook heel hulpvaardig als je om de weg vraagt.

In Miami bezoeken we Little Havana, een Cubaanse wijk. Hier wonen heel veel latino’s, vooral afkomstig uit Cuba en Mexico. Spaans is er na Engels de meest gesproken taal. Naast latino’s wonen er ook veel oudere mensen, gevestigd in zogenaamde retirement communities. Met haar subtropisch klimaat is Florida een paradijs voor gepensioneerden. Het is meestal goed weer, af en toe wordt deze regio geteisterd door orkanen. Een typerend beeld is een bejaard vrouwtje in een trainingspak met een golfpetje.

De afstanden in Miami zijn groot. De V.S. hebben niet alleen een fastfood-, maar ook een autocultuur. Men spreekt wel eens over autosteden. Zonder wagen kom je nergens. Langs de drukke banen liggen enorm veel fastfoodketens. Naast de bekende McDonalds, Pizzahut en Burger King zijn er ook nog Taco Bell en KFC (Kentucky Fried Chicken). In Taco Bell kan je taco’s en burrito’s vreten, KFC produceert allerlei soorten burgers met kip. De clichés over de V.S. kloppen hier. 'Bigger is better': gebouwen, auto’s, en menu’s zijn groter dan in Europa. Zwaarlijvigheid is niet abnormaal. Op de boulevard van Miami Beach staat een moddervette politieagent met een walkietalkie te zwaaien. Ik kan me niet inbeelden dat hij een wilde achtervolging zou inzetten. Mogelijk is de fysieke test niet zo zwaar bij de selectieprocedure van het Miami Police Department.

Taco Bell is best wel lekker. Vreemd dat Taco Bell nog steeds niet in Europa is doorgebroken.

Dat veel Amerikanen dik zijn komt omdat fastfood alomtegenwoordig is, populair en bovendien heel goedkoop. Goedkoper dan zelf koken. Dat werkt een bepaalde levensstijl in de hand maar is meestal ook de enige uitweg voor de poor class. Voor weinig geld koop je veel energie. De massaproductie van fastfood is niet vergelijkbaar met de Europese schaalgrootte. Ook in supermarkten is het eten veel ongezonder. Als je een Walmarkt binnen stapt zie je bijna geen gezonde basisproducten in de rekken liggen zoals tomaten, komkommers, witte yoghurt en bruin brood. Wel roomijs met kauwgomballen erin, spuitbussen met vloeibare kaas om zo in je mond te spuiten, twintig soorten donuts, honingsaus voor bij de frieten, soms sta je echt paf als je ziet wat men allemaal in Amerikaanse supermarkten verkoopt. Vitaminen zijn verkrijgbaar in pilvorm bij de local drugstores.

Wat zijn de Amerikanen toch inventief. Met de cheese spray kan je vanuit je luie zetel je mond volspuiten met kaassmurrie.

Met onze Chevy rijden we richting de Keys, een rij eilandjes onder Florida. Key West is het zuidelijkste punt van de Verenigde Staten. Alle eilandjes zijn verbonden met bruggen. Langs de eilandjes liggen veel huisjes met vissersbootjes. Vissen is een populaire bezigheid in Amerika. De Keys zijn erg in trek bij duikers vanwege de vele koraalriffen. Op deze eilandjes werd de jeugdserie Flipper opgenomen.

Daarna trekken we terug noordwaarts richting Everglades. Dit is een heel groot natuurgebied met uitgestrekte moerassen, bekend van de alligators en de propellerboten. Deze boten zijn geschikt om in het ondiepe water te varen. Jammer genoeg zijn deze moerassen niet alleen ideaal woongebied voor alligators, ze zijn ook een geliefkoosd terrein voor muggen. Het krioelt er van. Nooit in mijn leven heb ik zoveel muggen bij elkaar gezien. Op sommige plekken zijn er zo veel dat het eigenlijk niet meer aangenaam is om het natuurpark te bezoeken. Ergens zien we een parkwachter die met een speciale muggenstift over zijn armen heeft gesmeerd, maar zelfs dan is het nog hopeloos. Op zijn armen ligt een miniberglandschap van beten.

Later die dag zit een grote zwerm muggen ons op de hielen. We vluchten met z’n allen naar de auto. Om er zo weinig mogelijk in de auto te laten vliegen schudden we eerst de muggen van ons af, vervolgens tellen we af en dan doen we bliksemsnel de autodeuren open en dicht om in te stappen. Zelfs wanneer de autodeuren maar een seconde open zijn geweest moeten we tientallen vervelende indringers doodkloppen. Heel het plafond en de ramen van de huurauto plakken vol dode muggen en bloedspatjes. Leuk is anders. Ze steken als uitgehongerde wolven en het jeukt verschrikkelijk. Toch hebben we alligators en watervogels gezien en heeft een lynx heeft ons pad gekruist. Hij bleef ons aanstaren met zijn katachtige blik en koos vervolgens het hazenpad. Bij de uitgang van het park kan je in een toeristenshop een heel toepasselijke sticker kopen: ‘I gave blood to the Everglades’.

Verder weg zien we aan de zijkant van de baan een casino staan. Voor de ingang staan enkele bewakers met padvindershoeden. Het casino is opgesplitst in een luidruchtige gedeelte, waar vele rijen bingokasten staan, en een tweede verdiep waar Roulette, Black Jack en Texas Hold’em Poker gespeeld worden. Omdat we niet eten in het casinorestaurant en geen fiches aankopen, worden we snel terug naar buiten gestuurd. We hebben toch even de sfeer kunnen opnemen. Big brother is watching you.

We zetten onze trip verder richting Georgia. Onderweg slapen we meestal in motels, sommige zijn erg goedkoop en muffig. Een absolute aanrader is het Savannah Thunderbird Motel. We worden er in de kamer opgewacht door een ontvangstcomité van kakkerlakken. In de badkamer komen ze uit het afvoergaatje. Wanneer ik de schuif van het nachtkastje open trek zie ik een Holy Bible liggen en -jawel hoor- een kakkerlak wegrennen. Deze bijbel komt goed van pas om de kakkerlakken dood te kloppen. Overigens, buiten dit klein euvel, was het een prima motel.

Georgia is een staat waar veel zwarten wonen. De hoofdstad is Atlanta, hometown van Martin Luther King. Dit icoon woonde in een wijk met houten huisjes, vlak naast het central business district. Het is een arme buurt die fel contrasteert met het moderne gedeelte waarin de hoge wolkenkrabbers staan. In een van de wolkenkrabbers kunnen we een glazen lift naar boven nemen. Van bovenop hebben we een prachtige skyline en zicht op brede autostrades met zeven rijvakken. Vanop deze hoogte lijken het wel speelgoedautootjes.

In Atlanta moet je zeker en vast het Coca-Cola Museum bezoeken. Je krijgt o.a. een interessante documentaire te zien. Pepsi heeft ooit beter gescoord in een blinde smaaktest en toen heeft Coca-Cola het recept veranderd. De 'New Coke' werd echter geen succes, na 79 dagen lanceerde men terug de originele smaak onder de naam 'Coca-Cola Classic'. Verder kan je er alle soorten flesjes en blikjes uit de hele wereld bewonderen. Er hangt een grote teller waarop je ziet hoeveel triljarden liters cola er tot nu toe geproduceerd zijn. In de laatste kamer van het museum staat er ons een verrassing te wachten: een rij fonteinen waar non-stop Coca- Cola uit spuit. Verder staan er tapkasten waar je alle andere frisdranken van de Coca-Cola Company kan proeven (en dat zijn er verbazingwekkend veel) zoals blauwe limonade. Bij de uitgang zien we een groepje zwarte schoolkinderen. Ze staan in een kring. Een paar gasten maken de beats en de anderen rappen er op. What’s up homiez?

Hopelijk hebben ze geen wapens op zak. Wapens vind je bijna overal. Drank kan je echter niet zomaar kopen. Er zijn speciale liquor stores waar je pas vanaf 18 binnen mag. Openbaar drinken mag niet, vandaar dat men in de States op straat alcohol drinkt vanuit een bruin kraftzakje. Vanaf 16 jaar mag je al autorijden.

Terug in Florida kamperen we aan Fernandina Beach. Onze tent staat vlak bij het strand. Een visser haalt juist een haai binnen. Het is een klein exemplaar. Ik mag de haai even in de hand houden. Ik houd hem vast aan zijn kaken zodat hij me niet kan bijten. Het beest spartelt en weegt best wel wat. We zien ook zeekoeien of manatees op het strand. Deze kunnen 13 feet lang worden en tot 3000 pound wegen.

Een manatee. Bijna zo schattig als een dolfijn.

Van deze vele attractieparken die in Florida liggen bezoeken we Disney World nabij Orlando en Kennedy Space Center op Cape Canaveral.

Disney World is enorm groot. Op een bepaald moment eindigt de autostrade aan het Disney World landgoed. Via een afrit kom je dan op een immense parking vanwaar je met een trein op monorail naar de ingang van een van de parken rijdt. Disneyland is eigenlijk opgedeeld in vier aparte themaparken: Disney’s Animal Kingdom, Disney’s Hollywood Studios, Epcot (een futuristisch park) en Magic Kingdom, waar het kasteel van Assepoester staat, dat op alle reclamefilmpjes veel groter lijkt dan het in werkelijkheid is! Dat komt omdat het dikwijls vanuit kikvorsperspectief wordt gefilmd. De leukste attractie is ongetwijfeld de overdekte rollercoaster Space Mountain. Je zit heel de tijd in het donker en dus weet je niet op voorhand waar je heen gaat. Licht- en geluidseffecten maken het geheel spannend en futuristisch. Ook leuk was de Toy Story attractie waarin je in het ruimteschip van Buzz Lightyear zit en zelf moet laserschieten op bewegende doelwitten.

Van het Kennedy Space Center hadden we iets meer verwacht, maar het is toch wel boeiend. Je moet in de bus zitten om verschillende sites te bezoeken. We hebben o.a. door een ruimtestation gewandeld en een Space Shuttle gezien.

Onze laatste vakantiedagen brengen we terug door in Miami. Door met jongeren te praten probeer ik een beeld te krijgen van hoe de Amerikanen naar Europa kijken.

Amerikanen die Europa bezocht hebben vinden het heel bijzonder dat je in Europa op korte afstand zo veel verschillende culturen hebt. Europa is zeer compact in vergelijking met de V.S. Ze hebben interesse in historische gebouwen zoals Griekse tempels, Middeleeuwse kastelen en Gothische kathedralen, want die heb je in de V.S. niet.

Als wij een melige Amerikaanse film of serie zien zeggen we soms spottend “dat is zo typisch Amerikaans.” Wel, in de V.S. heeft men ook een naam bedacht om brol uit Europa te benoemen: Eurotrash. Het Eurovisiesongfestival, Europese dancemuziek en Europese mode kunnen daar onder vallen. Eurotrash is ook een naam voor mensen die denken dat Europa verfijnder, beschaafder en cultureel hoger ontwikkeld is.

Veel Amerikanen zijn zelf heel patriottistisch en trots op hun land. Ze zijn bewust dat Amerika een machtig land is en dat veel uit de V.S. komt. Amerika heeft via multinationals, de film- en popmuziekindustrie een belangrijke culturele invloed op ons. Vele ideeën komen uit Amerika, maar er is ook een groot deel dat weg gefilterd wordt omdat het niet geschikt is voor de Europese markt. Europeanen hebben andere smaken en voorkeuren.

Skydive op Gran Canaria

2011-03-09T13:49:00.000-08:00

Ongetwijfeld staat skydiven, of parachutespringen met een vrije val op de to do list van vele mensen. Alleen is de drempel om het te gaan doen hoog. Het kost wat, je moet een organisatie in de omgeving uitzoeken en er naar toe gaan.

Nu deed zich de mogelijkheid voor. In Gran Canaria worden tandemsprongen georganiseerd en we zouden een groepskorting krijgen: 180 euro per persoon, DVD en verzekering inclusief. Ik had wel eens gehoord van iemand dat hij blijvend last van zijn enkel had omdat hij slecht geland was met een parachutesprong, die kennis zullen we dus in het achterhoofd houden.

De weersomstandigheden zijn ideaal: helderblauwe lucht. Geen regenwolk in de verte te zien die de pret zou kunnen bederven. Vandaag gaat het eindelijk gebeuren. Klaar voor de luchtdoop. De acht personen worden opgedeeld in vier beurten, omdat er maar plaats is voor twee begeleiders met twee personen in het vliegtuigje. Omdat ik als laatste ga zal ik de personen voor mij zien springen. We wachten onze collega’s op in de zandduinen. Wanneer de begeleidster aan de grond een boodschap krijgt door de walkietalkie kijken we naar het piepkleine witte vliegtuigje in de hemel. Stilte. Dan zien we een donker puntje naar beneden vallen. Vijftien seconden later nog één. Ze vallen razend snel. Dertig seconden. Dan flopt de parachute open. Op acrobatische wijze vliegen ze met de parachute in een paar minuten tot bij ons. Alle twee veilig geland. Adrenaline, opluchting en een brede lach. Beelden worden vastgelegd met de digitale fototoestelletjes.

Dan is het onze beurt. Terwijl onze collega’s hun ervaring met ons delen beginnen de twee begeleiders de parachutes vakkundig op te vouwen. Een parachute kan je niet zomaar in een rugzak proppen zoals je kleren in de wasmachine steekt. Even later krijgen we van de begeleidster aan de grond nog even kort instructies over de sprong, over hoe we uit het vliegtuig moeten springen en hoe we moeten landen.

De luchthaven ligt op 7 km van de duinen. Tijdens de rit kunnen we kennis maken met onze instructeurs en moeten zij waarschijnlijk de typical asked questions beantwoorden. Mijn collega vraagt wat er gebeurt als de parachute niet open gaat. Volgens de begeleider zit er nog een tweede parachute in de rugzak die automatisch open gaat op een hoogte van 1,5 km. Dus als de instructeur bewusteloos zou worden kan je nog steeds veilig aan de grond komen. Ik vraag mijn instructeur om iets langer als normaal te wachten als normaal alvorens de parachute open te trekken. Het antwoord hierop is negatief. Flauw. Verder vertellen de springgasten nog dat ze die dag al 4 keer gesprongen hebben. Voor hen is het gewoon werk, routine.

Eenmaal op de luchthaven aangekomen is er geen tijd meer om nog een testament te schrijven. Direct in de riemen en in het vliegtuig. We krijgen een brilletje zodat onze ogen beschermd zijn tegen eventuele objecten. Het tuig stijgt op. Naast ons zien we een gyrocopter landen. Ons vliegtuig is niet groot. Met vier achterin een Porsche is het nog comfortabeler. We genieten van de mooie uitzichten over het eiland. Het vliegtuigje vliegt eerst tot boven de zandduinen aan het strand en maakt spiralen om hogerop te raken. Na drie steile spiralen zitten we op 5 km hoogte. De spanning stijgt. Het moment is daar.

Zicht vanuit het vliegtuig op ongeveer 2 km hoogte.

Wanneer het deurtje wordt opengeslagen, worden we overvallen een oorverdovend lawaai van de propellers. Geen angst, alleen opwinding. De eerste drie seconden zijn spooky. Wat ongeoriënteerd in de lucht rollen, vooral met je gezicht naar boven is echt gek. Na enkele seconden vallen we stabiel met het gezicht naar beneden. Steeds sneller en sneller, aangetrokken door massa van de aarde. De aardbol voelt aan als een reusachtige magneet. De snelheid neemt exponentieel toe. Mijn vel schuift naar achter. Heerlijk die val.

Twintig seconden later trekt de instructeur zonder overleg de parachute open. We zijn nog steeds een aantal kilometer verwijderd van de begane grond. Geen harde schok. Rustig zweven. Naast ons zien we de anderen zweven, ze komen dichter naar ons toe. De parachutes vliegen zij aan zij en raken elkaar. De instructeurs roepen en lachen wat tegen elkaar.

Daarna scheiden onze wegen weer en gaan we pirouetten draaien. Opeens roept mijn begeleider iets onzekers, het lijkt even of er echt iets fout gaat. Grapje van hem.

Een paar minuten landen we stijlvol in de zandduinen waar de rest ons staat op te wachten. Het komende uur zal ik nog in een roes verkeren die langzaam wegebt. Achteraf bezien was het een omgekeerde climax. De eerste drie seconden zijn het best, wanneer het valscherm open gaat, is het grootste deel van het plezier er af. Ik kan dit alleen maar aanraden aan andere mensen.

Een laatste bedenking: ik denk dat er een belangrijk verschil is tussen een solo- en een tandemsprong. Als je solo springt heb je je eigen lot in handen, dat moet nog een iets grotere kick geven.

Daguitstap naar Fuerteventura

2011-03-09T09:46:00.001-08:00

Vanuit de haven van Las Palmas in Gran Canaria gaan we één dag met de boot naar een ander Canarisch eiland: Fuerteventura. Dit eiland ligt ten westen van Gran Canaria op 2,5 uur varen. Hoewel de ferryboot een mastodont is, zijn we niet gevoelloos voor de krachtige golven van de oceaan.

Omdat we heel vroeg in de morgen vertrokken zijn kunnen we na een tiental kilometer varen vanachter op het dek één van ’s werelds mooiste zonsopgangen aanschouwen. De zon komt tevoorschijn vanachter de bergen die het eiland Gran Canaria vormen. De wolken rond de bergtoppen worden roze gekleurd. Een oranje brandende bol stijgt langzaam op, en wordt steeds feller voor het oog.

Wanneer na een aantal uren varen de eerste contouren van Fuerteventura in zicht komen zien we dat het eiland zeer vulkanisch is. Al de scherpgevormde heuvels waren vroeger vulkanen. De ferry legt aan in Morro del Jable in het zuiden. Van daaruit zullen we tot het midden van het eiland rijden en terug om een algemene indruk te krijgen. Er is niet genoeg tijd op één dag om tot het noorden te rijden. Er is ’s avonds maar één ferry terug en die mogen we niet missen.

Fuertventura is een van de oudste eilanden van het Canarische archipel. Door de eeuwenlange erosie zijn er geen hoge bergen meer (hoger dan 1000 m). Dit heeft tot gevolg dat het eiland geen contrasterende tropische en droge kant heeft zoals Tenerife en Gran Canaria. Als de bergen hoger geweest waren, zouden de wolken in de bergen blijven hangen waardoor er één eilandzijde groen begroeid zou zijn. Het eiland is droog en heuvelachtig, soms een beetje rood. Als men een speelfilm over de planeet Mars zou maken, zou Fuerteventura een goede locatie zijn. Er zijn gedeeltes die iets groener zijn, maar het overgrote deel is onvruchtbaar en zanderig. Bijna overal zijn er bergen, maar er liggen ook grote vlaktes op het eiland.

Fuerteventura is zeker niet het aantrekkelijkste eiland om op te wonen in vergelijking met andere. Het mag dan wel na Tenerife het grootste eiland zijn, het heeft maar 90 000 inwoners. In verhouding tot de oppervlakte is dat dunbevolkt. Fuerteventura heeft de vorm van een beenham. Vroeger heersten er twee guanchenkoningen. De ene regeerde over het midden en het noorden (80 %), de andere bezat het zuidelijke gedeelte (20 %). Op het smalste gedeelte scheidde een muur de twee regio’s. Toen de Spaanse veroveraars het eiland wilden overmeesteren werd er door de lokale bevolking –in tegenstelling tot Gran Canaria en Tenerife- heel weinig weerstand geboden.

Kenmerkend voor Fuerteventura zijn de vele geitjes, die lopen overal rond in de natuur. Volgens sommige bronnen zouden er meer geitjes dan mensen zijn. De geitjes zijn een belangrijk product voor de inheemse bevolking. Van de vacht worden kleren gemaakt, van de melk geitenkaas. Het vlees wordt ook gegeten maar niet in grote mate. Geitenvlees heeft een bijzondere smaak die niet iedereen lekker vindt. Het is niet vergelijkbaar met koe, kip of varken. Er wordt ook aan landbouw gedaan maar niet in grote mate.

De grote inkomsten haalt het eiland uit toerisme. Het eiland heeft ongetwijfeld de mooiste zandstranden. Helderblauw water en goudgeel zand. Verder is het eiland heel populair om te kite-, wind-, en golfsurfen. Windsurfen en kiten doet men vooral in het zuiden en aan de gehele westkant. In het noorden heb je golven van wereldklasse. De bekendste golf is wellicht ‘the Bubble’. Oppassen, deze is niet voor beginners. De Atlantische oceaan beukt hier met kracht in op het noordelijke punt van het eiland. Er zijn al doden gevallen.

The Bubble. Zonder board control heb je hier niets te zoeken.

Persoonlijk vond ik Fuerteventura een interessante ervaring voor een dag, maar ik zou er onder geen enkele voorwaarde willen wonen, omdat er te weinig te beleven is. Er zijn geen steden, geen rijkdom aan cultuur en uitgebreide mogelijkheden die grootsteden bieden. Alles is heel kleinschalig. Wel zou ik er een week of twee naar toe gaan om heerlijk met een plank over het water van de golven te glijden.

Wonen, surfen en uitgaan in Gran Canaria en Tenerife

2010-12-05T09:08:00.001-08:00

Tenerife en Gran Canaria zijn wat betreft toerisme de twee meest bezochte Canarische Eilanden. Tenerife is het grootste eiland, Gran Canaria is wat kleiner maar heeft het grootste aantal inwoners. Omdat ik zelf op beide eilanden heb gewoond en gewerkt, kan ik een vergelijking maken tussen beide eilanden.

Tussen Gran Canaria en Tenerife bestaat er een kleine rivaliteit, die vergelijkbaar is met een rivaliteit die vaak aanwezig is tussen twee grote steden in een land of regio. Tenerife heeft grofweg 700.000 inwoners, Gran Canaria ongeveer 800.000. De grootste stad van de Canarische eilanden is Las Palmas in Gran Canaria met bijna 400.000 inwoners.

Las Palmas heeft een mooi oud stadsgedeelte, met gekleurde huisjes in Spaanse koloniale stijl. Het moderne stadsgedeelte ligt op het smalle deel van het schiereiland. Hier is het lastig om met de auto te rijden, omdat er veel eenrichtingsstraten zijn, gelegen in een dambordpatroon. Doordat er weinig verkeerslichten zijn moet je voortdurend ritsen en verloopt het autoverkeer heel traag.

Gran Canaria

De oorspronkelijke bewoners

Beide eilanden werden oorspronkelijk bewoond door Guanchen, vermoedelijk waren dit berbers uit Noord-Afrika. Andere bronnen beweren dat het Noormannen waren, omdat ze blond haar en blauwe ogen hadden. Misschien was het een mix van de twee, maar berbers lijkt het meest plausibel omdat Marokko het dichtsbijzijnde land is.

In het koloniale tijdperk hebben de Spanjaarden het Canarische archipel overgenomen. De Spanjaarden gebruikten de Canarische Eilanden als tussenstop voor scheepvaartexpedities. Een deel van de Guanchen werd uitgemoord, anderen werden tewerkgesteld als slaven in plantages of verbannen naar het Spaanse vasteland. Daar hebben ze beroepen aangeleerd. Later zijn vele Guanchen teruggekeerd, maar ze verzwegen vaak hun afkomst omdat dit nadelig was om zich te positioneren op de maatschappelijke ladder. Daarom lieten ze zich dopen en veranderden hun naam in een Spaanse naam. Vandaag de dag leven de Guanchen nog voort in de Spaanse bevolking.

Het landschap

De natuur in Tenerife is zeer goed bewaard gebleven. Midden in het eiland ligt een beschermd natuurgebied, het Nationale Park Del Teide, waarin de Pico Del Teide pronkt, een vulkaan van 3718 meter hoog en daarmee de hoogste berg van Spanje. Deze vulkaan staat eigenlijk in een andere krater, een reusachtige krater met een doorsnee van 10 km. Aan de voet van Pico Del Teide ligt een prachtig maanlandschap met lavavelden waarin filmopnames werden gemaakt voor Planet Of The Apes en Clash Of The Titans.

Pico Del Teide, Tenerife

Gran Canaria heeft ook mooie natuur maar is iets meer volgebouwd, bijna overal waar je rijdt in de natuur zijn hier en daar huizen gebouwd. Voornamelijk op de westkant van het eiland vind je nog wel ongerept natuurgebied. Beide eilanden staan bekend voor hun grote verscheidenheid aan flora. Er groeien vele gemuteerde variaties van plantensoorten die nergens anders ter wereld voorkomen. Grote diersoorten zijn er niet. Het grootse dier dat er in de vrije natuur rondloopt is de haas. Verder zijn er heel veel hagedisjes. In Tenerife staan deze hagedissen vaak afgebeeld op T-shirts als symbool voor het eiland. Rond de eilanden zwemmen veel walvissen en dolfijnen.

De vorm van beide eilanden is zeer verschillend. Tenerife is een piek die uit de oceaan steekt, Gran Canaria heeft geen duidelijk uitstekende bergtop. Het is moeilijk te zien waar de hoogste top van het eiland zich juist bevindt. De hoogste top op Gran Canaria, Pico De Las Nieves, haalt slechts 1949 meter. Gran Canaria is platter in verhouding met Tenerife. Van bovenaanzicht is Gran Canaria stervormig, in die zin dat er van het midden naar de rand van het eiland vele kloven of 'barrancos' lopen.

Barranco de Fataga, Gran Canaria

In die kloven zie je veel holwoningen, dit zijn kleine grotten waar vaak nog een stuk aan bijgebouwd is. Deze holwoningen zijn typisch voor Gran Canaria. Een duizendtal inwoners van Gran Canaria zijn nog in holwoningen gehuisvest. Deze holwoningen zijn vaak traditioneel, maar er zijn evengoed moderne exemplaren bij (met flatscreen TV). Als je in de bergen gaat wonen is het logisch dat je de holtes in de rotsen gebruikt als basis om een woning te bouwen.

Beide eilanden hebben een gelijke en bijzondere vegetatiestructuur. Omdat de wind en wolken bijna altijd vanuit het noorden komen is het noorden zeer groen en tropisch van klimaat, terwijl het in het zuiden bijna altijd zonnig en droog is. De bergen houden de regenwolken tegen. In het noorden wordt er veel aan terrasbouw gedaan op de berghellingen. In het zuiden staan er met zeilen overdekte tomaten- en bananenplantages. Deze zeilen dienen om de planten en bomen te beschermen tegen sterke wind en om de zonnewarmte te isoleren. Op Gran Canaria zijn er vele stuwmeren in de bergen, die Franco heeft laten bouwen. In deze stuwmeren kan je zwemmen en sommige zijn zelfs geschikt om op te windsurfen.

Stuwmeer op Gran Canaria

Vroeger zorgden deze stuwmeren voor drinkwater. Nu worden ze uitsluitend gebruikt voor de landbouw. De boeren kunnen (tegen betaling) de stuwdammen laten openen om hun landbouwgebied te laten bevloeien. Op beide eilanden staan Canarische naaldbomen. Deze zijn functioneel voor de watervoorziening. Ze absorberen vocht uit de wolken. Dat water komt dan via de wortels in ondergrondse kanaaltjes terecht die naar beneden lopen. Dat water wordt met chloor gezuiverd tot leidingwater. Mede door de groeiende toeristenstroom sinds de tachtiger jaren is de natuurlijke watervoorraad niet meer toereikend en heeft men ontziltingsinstallaties langs de kust gebouwd.

Toeristische oorden

Zowel op Tenerife als Gran Canaria concentreert het toerisme zich in het zuiden, omdat er daar heel het jaar door aangename temperaturen zijn. In de zomer schommelen de dagtemperaturen tussen de 25 en 35 graden en in de winter liggen de temperaturen overdag tussen de 20 en 25 graden. In het zuiden regent het ongeveer een tiental dagen per jaar, met af en toe eens een tropische storm. Een grote variatie in de seizoenen, zoals wij in België en Nederland kennen, kent men daar niet. Het klimaat blijft doorheen het gehele jaar vrij identiek. Niet voor niets noemt men beide eilanden 'het eiland van de eeuwige lente'.

In de lente en de zomer zijn er af en toe calima's (winden vanuit de Sahara). Deze wind kan heel warm zijn, het lijkt wel of er iemand met een hete haardroger in je gezicht blaast. De calima voert fijn zand en andere stofdeeltjes mee waardoor er een bruine nevel in de horizon ontstaat.

In Tenerife heten de twee meest toeristische zones Playa de las Americas en Costa Adeje. In Gran Canaria bevindt het massatoerisme zich in Playa del Ingles en Maspalomas. Playa de las Americas en Playa del Ingles zijn de twee drukste gedeeltes. Costa Adeje en Maspalomas zijn de rustigere gedeeltes.

Playa de las Americas en Playa del Ingles zijn echte vakantiedorpen. Vooral in juli en augustus is het daar erg druk. Er zijn honderden hotels, restaurants, winkelcentra, karaokebars, cafés met zangers en entertainers, discotheken, casino's, straatkunstenaars, etc. De toerist ontbeert geen mogelijkheden om geld te spenderen. Maspalomas is vrij uitgestrekt en bestaat hoofdzakelijk uit bungalowparken. Maspalomas heeft een rustieke sfeer.

Tenerife

Als je Playa de las Americas vergelijkt met Playa del Ingles, komt Playa del Ingles op het eerste zicht veel chaotischer en drukker over. Er is een wirwar van straten, niet echt een hoofdstraat die de kustlijn volgt. Playa de las Americas in Tenerife oogt iets moderner, en als toerist is het veel gemakkelijker om daar je weg te vinden, omdat het logisch is opgebouwd. Er loopt een 12 km lange promenade van Los Christianos tot Costa Adeje langs de kustlijn waarrond alle commerciële faciliteiten geconcentreerd zijn. In Playa del Ingles zijn er verschillende commerciële centra verspreid over het hele gebied. Deze commerciële centra's bestaan uit winkels, bars en discotheken.

Vele toeristen verkiezen Playa del Ingles boven Playa de las Americas omdat Playa del Ingles een heel breed, natuurlijk zandstrand heeft. Tussen Playa del Ingles en Maspalomas ligt een groot duinengebied. Er zijn verschillende verklaringen over het ontstaan van de zandduinen. De meest gangbare opvatting is dat de duinen gevormd zijn door fijn zand dat overgewaaid is met de calima's vanuit de Sahara. Een recentere theorie luidt dat de duinen ontstaan zijn door een vloedgolf na de aardbeving in de buurt van Lissabon in 1755. In Playa de las Americas liggen alleen artificiële zandstranden en stranden met veel stenen.

Op beide plaatsen heb je van het zuiden naar de westkant toe nog iets rustigere verblijfszones, waar vaak de iets luxueuzere hotels gebouwd zijn. Een groot verschil met Gran Canaria is dat er op Tenerife veel meer bouwruimte is in het zuiden. Op Gran Canaria zijn de vlaktes in het zuiden schaars. Puerto Rico, Taurito en Playa de Mogan liggen in bergvalleien. In Puerto Rico zijn honderden trapvormige hotels dicht op mekaar gebouwd. Het voordeel is dat je daar bijna overal van een prachtig zeezicht kan genieten, en het is er bijna altijd goed weer omdat het afgesloten ligt in een vallei. Het nadeel is dat je in deze oorden een beetje afgesloten bent van de buitenwereld. Om daar te geraken moet je langs wegen rijden die uitgekapt zijn in de steile rotswanden.

In Tenerife en Gran Canaria is het leuk rijden met de auto als je van bergen en bochten houdt. Logischerwijs zijn de snelwegen langs de kustlijnen gebouwd, en echt recht zijn ze dan nog niet getrokken. De snelwegen worden gekenmerkt door vele heuvels, bochten, tunnels en zijn niet zelden onderhevig aan sterke windvlagen. Het moet bloed, zweet en tranen gekost hebben om deze autostrades te bouwen. Als je doormidden het eiland gaat ben je langer dan een uur onderweg om aan de andere kant van het eiland te geraken, omdat je dan via de meanderende bergweggetjes moet klimmen en dalen, voornamelijk in tweede en derde versnelling.

Het surfen

Wat voor jongeren deze eilanden aantrekkelijk maakt zijn de vele sport- en uitgaansmogelijkheden. Tenerife en Gran Canaria zijn uitstekend om te golfsurfen. De beste tijd van het jaar is de winter. In de zomer kan je ook surfen, maar dan zijn de golven redelijk schaars. In de zomer zijn er maar een aantal dagen per maand dat je echt goed kan surfen, hoewel golven een zeer variabel gegeven zijn. Dit kan verschillen van zomer tot zomer. In de winter zijn er meer en hogere golven dan in de zomer. Maar het is ook iets frisser.

Wanneer je als buitenlander op een plek gaat surfen waar veel surfers in het water liggen, word je soms weggejaagd door 'locals'. Localism is een fenomeen dat wereldwijd in surfgebieden voorkomt, enigszins begrijpelijk, omdat perfecte golven een beetje schaars zijn en degenen die er wonen het meest recht hebben op het gebruik ervan, maar anderzijds is de zee van iedereen. In ernstige gevallen ontaard localism in stenen gooien, vechten of vandalisme van persoonlijk bezit (zoals krassen in de autoruiten). Dit kan je altijd vermijden door vriendelijk gedag te zeggen, af en toe eens voorrang te geven, de surfverkeersregels te respecteren (wie het dichtst bij het breekpunt de golf neemt mag hem uitsurfen) en door jezelf niet te laten wegjagen natuurlijk.

Het voordeel in Tenerife is dat de beste golven zich in het zuiden bevinden, in las Americas, bij de toeristische zone. In Gran Canaria moet je de bus nemen of zelf naar het noorden rijden, hoewel er sommige dagen ook goed in het zuiden en het westen kan gesurfd worden, afhankelijk van de wind en de stroming. In de winter zijn er af en toe golven aan de vuurtoren van Maspalomas en in de zomermaanden kan je soms surfen aan het uiteinde van de zanduinen.

De beste golf of breekpunt in Tenerife (Playa de las Americas) is 'La Izquierda'. 'El Fitaña' is met momenten ook niet slecht, maar meestal zijn er daar redelijk steile golven, hoewel de stroming kan wijzigen. De beste surfspot in het noorden van Tenerife is 'El Socorro' in Los Realejos. In het noorden zijn er over het algemeen meer golven maar in het zuiden zijn de golven beter gevormd.

De beste surfspots in Gran Canaria liggen in het noorden: 'El Confital' en 'El Cicer' in Las palmas. 'El Confital' wordt door velen 'la mejor derecha de Europa' genoemd, de beste golf die van rechts naar links rolt in Europa. Dit heeft te maken met een aantal factoren.

Het wordt bepaald door de natuurlijke architectuur. Deze golf breekt in de inham van een schiereiland. Achter het strand ligt een berg waardoor er geen wind vanuit het binnenland mogelijk is (wind uit het binnenland zorgt voor slechte golven om op te surfen).

Verder loopt de kustlijn krom waardoor de golf op unieke wijze in een bocht breekt. Telkens wanneer deze golf breekt eindigt ze in een versnelling met een 'tube' of tunnel, waarin je surfers in ziet verdwijnen en vervolgens weer tevoorschijn komen. Een golf die van rechts naar links rolt geeft betere tubes omdat je dan met je gezicht naar de golf toe staat.

Ten slotte is Gran Canaria een afgelegen eiland, dat in de sterke stroming van de Atlantische oceaan ligt. Al deze condities maken van 'El Confital' een van de beste surfplaatsen van Europa. Je moet wel opletten voor de gevaarlijke rotsen en geen waardevolle spullen achterlaten in de auto want deze buurt is gekend voor haar criminaliteit.

El Confital

Bij 'El Cicer' in Las Palmas heb je golven op een zandstrand, wat toch een aangenaam voordeel is. Deze spot is goed om te leren. Soms kan het druk zijn op deze spots, iets meer afgelegen in het noordoosten ligt 'San Andrés'. Goedgevormde golven en weinig volk. Nog meer oostelijk daarvan ligt Galdar, waar zich de meest agressieve golf van het eiland bevindt: El Frontón. Omdat deze zo steil is, is ze alleen maar geschikt voor bodyboarders.

Men zegt wel eens dat als je op de Canarische eilanden leert surfen dat je overal ter wereld kan surfen, omdat de golven daar naar alle kanten rollen, dankzij de verscheidenheid aan stromingen en surfspots.

Op Tenerife en Gran Canaria kan je ook heel goed kite- en windsurfen. Op Tenerife gaan de meeste kite- en windsurfers naar El Médano, een zandstrand met veel wind. Op Gran Canaria zijn er iets minder kiters, omdat de ondergrond vrij rotsachtig is langs de westkant. Als de wind goed staat wordt er ook gekite aan de zandduinen van Maspalomas. De beste windsurfspot op Gran Canaria is Pozo Izquierdo, naast het windmolenpark. Daar heb je bijna voortdurend sterke wind. In Pozo wordt soms het wereldkampioenschap windsurfen gehouden.

Pozo Izquierdo, de place 2 B voor windsurfers

Uitgaan

Het uitgaansleven in Tenerife en Gran Canaria is zeer vrij en uitgebreid. In Playa del Ingles zijn de meeste bars en discotheken gevestigd in het commercieel centrum 'Kasbah'. De uitgaansbuurt van Playa de las Americas noemt 'Las Veronicas'. Meestal is de inkom gratis en moet je enkel voor drank betalen.

Gran Canaria scoort iets beter dan Tenerife op het vlak van uitgaan, omdat er een groter aanbod is en omdat er heel het jaar door tamelijk veel activiteit is in de discotheken, terwijl in Tenerife voornamelijk tussen juni en september het nachtleven open bloeit.

In Tenerife heeft het uitgaansleven een wat meer Engelse tint omdat de Engelsen daar in getale overheersen. Laten we zeggen dat de Engelsen nog iets losbandiger zijn in hun doen en laten. In en rond de discobars van 'Las Veronicas' heb ik dikwijls strippende tieners, comazuipers en knokpartijen gezien. Engelsen gaan ook dikwijls verkleed uit. Als ze in groep zijn meestal in eenzelfde thema: als verpleegsters, voetballers, army girls, hippies,...

Kasbah

In de Kasbah op Gran Canaria kan je gedurende juli en augustus werkelijk over de koppen lopen. Het transformeert tot een feestoord dat thuis hoort in het rijtje van Salou, Lloret de Mar en Ibiza.

Samenstelling van toeristen

Uit een aankomststatistiek van het jaar 2010 blijkt dat in Tenerife 46 % van het totale aantal toeristen uit Engeland kwam. Zij hebben dus een belangrijke invloed op de ontwikkeling van de omgeving. Op de tweede plaats staan de Duitsers met 21 %. Vervolgens komen België (5%), Nederland (3%), Zweden (3%), Finland (3%), Ierland (2%), Denemarken (2%), Noorwegen (2%) en Italië (2%).

Voor hetzelfde jaar waren 28 % van de toeristen in Gran Canaria afkomstig uit Duitsland, gevolgd door Engeland (21%), Noorwegen (10%), Zweden (8%), Nederland (6%), Denemarken (5%), Finland (5%), België (3%), Ierland (3%) en Zwitserland (3%).

Tenerife wordt gedomineerd door de Engelsen. Zij vallen ook het meest op in het straatbeeld omdat ze soms meer tatoeages dan tanden in hun mond hebben. De vrouwen zijn een beetje ordinair gekleed: ze dragen fluorescerende jurkjes, korte rokjes of gewoon lange T-shirts. Ook: tienermoeders. Af en toe zie je nogal jonge moeders met hun baby’tjes in cafeetjes zitten. In de hotels zie je dat de Engelsen graag optimaal gebruik maken van hun all inclusive. Vanaf ’s middags nuttigen ze veel biertjes en felgekleurde alcoholische drankjes. Die Engelse aanwezigheid bepaalt grotendeels de sfeer van Playa de las Americas. In Gran Canaria zijn er veel minder Engelsen.

De Duitsers zijn op beide eilanden in grote mate aanwezig, zij vormen 20 tot 30 % van het totale toeristenbestand. De Scandinaviërs zijn ook op beide eilanden sterk vertegenwoordigd, maar iets meer in Gran Canaria. Er zijn meer Belgen dan Nederlanders op Tenerife, en meer Nederlanders dan Belgen op Gran Canaria.

De aanwezigheid van Scandinaviërs is sterk seizoensgebonden. In een aankomststatistiek van de maand januari 2011 staat voor Tenerife: Finland (5%), Zweden (5%), Noorwegen (4%) en Denemarken (4%). Voor Gran Canaria: Noorwegen (15%), Zweden (12%), Denemarken (7%) en Finland (7%). De Scandinaviërs zijn vooral aanwezig in de winter. Zij brengen graag een deel van de winter door op één van deze eilanden omdat het daglicht in Scandinavisch landen schaars is tijdens de winter. Hiermee ontvluchten ze een winterdepressie.

Elk eiland heeft voor- en nadelen

Het zijn twee verschillende eilanden die ook veel gelijkenissen hebben. Qua natuur heeft Tenerife veel meer te bieden, bovendien kan je vanuit Tenerife gemakkelijk de boot nemen naar het groene en dunbevolkte eiland La Gomera, en daar een eilandrondrit van een dag maken. La Gomera is een prachtig eiland waar tot op de dag van vandaag nog steeds een fluittaal (El Silbo) gebruikt wordt om in de bergen te communiceren.

In Tenerife is het handig dat de surfspots aan de toeristische zone las Americas liggen. Om te leren surfen is het een must om dicht bij het strand te wonen, zodat je dagelijks kan kijken of er golven zijn. De golf 'La Izquirda' in Tenerife rolt heel breed, daar kan je heel lang surfen. De meest bijzondere surfspot is echter 'El Confital' op Gran Canaria, maar die ligt wel in het noorden in Las Palmas.

Ten slotte zijn er in Playa del Ingles op Gran Canaria iets meer discotheken dan in Playa de las Americas op Tenerife. Als je buiten het zomerseizoen gaat is er meer te beleven in de discotheken van Kasbah, maar in de zomer is het op beide eilanden erg goed om uit te gaan.

Werken als reisleider: typologie van toeristen

2010-07-05T04:46:00.000-07:00

Vanuit elke job doe je specifieke ervaringen op. Iemand die al jaren als veiligheidsagent bij de douane op de luchthaven werkt, ontwikkelt een extra oog om smokkelaars of andere overtreders te onderscheiden. Hij analyseert gedrag en merkt kleine trekjes op die smokkelaars herkenbaar maken, zoals doelloos heen en weer lopen, naar de wc gaan, een gespannen gezicht en andere gedragingen die wijzen op zenuwachtigheid.

Als reisleider leer je ook menselijke trekjes herkennen, omdat je in heel diverse situaties terechtkomt zoals conflicten en crisistoestanden en ziet hoe mensen daar op reageren. Een voorbeeld. Als mensen aankomen op de luchthaven en hun koffer rolt niet van de band, beweren mensen vaak dat er noodzakelijke medicamenten in zaten, in de hoop daarmee hun koffer zo snel mogelijk terug te krijgen. Dat is een typische ‘menselijke’ leugen. Een verloren koffer komt overigens om en bij de 1 keer op de 1000 voor. Gemiddeld duurt het 31 uur voor dat de verloren koffer op bestemming zal aankomen.

Wannneer je een tijd lang in toerisme werkt leer je vanop afstand een Engelsman, een Nederlander, een Duitser of een Rus te herkennen, aan de hand van hun kleding, uiterlijk en gedrag. Los van bevolkingsgroepen bestaan er bepaalde types toeristen. Deze verschillende types zijn tot stand gekomen door opvallend gedrag en attitudes van toeristen te registreren en te categoriseren.

Vanuit het oogpunt van een reisleider of gastheer kunnen de volgende types onderscheiden worden:

De repeater gaat elk jaar naar hetzelfde hotel in dezelfde bestemming. Hij is vertrouwd met de omgeving en heeft goede contacten met het hotelpersoneel. Niet zelden probeert hij een bepaalde (favoriete) kamer te reserveren. Af en toe boekt de repeater een ander hotel op dezelfde bestemming, zodat hij toch wat variatie creërert in zijn reizen zonder te veel risico te hoeven nemen. Een repeater boekt weinig excursies omdat hij de omgeving uit zijn broekzak kent. Daarom is het noodzakelijk het excursieprogramma af en toe te vernieuwen of tijdelijke excursies te organiseren die inspelen op lokale evenementen zoals concerten of traditionele volksfeesten. Repeaters gaan meestal op vakantie buiten het hoogseizoen en het zijn voornamelijk oudere mensen. Omdat het aandeel van ouderen in onze samenleving stijgt wordt deze groep steeds groter.

De klager. Dit soort gast is een touroperator liever kwijt dan rijk. Hij is altijd op zoek naar iets om een klacht neer te leggen. Een oplossing voor deze klacht is moeilijk te vinden omdat hij eerder op zoek is naar erkenning of sociaal contact in plaats van dat hij een grondig probleem aankaart. Hij is bekend bij de customer services. In sommige gevallen komt hij op de rode lijst van een hotel terecht. Dat betekent dat hij er niet meer welkom is, omdat hij te veel problemen veroorzaakt en het te veel inspanning kost om de hem tevreden te stellen. Vaak dreigt de klager contact op te nemen met Test-Aankoop om de manier waarop hij behandeld is aan te klagen.

Wie via een touroperator boekt, wordt altijd na de aankomst uitgenodigd voor een informatiebijeenkomst. Het doel van een infomeeting is de gasten algemene info over het hotel en de omgeving te geven en excursies te verkopen. De saboteur is iemand die de normale gang van een infomeeting verhindert door storende opmerkingen te geven of persoonlijke klachten (vb. ontevredenheid over de hotelkamer) aan te brengen tijdens de uiteenzetting. Als iemand een persoonlijke klacht ter sprake brengt moet je deze onmiddellijk de kop indrukken door te zeggen dat het probleem na de meeting behandeld zal worden. Een saboteur kan ook een repeater zijn met veel kennis over de omgeving die achter elke uitgesproken zin persoonlijke commentaar wilt toevoegen. Een echte saboteur is iemand die vervelend wil doen. In het ergste geval vertelt hij luidop aan de groep waar je een bepaalde excursie ergens anders goedkoper kan boeken.

Wanneer een gast na de infomeeting excursies reserveert, kan het zijn dat hij nog niet onmiddellijk kan betalen omdat hij nog geen geld gewisseld heeft. Als de excursie de volgende dag doorgaat kan de reisleider al een ticket geven en de mogelijkheid aanbieden om later op de week tijdens één van de bezoektijden te komen betalen. Tijdens een drukke zomer is het soms moeilijk om verschillende zaken tegelijk op te volgen. Kan je de dag van vandaag rekenen op de goedheid van de mens? Jammer genoeg niet. De wanbetaler is iemand die niet terugkomt om te betalen in de hoop dat de reisleider het vergeet. Soms zijn berichten nalaten of telefoneren niet genoeg en moet je de gast overdag in het restaurant opsporen of ‘s avonds op de kamer gaan opzoeken om hem te pakken te krijgen. Een reisleider kan een ticketje schrijven en per ongeluk te weinig aanrekenen, door bijvoorbeeld een rekenfout of door een foute prijs in te vullen. Als de gast dit opmerkt en dit zegt tegen de reisleider is hij een integer persoon.

De heethoofd manifesteert zich bij probleemsituaties, zoals aanzienlijke vluchtvertragingen, crisissituaties of collectieve klachten. Tijdens een infomeeting worden soms ernstige klachten aangebracht die de hele groep aanbelangen. Dit kan een tekortkoming van het hotel of de touroperator zijn, zoals het zwembad dat leegstaat wegens schilderwerken, geluidsoverlast door renovatiewerken of de alcoholische drankjes die niet inbegrepen zijn bij all inclusive terwijl het wel zo zwart op wit in de reisbrochure vermeld staat. Gasten gaan in dit geval samenwerken om hun belangen te verdedigen. De reisleider staat tegenover een groep en probeert naar een realistische oplossing te zoeken waarbij de gasten zich tevreden kunnen stellen. Dit impliceert vaak een proces van onderhandelen en argumenteren. Dikwijls zit er een heethoofd tussen de gasten. Die reageert erg kwaad en zorgt voor het meeste tegenstand. Vaak heeft hij op dat moment veel aanhang omdat hij de belangen van de groep verdedigt en druk uitoefent. Hij kan erg vervelend zijn door aggressief te reageren, persoonlijk aan te vallen, irrationeel te argumenteren, zich niet coöperatief op te stellen, veeleisend te zijn en veel spanning te veroorzaken.

De alleenreiziger komt af en toe voor. Iemand is soms alleen op reis voor zijn werk of andere specifieke redenen, zoals een oude weduwe, of iemand die door een moeilijke periode in het leven gaat en zijn/haar zinnen even wil verzetten (vb. liefdesverdriet), maar meestal is een alleenreiziger een vreemde persoonlijkheid, iemand waar op een of andere manier iets aan scheelt. Vaak reserveert dat soort persoon veel excursies om zo in contact te komen met andere mensen.

De panikeur boekt ruim op voorhand, pakt een week op voorhand in, staat extra vroeg op om te vertrekken en komt ruim op tijd aan op de luchthaven. De panikeur stelt meteen na de aankomst op de informatiebijeenkomst veel praktische vragen over de terugreis, en zal op het einde van de vakantie nog dikwijls vragen of er geen vluchtwijziging is. Als er iets afwijkt van het normale schema, zoals een bus van het hotel naar de luchthaven die tien minuten vertraging oploopt zal hij als eerste naar de reisleiding bellen om dit te signaleren.

De standaard toerist gaat met een touroperator op reis, meestal naar een zonnige bestemming aan de kust, om te bruinen, te ontspannen en een vreemd land te leren kennen.

De avonturier gaat op zoek naar zo veel mogelijk nieuwe ervaringen, om zijn blik op de wereld te verbreden. Hij gaat iets verder dan de doorsnee toerist en probeert zich te verdiepen in een vreemde cultuur. Een avonturier blijft geen week aan het zwembad van een hotel. Hij boekt geen all inclusive. Een avonturier gaat bij voorkeur niet met een touroperator op reis, hij boekt zelfstandig een vlucht, indien nodig enkele hotels, stippelt op voorhand een reisroute uit en maakt gebruik van lokale transportmiddelen. Een avonturier is geen big spender in die zin dat hij weinig uitgeeft aan luxeproducten. Een avonturier zoekt ongerepte landen op, waar nog authenticiteit te vinden is en mijdt massatoeristische oorden.

Iemand met ervaring als reisleider of gastheer kan deze types zeer snel identificeren aan de hand van vragen, opmerkingen, antwoorden en andere gedragingen van toeristen. Deze indeling in types is nuttig omdat je met kennis ervan adequaat kan reageren op hun specifieke behoeften. Een repeater kan je bijvoorbeeld makkelijk screenen door een infomeeting te beginnen met de vraag wie er al eens geweest is in het land. Zijn er alleen maar gasten die het land al meer dan 10 keer bezocht hebben, dan heeft het weinig zin om veel energie te steken in het verkopen van excursies, tenzij je iets nieuw kan aanbieden.

Vervelende of onredelijke klagers komen gelukkig niet al te veel voor. Meestal zijn klachten terecht. Soms kan je tijdens een infomeeting of bezoekuur overspoeld woren door een opeenstapeling van klachten en problemen. Gasten hebben betaald voor een reis en keken al lang uit naar hun vakantie. De verwachtingen liggen daarom hoog. Verwachtingen worden opgebouwd vanaf dat de gast foto’s van de reisbrochure ziet. Klachten zijn meestal gebaseerd op een verschil tussen verwachtingen en wat de gast in werkelijkheid krijgt. Je kan de vergelijking maken tussen een positief vakantiegevoel en een strandbal. De bal wordt opgeblazen met verwachtingen. Een vluchtvertraging, overboeking, constructiewerken in het hotel, geluidsoverlast, kakkerlakken, een slechte kamer of een verouderd hotel zijn allemaal elementen die lucht uit de strandbal doen verdwijnen, waardoor er deuken ontstaan. Als reisleider is het je taak om die strandbal terug op te blazen zodat hij mooi rond is. Soms kunnen de emoties van de gast hoog oplopen. De ene mens is gemakkelijker als de andere om mee te onderhandelen. Het is goed wanneer een gast zich constructief opstelt, door actief mee te zoeken naar een realistische oplossing. Anderen reageren irrationeel of worden erg kwaad. Je kan alleen maar geïntimideerd worden als je jezelf laat intimideren. Door iemand te laten zitten kan je zijn agressie matigen.

Bij tekortkomingen van het hotel of de touroperator zullen er financiële compensaties of gratis excursies aangeboden worden. Uit de realiteit blijkt de gasten die het hardste klagen de meeste compensaties krijgen. Klantentevredenheid is zeer belangrijk. Het is veel kostelijker om nieuwe klanten te winnen dan de bestaande te behouden.

Zes maanden wonen en werken in Tunesië

2010-06-16T07:04:00.000-07:00

Tunesië is een van de meest verwesterde Islamlanden ter wereld. Dat merk je snel op als je voorheen al andere Islamitische landen had bezocht.

De meeste Tunesische vrouwen dragen geen hoofddoek om hun haren te verbergen. De jeugd drinkt bier en gaat uit in discotheken. Andere Noord-Afrikaanse bestemmingen zoals Marokko en Egypte zijn veel traditioneler ingesteld. Als je in de stad Sousse een discotheek binnenstapt zie je vrouwen en mannen onder elkaar, zoals in Europa. In de meeste Islamitische landen zie je ‘s avonds alleen mannen in theehuisjes zitten met een waterpijp.

De geëmancipeerde positie van de vrouw is vooral te danken aan de eerste president, Habib Bourguiba, die polygamie verbood, echtscheiding legaliseerde, de huwbare leeftijd voor vrouwen verhoogde tot 17 jaar, en vrouwen het recht gaf een gearrangeerd huwelijk te weigeren.

Een Tunesiër heeft een iets meer gematigde opvatting op t.a.v. Westerse waarden zoals vrijheid, openheid, individualiteit en seksualiteit. Dit wil niet zeggen dat er in Tunesië geen strenge regels zijn m.b.t. kuisheid, overheidskritiek, drugs, gokken, godslastering, etc., maar over het algemeen is Tunesië een tamelijk Westers georiënteerd Islamitisch land. Toeristen die niet veel gewend zijn zullen zich gemakkelijker thuis voelen in Tunesië dan in traditionelere Noord-Afrikaanse landen zoals Egypte of Marokko.

Op cultureel vlak hebben Egypte en Marokko veel meer te bieden, hoewel Tunesië ook wel een tal van mooie culturele sites heeft. De bezienswaardigheden van Tunesië zijn de ruïnes van Carthago, het mozaïekmuseum in Tunis, het blauwwitte dorpje Sidi Bou Said, het goed bewaarde amfitheater van El Djem, de eerste Afrikaanse moskee in Kairouan, de ondergrondse holwoningen van Matmata, Chott-El –Jerid: het grootse zoutmeer van Afrika, de oasis van Tozeur en het berberbergdorpje Chenini.

Het amfitheater van El Djem werd gebruikt voor filmopnames van Gladiator

Mensen die Tunesië bezoeken komen meestal voor een strandvakantie. Het binnenland heeft een vrij pover en ongevarieerd landschap. In het noorden is het nog redelijk groen en heuvelachtig, in het zuiden zijn er alleen maar steppevlaktes en woestijn.

Opvallend is de vriendelijkheid van de Tunesiërs. Alsof ze een aangeboren zachtheid hebben om mensen te benaderen. Die befaamde Tunesische vriendelijkheid is wel iets meer aanwezig in het zuiden dan in drukke steden zoals Tunis en Sousse. Taxichauffeurs durven toeristen wel eens beetnemen. Een kritiek die overigens veel geuit wordt door toeristen is dat de Tunesiërs nogal hard op hun fooien gesteld zijn. Ze zullen zich niet schamen om dat op een of andere manier duidelijk te maken. Dit komt ook wel omdat de mensen niet zo veel verdienen, een gemiddeld maandinkomen van een Tunesiër ligt tussen de 300 en 600 dinar (respectievelijk 167 en 333 euro).

In het zuiden, op het eiland Djerba, is dat veel minder. Daar heerst nog een dorpse sfeer, het is er veel rustiger. Het is er ook gemiddeld warmer. Djerba ligt al bijna in de Sahara. Toeristen die alleen maar komen om zich bruin te toasten kunnen beter naar Djerba gaan dan naar Sousse, Monastir of Hammamet.

Anderzijds valt er in Djerba buiten de resorts weinig te beleven. Een levendig en cultureel centrum in de buurt van de hotels ontbreekt. Djerba is een grote zandbak. Het beste uitgaansleven vindt je ongetwijfeld in Sousse.

Een ander groot verschil is dat er in Djerba hoofdzakelijk Fransen op vakantie komen, in de buurt van Sousse, Monastir en Hammamet komen veel Engelsen. Een Engelse toerist herken je van op mijlen afstand; vrouwen aan hun ordinaire kleding en mannen aan de tattoes die hun armen en bovenlichaam bedekken. De eerste dag laat de Engelsman zich verbranden door de zon. Soms ligt hij te slapen in de zetel van de receptiehal, maar meestal zit hij in zijn bloot bovenlijf op een terrasje met zijn bierbuik te pronken. Van ‘s morgens tot ‘s avonds slurpt hij aan zijn pintje en in de vroege avond begint hij al uitbundig te drinken.

In Djerba zijn er geen Engelsen. Djerba is als het ware een Franse enclave. De Fransman gedraagt zich fatsoenlijker. De Fransen komen naar Tunesië voor wat zij noemen ‘le dépaysement’, een woord dat in het Nederlands niet bestaat. Het impliceert dat ze maar twee uur hoeven vliegen om in een totaal andere omgeving te vertoeven. Fransen komen ook graag naar Tunesië omdat het een van hun voormalige kolonies is. Frans is officieel de tweede landstaal. In Tunesië wordt al op jonge leeftijd Frans onderwezen. De meeste Tunesiërs zijn tweetalig, een Tunesiër praat gemiddeld beter Frans dan een Vlaming.

In Djerba bestaat een fenomeen dat ook in mindere mate in Sousse, Hammamet, Monastir, Mahdia en eigenlijk over heel Tunesië voorkomt: de habibi voyagistes. Habibi betekent in het Arabisch ‘mijn geliefde’. Veel vrouwen reizen alleen af naar Djerba om Tunesische mannen aan de haak te slaan. Ook bejaarde vrouwen. Als die in Europa over straat lopen worden die niet aangesproken, als die in Djerba het hotel verlaten worden die onmiddellijk aangesproken door Tunesische mannen, met de vraag of ze op zoek zijn naar gezelschap, al dan niet tegen betaling. Vaak gebeuren er achteraf nog geldtransfers via Western Union.

Tunesië is ook het land van de kamelen. In het zuiden zie je vaak grote kuddes van kamelen langs de weg. Eigenlijk zijn het dromedarissen, maar dat woord ligt minder goed in de mond. Iedereen spreekt over kamelen. In het Arabisch bestaat er eigenlijk maar een woord om een kameel of dromedaris aan te duiden: ‘jamal’. Op een pakje Camel staat er trouwens ook een dromedaris afgebeeld en geen kameel. Een kamelentocht is een excursie die vrijwel in alle hotels wordt aangeboden.

Toerisme is de belangrijkste bron van inkomen. Op vlak van industrie wordt er textiel en handwerk in cablage voor BMW en Mercedes naar Tunesië geoutsourced vanwege de lage lonen. Verder zijn er veel keramiekfabrieken en sulfaatmijnen in de industriële stad Sfax.

Het landschap van Tunesië is niet geschikt voor gevarieerde landbouw. In het noorden is de grond nog redelijk vruchtbaar, maar het zuiden is erg droog. Bovendien ligt de woestijn niet stil. Elke dag waait het zand van de Sahara noordwaarts, iets wat op sommige plakken met beschutting wordt tegengehouden maar in feite erg moeilijk is. De grond is wel geschikt om veel dadels, vijgen en olijven te kweken.

Nooit oorlog zonder wapens. Geen Tunesisch hotel zonder dadels, vijgen of olijven aan het buffet. Soms zelfs overmatig. In de meeste hotels worden er zeer lekkere taarten gebakken, zij het niet dat er bijna in elke taart vijgen of dadels zitten verwerkt. Als je daar nog niet genoeg van hebt kan je ‘s morgens nog vijgen- of dadelconfituur op je broodje smeren en ‘s avonds Cedratine (likeur van dadels) of Boukha (brandewijn gemaakt van vijgen) drinken. De Tunesische keuken is niet slecht, maar ook niet echt om over naar huis te schrijven. Veel kouskous, gevogelte en lamsvlees. Een extra dimensie toevoegen aan je maaltijd kan je met het lekker pikante sausje harissa. Een typische snak van Tunesië die je op elke straathoek kan krijgen is een tabouna, een soort van pitabroodje met harissa, kip en groenten. Tenslotte zijn er heel veel mierzoete dessertjes en drankjes. Zo zoet dat je jezelf niet afvraagt waarom niet iedereen met rotte tanden rondloopt. Dat de smaakvoorkeuren in het zuiden verschillen met Europa was al bekend. Zo produceert de Coca-Cola Company een zoetere (oranje) Fanta voor Tunesië en andere Afrikaanse landen.

In Tunesië zijn er een aantal wetten die voor een Europeaan op het eerste zicht nogal vreemd lijken. Eén daarvan is het verbod op verrekijkers. Die komen het land niet binnen. Verrekijkers zouden kunnen gebruikt worden om bij andere mensen thuis of legerbasissen te spioneren. Ook dildo's en vibrators zijn verboden. Als de douane ontdekt dat je er een mee hebt in je koffer wordt die afgenomen. Foto's trekken van politieagenten of het presidentieel paleis is ook strikt verboden. Halfnaakt over straat lopen wordt sociaal afgekeurd. In hotels is het niet toegelaten om een vrouw die je ergens hebt leren kennen mee naar je kamer te nemen. Als je met een Tunesische vrouw wil trouwen moet je jezelf laten besnijden. Hoe gaan ze dat controleren? Via een schriftelijk bewijs van een dokter. Als Westerse man ben je wat beperkt in je vrijheid, maar als je smeergeld betaalt wordt er wel eens een oogje dichtgeknepen.

Op andere vlakken is men veel lakser is Tunesië. Zeker wat betreft veiligheidsvoorschriften. Als je in de auto een veiligheidsgordel aan doet wordt je vreemd bekeken. Tegenrichting rijden om een binnenweg te maken is zeer gebruikelijk. Bijna niemand die op een motorfiets rijdt draagt een helm. Tunesiërs zijn ook echte rokers, dat zit gebakken in de cultuur. Hoewel roken verboden is in de meeste internationale luchthavens, wordt er in Tunesische luchthavens lustig op losgepaft.

Tunesië is en land dat zoals alle landen haar eigen schoonheden, rariteiten en unieke kenmerken heeft. Het is zeker en vast de moeite om Tunesië te bezoeken en een paar uitstappen te maken. Tunesië is in het verre verleden overheerst geweest door 6 verschillende volkeren, en die hebben hun culturele sporen achtergelaten (vooral de Romeinen, Arabieren en de Fransen). Maar er zijn andere reisbestemmingen die interessanter zijn. Er zijn natuurlijk ook ‘repeaters’, toeristen elk jaar steevast terugkomen naar eenzelfde bestemming, omdat ze weten dat het daar goed is en liever geen risico’s nemen. Dit is toch een beetje een beperkte instelling, omdat er nog zo veel te ontdekken valt op de wereld.

Brazilian Jiu-Jitsu

2010-06-01T14:09:00.000-07:00

Brazilian Jiu-Jitsu (BJJ) is een relatief jonge gevechtssport, overgewaaid uit – de naam zegt het zelf al - Brazilië, die de laatste jaren steeds meer aan populariteit wint in Vlaanderen en in de rest van de wereld. Bij BJJ ligt de focus op worstelen en grondvechten. In feite begint BJJ waar Judo eindigt: op de grond. Het doel van BJJ is de tegenstander te ‘submitten’ of te onderwerpen. Door middel van hefboomtechnieken probeert men een arm, een been of een schouder te klemmen of de tegenstander te wurgen. In geval van een wurging zal de tegenstander stikken en bij een klem zal de pijn ondraaglijk worden en bestaat het risico op een breuk. In beide gevallen is de tegenstander genoodzaakt om af te kloppen. Anders dan bij andere gevechtsporten gebruikt men geen trappen of stoten, vandaar dat deze gevechtsport ook wel ‘the nobel art’ wordt genoemd. Technisch gezien staat een submission of afkloppen wel gelijk aan een knock out.

Brazilian Jiu-Jitsu wordt door vele gevechtsportliefhebbers als de meest efficiënte gevechtsport ter wereld beschouwd. BJJ is een wetenschappelijke benadering van gevechtsport, omdat ze het meest doeltreffend is. Bij de meeste gevechtsporten ligt de focus op staand vechten (Karate, Kung Fu, Thaiboks, Engels Boksen, Sumoworstelen, etc.). BJJ is superieur tegenover staande vechtsporten. Een staand vechter kan gevaarlijk uit de hoek komen als hij staand vecht, maar eenmaal op de grond geworpen gelden de regels van BJJ (hoewel er ook nog stoten kunnen uitgedeeld worden). Verder moet hier wel aan toegevoegd worden dat BJJ gericht is op one to one gevechten. Als je tegenover 2 tegenstanders staat is BJJ niet gunstig. Dan is een staande gevechtsport meer aangewezen.

BJJ is een sport die veel oefening en denkwerk vereist. Het lijkt een beetje op schaken, omdat er veel anticipatie en strategie aan te pas komt. Meestal probeert men in een gevecht eerst een basisaanvalpositie te bekomen, de ‘mount’of de ‘guard’. De mount is een positie waarbij de ene met beide benen over de romp van de andere zit. Het is een heel dominante houding die toelaat om eenvoudig klemmen en wurgingen aan te zetten. Als een persoon op de grond zijn beide benen om de middel van de andere heeft, dan heeft hij de andere in zijn guard.

Vanuit beide posities zijn zijn er talloze mogelijkheden om de tegenstander schaakmat te plaatsen. Degene die zich op dat moment in de minder gunstige positie bevindt anticipeert op verschillende mogelijke aanvallen van zijn tegenstander en probeert een ‘escape’. In een gevecht hebben de tegenstanders vaak beurtelings dominante posities waaruit ze slagen te ontsnappen tot er iemand in een te benarde postitie terecht is gekomen waardoor hij zich moet overgeven.

Omdat er zo veel ‘sweeps’, ‘takedowns’, ‘submissions’ en ‘escapes’ zijn is deze sport zeer complex en duurt het jaren vooraleer men een aanzienlijk niveau in deze sport kan behalen. Net zoals bij Judo gebruikt men banden om gradaties in vaardigheid aan te duiden. Alleen duurt het bij BJJ langer vooraleer men zijn eerste kleur kan behalen. Iemand die zeer regelmatig traint doet er ongeveer twee jaar over om een blauwe band te behalen. Na blauw volgen paars, bruin en zwart. Zwarte banden zijn erg zeldzaam. In België zijn er een handvol zwarte banden, de BJJ pioniers. Slechts een persoon ter wereld draagt de rode band, Helio Gracie, de founding father van BJJ.

Een perfect uitgevoerde triangle choke op het wereldkampioenschap BJJ

De sport is ontstaan toen de Japanner Mitsuyo Maeda, een judoka en meester in traditionele Jiu-Jitsu, in 1914 emigreerde naar Brazilië. Daar leerde hij de Gracie familie grondvechten. De Gracies vertrokken vanuit deze vechtstijl, maar pasten deze stijl aan en ontwikkelden gaandeweg nieuwe en betere technieken zodat deze sport uitermate geschikt werd voor Vale Tudo wedstrijden (de voorloper van Mixed Martial Arts, vale tudo betekent 'alles mag' in het Portugees).

Brazilian Jiu-Jitsu genoot pas echt wereldbekendheid in vechtsportkringen in 1993, toen Helio’s zoon Royce Gracie de eerste, en vervolgens ook de tweede en derde Ultimate Fight Championship (UFC) won. In dit kampioenschap werden professionals van allerlei gevechtsporten uit alle hoeken van de wereld uitgenodigd. Het doel was de ultieme vechter te vinden. Er waren geen regels, er werd gevochten tot iemand bewusteloos geslagen werd of zelf afklopte. Tot ieders verbazing bleek niet Karate of Kickbox de beste gevechtsport te zijn, het was een onbekende Braziliaan in kimono met een tot dan nog onbekende stijl die zegevierde.

De dag van vandaag is UFC razend populair. UFC is de moderne vorm van brood en spelen. In de Verenigde Staten is UFC een booming business, wereldwijd zijn er miljoenen fans. Het videogame ligt in de winkelrekken. Door de tijd heen zijn de vechtstijlen in UFC geëvolueerd. Uiteindelijk blijkt de beste stijl in Mixed Martial Arts (MMA) een combinatie te zijn van Brazilian Jiu-Jitsu en Thaiboks of Muay Thai, waarbij vooral trappen, kniestoten, vuistslagen en elleboogstoten gebruikt worden. Vaak verlopen MMA gevechten staand, maar het grondwerk beheersen is onontbeerlijk. Niet verwonderlijk zijn het vaak Brazilianen die aan top staan in de verschillende gewichtsklassen van UFC. Ook in Europa worden er MMA wedstrijden georganiseerd op professioneel niveau, hoewel er hier niet zo veel geld mee te verdienen valt.

Bij UFC wordt er altijd in een octagon gevochten, een achtzijdige kooi

Wie doet er aan vechtsport? Volgens de Franse socioloog Bourdieu bestaat er een verband tussen sociale klasse en smaakvoorkeuren. Zo zou de hogere klasse meer oog hebben voor het esthetische en het verfijnde. Zij doen vaker sporten zoals golf, tennis en schermen. De lagere klasse of arbeidersklasse beoefent meer sporten waarbij direct lichamelijk contact en brute kracht centraal staan, zoals voetbal en boksen, omdat dat meer aansluit bij het fysieke werk in de fabrieken.

Er zit een kern van waarheid in deze theorie. Boksen, kickbox en MMA zijn sporten die veel vaker worden beoefend door mensen afkomstig uit lagere inkomensgroepen. Maar er zijn evengoed UFC vechters met een universitair diploma, bovendien kan verstand het verschil maken om tot de absolute top te behoren. Brazilian Jiu-Jitsu is als gevechtssport aantrekkelijker dan boksen voor hogere klassen, omdat BJJ regelmatig en op professioneel niveau beoefend kan worden zonder hersenschade op te lopen.

Internetcensuur in Tunesië

2010-05-30T08:23:00.000-07:00

Tunesië heeft een van de meest ontwikkelde telecommunicatie-infrastructuren in Noord-Afrika. Ongeveer 33,5 % van de bevolking gebruikt internet.

Sinds november 2007 zijn populaire websites zoals Youtube en The Daily Motion niet meer toegankelijk in Tunesië. Wanneer je in Tunesië deze websites probeert te openen verschijnt er ‘Not Found’ op het scherm. Waarom werden deze videosites geblokkeerd? Kennelijk hebben Tunesische activisten deze sites gebruikt om kritiek tegen de overheid te propageren. Niet alleen deze websites, ook de meeste sites met politieke inhoud, sites over mensenrechten, anonymizers en alle sites die enige vorm van sexualiteit of pornografie bevatten werden er uitgefilterd. Op 18 augustus 2008 werd zelfs Facebook geblokkeerd, maar werd op 2 september opnieuw toegankelijk op vraag van de president.

Het Tunesische Ministerie van Communicatie richtte het Tunesisch internetagentschap (ATI) op om het internet en het domeinnaamsysteem te controleren. Volgens de overheid is censuur noodzakelijk om de openbare orde te handhaven.

Non-conformisten worden hard aangepakt. In maart 2005 veroordeelde een Tunesische rechtbank de advocaat Mohamed Abbou tot 3,5 jaar gevangenisstraf omdat hij on-line een artikel publiceerde waarin hij het martelen van politieke gevangenen in Tunesië vergeleek met het misbruik van Iraakse gevangen door de V.S. in de gevangenis van Abu Ghraib. In mei 2000 werd de journalist Riadh Ben Fadhel beschoten en verwond kort nadat hij een artikel had geschreven in Le Monde waarin hij de Tunesische autoriteit bekritiseerde. Internationale mensenrechtenorganities betogen dat deze aanval een reactie van de staat was op het artikel.

Het protest tegen internetcensuur groeit. Er is steeds meer vraag naar een vrij internetgebruik. In 2004 stuurden een aantal journalisten van overheidskranten een brief naar de regering waarin ze een klacht indienden tegen de strenge censuur en de verstoring van hun werk door redacteuren die orders opvolgen van de staat. Ook een groep bloggers en activisten schreven een open brief naar de president, waarin ze argumenteren dat de jeugd van vandaag gefrusteerd is omdat ze geen toegang krijgen tot hun favoriete websites en waarin ze zich beroepen op de universele verklaring van de rechten van de mens. In mei 2010 was er een betoging gepland in de hoofstad Tunis tegen het blokkeren van internetsites, maar deze werd verhinderd door veiligheidstroepen van de overheid.

Tunesië is niet het enige land dat worstelt met internetcensuur. De top tien landen in de wereld die het internet censureren zijn Pakistan, Myanmar, Jemen, Noord-Korea, Syrië, Cuba, de Verenigde Arabische Emiraten, Saoedi-Arabië en China.
In Myanmar is er bijvoorbeeld geen vrij emailverkeer. De mensen kunnen daar alleen maar mailen via sites die door de staat gecontroleerd worden op sleutelwoorden en gevoelige inhoud.
In Noord-Korea wordt internet zelfs buiten de landsgrenzen gehouden! In principe is er geen internet in Noord-Korea. Geen servers. Geen serviceproviders. Niets. Slechts een kleine elite van de overheid heeft een internetaansluiting via een sattellietlink die verbonden is met Duitse servers. Een deel van de bevolking probeert deze blokkade te omzeilen met 3G mobiele telefoons en Chinese verbindingen.
In China spreekt men over ‘The Great Firewall of China’. Niet alleen een kleine groep bloggers is onderhevig aan de macht van China, zelfs het oppermachtige Google moest zwichten voor China. Google heeft een gecensureerde zoekmachine gecreëerd speciaal voor de Chinese gebruiker.

In een mondiale context is internetcensuur in Tunesië niet extreem, maar anders dan andere staten die filtersoftware gebruiken maskeert Tunesië bewust haar censuur door een standaard foutmelding te laten verschijnen in plaats van een webpagina die duidelijk verwijst naar censuur.